Aitoloakarnania Blogs » Mr.Din'$ World » Τα επιλεγμένα μπλογκ του νομού Αιτωλοακαρνανίας με μια ματιά

Expand/Collapse

Mr.Din'$ World (10)

Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 17.01.2012
21:06
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
» Mr.Din'$ World

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε περί το 251 μ.Χ. στην πόλη Κομά της Άνω Αιγύπτου, κοντά στη Μέμφιδα, από γονείς ευλαβείς και εύπορους.
Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.) και Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.) μέχρι και την εποχή του ευσεβούς αυτοκράτορα Κωνσταντίνου και των παιδιών του. Από την παιδική του ηλικία ήταν ολιγαρκής και αυτάρκης. Σε νεαρή ηλικία, περίπου 20 ετών, έχασε τους γονείς του. Έξι μήνες μετά την κοίμηση των γονέων του, άκουσε στην εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή του πλουσίου νεανίσκου, στην οποία αναφέρεται, ότι ο Χριστός είπε στον πλούσιο νέο : «πώλησον τα υπάρχοντά σου και δος πτωχοίς».
Τόση μεγάλη εντύπωση προξένησε η Ευαγγελική αυτή προτροπή στην ψυχή του Αντωνίου, ώστε αμέσως μοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού φύλαξε τα απολύτως αναγκαία για την συντήρηση αυτού και της μικρής του αδελφής, την οποία φρόντισε να παραδώσει σε νέες που είχαν αφιερωθεί στη χριστιανική αρετή, βέβαιος ότι κοντά τους θα είναι πάντα ασφαλής. Από τότε ο Άγιος Αντώνιος άρχισε να ζει ασκητικό βίο, εργαζόμενος αδιάκοπα και υποβαλλόμενος σε αυστηρή νηστεία, για να κατανικήσει τους πειρασμούς της σάρκας, αγρυπνώντας ολόκληρη τη νύχτα και τρώγοντας ελάχιστα.
Στη συνέχεια απήλθε σε τόπο έρημο και μακρινό όπου η τροφή του ήταν ελάχιστη. Εκεί υπερνίκησε, με τη χάρη του Θεού, νέους πειρασμούς. Αργότερα πήγε κοντά στα ερείπια ενός φρουρίου και κατοίκησε σε σπήλαιο χωρίς να τον βλέπει κανένας και χωρίς να δέχεται κανέναν παρά μόνο έναν γνωστό του, ο οποίος του έφερνε κάθε έξι μήνες ψωμί για ολόκληρο το εξάμηνο. Νύχτα και ημέρα έκανε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, έφτασε στο βαθμό της απάθειας, υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια ασκήσεως και αφού έφθασε σε ύψη πνευματικής τελειώσεως, εμφανίσθηκε στον κόσμο και τότε άρχισαν να συρρέουν περί αυτόν πολλοί που τον θαύμαζαν ως ασκητή και θαυματουργό. Μαρτυρείται ότι, ενώ ο Άγιος βρισκόταν ακόμα στη ζωή, έβλεπε τις ψυχές των ανθρώπων που εξέρχονταν από το σώμα τους, καθώς και τους δαίμονες που τις οδηγούσαν. Το γεγονός αυτό είναι πολύ θαυμαστό, αφού μια τέτοια δυνατότητα είναι γνώρισμα μόνο νοερής και ασώματης φύσεως. Το έτος 311 μ.Χ., κατά τον διωγμό του αυτοκράτορα Μαξιμίνου (307-313 μ.Χ.), κατήλθε στην Αλεξάνδρεια, για να ενθαρρύνει και να βοηθήσει τους πιστούς, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες. Όταν έπαυσε ο διωγμός, ο Όσιος επανήλθε στην έρημο, αλλά επειδή αισθανόταν ενοχλημένος από την παρουσία πολλών, που πήγαιναν για να τον συναντήσουν, έφυγε από εκεί και ήλθε σε τόπο έρημο, ο οποίος βρισκόταν σε ψηλό βουνό, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Και εκεί όμως προσέρχονταν πολλοί για να λάβουν την ευλογία του, να διδαχθούν και να θεραπευθούν. Θεράπευσε δε τους ασθενείς «ου προστάζων, αλλά ευχόμενος και τον Χριστόν ονομάζων».

Οι ενάρετες πράξεις του έγιναν γνωστές και έφεραν πλήθος μιμητών, ώστε η έρημος μεταμορφώθηκε σε «πόλη». Σ’αυτήν την «πόλη» ο Μέγας Αντώνιος ήταν ο νομοθέτης και ιδρυτής του μοναχικού βίου. Στην έρημο γνώρισαν τον Άγιο Αντώνιο, ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος.
Ο Μέγας Αθανάσιος μάλιστα, έγραψε τον βίο του.
Η φήμη του Οσίου Αντωνίου έφθασε μέχρι τους βασιλείς, τόσο ώστε ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι υιοί του, Κωνστάντιος και Κώνστας, έγραφαν σε αυτόν, σαν να ήταν πατέρας τους και τον παρακαλούσαν να τους απαντήσει. Κατά την διάρκεια του ασκητικού του βίου ποτέ δεν άλλαξε ένδυμα και ποτέ δεν ένιψε το σώμα ή τα πόδια του με νερό. Ο Όσιος, αν και αγράμματος στην ανθρώπινη σοφία, ήταν σοφός κατά Θεόν.
Δίδασκε στους μαθητές του να μην θεωρούν τίποτε ανώτερο από την αγάπη του Χριστού και να μη νομίζουν ότι, επειδή απέχουν από τα κοσμικά αγαθά, στερούνται κάτι αξιόλογο. Δεν πρέπει, έλεγε, να λησμονάμε ότι ο ανθρώπινος βίος είναι πρόσκαιρος, συγκρινόμενος προς το μέλλοντα αιώνα. Για αυτό δεν πρέπει να κοπιάζουμε για την απόκτηση πρόσκαιρων αγαθών, τα οποία δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας, αλλά για την απόκτηση αιώνιων αγαθών, δηλαδή της φρονήσεως, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης, της ανδρείας, της συνέσεως, της αγάπης.
Ο Μέγας Αντώνιος, αφού έζησε εκατόν πέντε έτη, κοιμήθηκε το 356 μ.Χ. Αν και, όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Οσίου Αντωνίου ήταν να μείνει κρυφός ο τόπος της ταφής του, οι μοναχοί που μόναζαν κοντά του, έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (561 μ.Χ.), κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα, το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Πηγή: (Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου στην έρημο)

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 09.11.2011
21:42
Ο Άγιος Νεκτάριος {Πενταπόλεως ή Αιγίνης}
» Mr.Din'$ World

Ο Άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846, στη Σηλυβρία της Θράκης, απο γονείς φτωχούς, αλλά ευσεβείς χριστιανούς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Το βαπτιστικό του ήταν Αναστάσιος και από μικρος έδειξε μεγάλη ευλάβεια και βαθειά αγάπη για τη μελέτη.Όταν η μητέρα του τού μάθαινε τον 50οψαλμό, εκείνος αρεσκόταν να επαναλαμβάνει τον στίχο: Διδάξω ανόμους τας οδούς σου… (Ψαλμ. 50, 15). Αφού έμαθε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του, στάλθηκε από τους γονείς του στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του, εργαζόμενος ταυτόχρονα ως υπάλληλος σε κατάστημα. Το νεαρο αγόρι έμενε απερίσπαστο από την τύρβη του κόσμου και ενασχολουνταν μονάχα με το να οικοδομεί εντός του νυχθημερόν τον κρυπτόν της καρδίας άνθρωπον κατ’ εικόνα του Χριστού, με την προσευχή και την εμβάθυνση στα γραπτά των αγίων Πατέρων. Σε ηλικία είκοσι χρόνων άφησε την Κωνσταντινούπολη για να γίνει δημοδιδάσκαλος στη νήσο Χίο. Εκεί ενθάρρυνε τη νεολαία και τους κατοίκους του χωριού προς την ευλάβεια και την εργασία των αρετών, όχι μόνον με τα λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμα του δικού του βίου, βίου ασκήσεως και προσευχής.

Επιθυμώντας από παλαιά να ασπασθεί την ισάγγελο πολιτεία, έγινε μοναχός με το όνομα Λάζαρος, στις 7 Νοεμβρίου 1876, στο περίφημο μοναστήρι της Νέας Μονής. Αναζητώντας μονάχα τα άνω, υπόδειγμα πραότητας και υπακοής, έγινε αγαπητός σε όλους τους αδελφούς και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος. Χάρη στη γενναιοδωρία ενός ευλαβούς κατοίκου της Χίου και εν συνεχεία με την προστασία του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιου, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αθήνα και να λάβει το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1885 έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όπου σύντομα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, στη συνέχεια δε μητροπολίτης Πενταπόλεως (παλαιάεπισκοπή που αντιστοιχεί στην άνω Λιβύη). Ιεροκήρυκας και γραμματέας του Πατριαρχείου, διετέλεσε επίσης και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

Παρα τα αξιώματά του, ο Νεκτάριος δεν έχασε τίποτα από την ταπεινοφροσύνη του και γνώριζε πώς να μεταδίδει στο πνευματικό ποίμνιό του τον ζήλο για τις ευαγγελικές αρετές. Ηαγάπη όμως και ο θαυμασμός που του έδειχνε ο λαός απέβησαν εις βάρος του. Με πειρασμό του διαβόλου, ορισμένα μέλη του Πατριαρχείου, φθονώντας τις επιτυχίες του, τον διέβαλαν λέγοντας πώς ήθελε να κερδίσει την εύνοια του λαού, με σκοπό να καταλάβει τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Ο άγιος δεν ζήτησε να βρει το δίκιο του, αλλά εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του στην επαγγελία του Χριστού, ο οποίος είπε: Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού (Ματθ. 5, 11). Εκδιώχθηκε έτσι από την έδρα του και έφυγε για την Αθήνα, όπου βρέθηκε μόνος, αγνοημένος, καταφρονημένος, στερούμενος ακόμη και τον επιούσιο άρτο, γιατί δεν ήξερε να φυλάξει τίποτε για τον εαυτό του, και τους πενιχρούς του πόρους τους μοίραζε στους φτωχούς. Εγκαταλείποντας το αρχικό του σχέδιο να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, ο πράος και ταπεινός μιμητής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προτίμησε να θυσιάσει την αγάπη του για την ησυχία, χάριν της σωτηρίας του πλησίον του. Παρέμεινε ιεροκήρυκας για λίγα χρόνια (1891-1894) και στη συνέχεια διορίσθηκε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικης Σχολής, η οποία είχε σκοπό την εκπαίδευση των μελλοντικών ιερέων. Η βαθειά του γνώση των Γραφών, των αγίων Πατέρων, ακόμη και των θύραθεν επιστημών, και η ανάπλεη πραότητος αυθεντία του στην καθοδήγηση ανθρώπων του επέτρεψαν να προσδώσει στο ίδρυμα τούτο μια υψηλή πνευματική και ηθική ποιότητα. Ο άγιος ιεράρχης επιφορτίσθηκε με τη διεύθυνση και τα μαθήματα της Ποιμαντικής, δίχως να διακόψει το ασκητικό του πρόγραμμα, τη μελέτη των Γραφών και την προσευχή, προσθέτοντας μάλιστα τα υψηλά καθήκοντα του κηρύγματος και της τακτικής τελέσεως των ιερών Μυστηρίων εντός της σχολής, αλλά και στην περιοχή των Αθηνών. Είχε οικειότητα με τους αγίους και την Παναγία πού συχνά του φανερώνονταν κατά τη θεία Λειτουργία ή στον ύπνο του.

Παρά ταύτα, ο Νεκτάριος διατηρούσε στα βάθη της καρδιάς του τον διάπυρο πόθο της ησυχίας και της ειρήνης του μοναχικού βίου. Επωφελήθηκε έτσι από την επιθυμία που εξέφρασαν ορισμένες πνευματικές θυγατέρες του, για να ιδρύσει ένα γυναικείο μοναστήρι στη νήσο Αίγινα (μεταξύ 1904 και 1907), όπου και αποσύρθηκε στα 1908, αφου παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εκκλησιαστικής σχολής. Παρά τις αναρίθμητες φροντίδες και δυσκολίες, ο άγιος μερίμνησε να οργανώσει μια κοινοβιακή αδελφότητα, πιστή στο πνεύμα των αγίων Πατέρων. Εδαπάνησε αφειδώς τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις στην ανέγερση κτηρίων, στην τέλεση των ιερών ακολουθιών και στην πνευματική καθοδήγηση κάθε μαθήτριάς του ξεχωριστά. Τον έβλεπες συχνά να εργάζεται στον κήπο, φορώντας ένα τριμμένο ράσο, ή να διορθώνει τα υποδήματα των μοναζουσών. Και όταν γινόταν άφαντος για ώρες πολλές, μάντευες ότι ήταν κλεισμένος στο κελλί του για να ανατείνει τον νου του προς τον Θεό, δια της νοεράς προσευχής. Παρ’ όλο που εμάκρυνε από κάθε επαφή με τον κόσμο και είχε αυστηρώς ρυθμίσει τις επισκέψεις στο μοναστήρι, η φήμη των αρετών και χαρισμάτων, που αξιώθηκε από τον Θεό, εξαπλώθηκε στην περιοχή και οι πιστοι έρχονταν προς αυτόν, ελκόμενοι όπως το μέταλλο από τον μαγνήτη. Θεράπευσε πολλούς λαϊκούς και μοναχές από τις ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν, έφερε τη βροχη στο νησί που υπέφερε από την ξηρασία, ανακούφιζε, παρηγορούσε, στήριζε… Παρα τις δυσκολίες της περιόδου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαγόρευσε αυστηρά στις μοναχές του να αποθηκεύουν οτιδήποτε για την τροφή τους, αλλά διέταξε να μοιράζουν το πλεόνασμα στους φτωχούς, εναποθέτοντας τη μέριμνα της συντηρήσεως της μονής στην Πρόνοια του Θεού. Πέραν των άλλων καθηκόντων του, ο Νεκτάριος βρήκε τον χρόνο να συντάξει πλήθος έργων θεολογίας, ηθικής και εκκλησιαστικής ιστορίας για τη στερέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ιερά Παράδοση των Πατέρων, που αγνοούνταν τότε σύχνα εξαιτίας δυτικών επιδράσεων. Ζώντας λοιπόν ως εν σαρκί άγγελος και αυγάζοντας γύρω του τις ακτίνες του ακτίστου φωτός της Χάριτος, ο μακάριος υπέστη πάλι συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες για το μοναστήρι του, από μέλη της ιεραρχίας. Υπέμεινε τις τελευταίες αυτές δοκιμασίες με την υπομονή του Χριστού: αγόγγυστα και δίχως να εξανίσταται. Τότε προσβλήθηκε από μία επώδυνη αρρώστια για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ευχαρίστησε τον Θεό για τη δοκιμασία αυτή και προσπάθησε να κρατήσει μυστική την ασθένειά του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του. Αφού πήγε να προσκυνήσει για τελευταία φορά την εικόνα της Θεοτόκου που βρισκόταν όχι μακριά από το μοναστήρι, ανήγγειλε στις μαθήτριές του την επικείμενη εκδημία του και μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μετά από πενήντα ημέρες οδύνης την οποία υπέμεινε με μία υπομονή που οικοδομούσε όλους όσοι τον πλησίαζαν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό στις 8 Νοεμβρίου του 1920. Οι πιστοί της Αίγινας, οι μαθήτριές του και όλοι οι χριστιανοί που τον είχαν πλησιάσει, έκλαψαν για την απώλεια του πράου και σπλαγχνικού μαθητή του Χριστού, που όλη του τη ζωή υπέστη διαβολές, διώξεις και άδικες κατηγορίες παίρνοντας ως τύπον και υπογραμμό του τα θεία Πάθη του Κυρίου. Ο Θεός όμως τον εδόξασε και από την ώρα της κοιμήσεώς του τα θαύματα περίσσευσαν και περισσεύουν καθημερινά ως σήμερα για εκείνους που πλησιάζουν με πίστη τα λείψανά του ή εμπιστεύονται την ισχυρή του μεσιτεία.

Το σώμα του αγίου παρέμεινε θαυματουργικά άφθαρτο περισσότερο από είκοσι χρόνια, αναδίδοντας ουράνια και λεπτή ευωδία. Στα 1953, όταν έλυωσε τελικά κατά τους φυσικούς νόμους, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του και διαπιστώθηκε τότε ότι αναδυόταν έντονα η ίδια ευωδία. Δεν έπαυσε έκτοτε να χαροποιεί τους πιστούς που πλησιάζουν τα τίμια αύτα λείψανα, δίνοντάς τους τη διαβεβαίωση ότι ο άγιος Νεκτάριος βρήκε τη θέση του κοντά στον Θεό, στις μονές των αγίων.

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς «Πειραϊκή Εκκλησία», Έτος 19ο, Αριθμός Φύλλου 209, Νοέμβριος 2009

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 20.10.2011
15:22
Ο Μεγαλομάρτυς Άγιος Αρτέμιος ~ Προστάτης της Ελληνικής Αστυνομίας.
» Mr.Din'$ World

Μετά την ενοποίηση των δύο Σωμάτων και την ίδρυση της Ελληνικής Αστυνομίας, με εισήγηση της Θρησκευτικής Υπηρεσίας εκδόθηκε το Προεδρικό Διάταγμα 398/1987 αναγνωρίστηκε ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Αρτέμιος προστάτης του Σώματος, η δε 20ή Οκτωβρίου η ημέρα που τιμάται η μνήμη του, ως επίσημη εορτή της Ελληνικής Αστυνομίας.

Στις 20 Οκτωβρίου οι Έλληνες Αστυνομικοί με θρησκευτική κατάνυξη τιμούν τη μνήμη του προστάτη Αγίου τους, Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργού Αγίου Αρτεμίου.
Ο Άγιος Αρτέμιος έζησε τον 4ο αιώνα μετά Χριστό. Τον χαρακτήρισε η βαθιά του χριστιανική πίστη, η ισχυρή του θέληση και το άκαμπτο ψυχικό του σθένος. Εργάσθηκε με πάθος για την ειρήνη, την ευνομία, την ελευθερία και την ασφάλεια των πολιτών χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος εκτιμώντας το ήθος και τις αρετές του διόρισε τον Άγιο Αρτέμιο Ανώτερο Διοικητή σε διάφορες περιοχές του Βυζαντίου. Έφερε τα αξιώματα του Δούκα και Αυγουστάλιου με καθήκοντα Γενικού Αστυνομικού Διευθυντού. Η εργασία του ήταν παράλληλη με εκείνη του Σημερινού Αστυνομικού. Ο Άγιος εργάστηκε με ζήλο και αφοσίωση για την ειρήνη και την ασφάλεια των πολιτών. Όπου κι αν υπηρέτησε αποδείχθηκε άξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξαν και πρόσφερε έργο άξιο και δίκαιο.
Η πίστη του, η γενναιότητά του και η θαρραλέα αντίστασή του απέναντι στην παρανομία του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, ο οποίος θέλησε να καταργήσει με τη βία την χριστιανική πίστη, είχε ως αποτέλεσμα την καθαίρεσή του, το βασανισμό του και το μαρτυρικό του θάνατο.
Με αυτή ακριβώς τη στάση ζωής και με το αίμα του ο Άγιος Αρτέμιος επισφράγισε με συνέπεια την πίστη στο καθήκον και την αποστολή του αποτελώντας σήμερα το πρότυπο για κάθε Αστυνομικό.
Στη σύγχρονη κοινωνία η Ελληνική Αστυνομία, έχοντας φωτεινό παράδειγμα και συμπαραστάτη της τον προστάτη της Άγιο Αρτέμιο, μάχεται με αφοσίωση στο καθήκον για τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την πρόληψη και την καταστολή της εγκληματικότητας, καθώς και για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατοχυρώνοντας τη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για την ασφάλεια του πολίτη, ένα νέο σύστημα αποτελεσματικής προστασίας με την αδιάκοπη παρουσία δίπλα του και την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών σε αυτόν.

Ο προστάτης Άγιος εορτάζεται πανηγυρικά και με λαμπρότητα στο Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών ( Μεσογείων 96) με την παρουσία του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αθηνών, της πολιτικής ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, της φυσική ηγεσία του Σώματος, εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου, Αξιωματικών και ανδρών του Σώματος, ενώ στις έδρες των Αστυνομικών Διευθύνσεων της χώρας, τελείται επίσημη Δοξολογία. Την παραμονή τελείται πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός και λιτάνευση της Ιεράς εικόνας του Μεγαλομάρτυρα, ενώ την 20ή Οκτωβρίου, Όρθρος, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και επίσημη Δοξολογία.
Η Πολιτεία, τιμώντας την προσφορά του Αστυνομικού στην κοινωνία, από το 2002 θεσμοθέτησε την 20η Οκτωβρίου ως "ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ".
Βίος Μεγαλομάρτυρα Αγίου Αρτεμίου
Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. έζησε και μαρτύρησε περί τα μέσα του τέταρτου αιώνα μ.Χ. (361-363). Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο (=Η θέση αντιστοιχεί σε αυτή του Αντιβασιλέα) της Αλεξανδρείας. Δηλαδή τον διόρισε ανώτερο διοικητή όλης της Αιγύπτου. Στην επίσημη αυτή και τιμητική θέση ο Αρτέμιος σαν πιστός χριστιανός ασκούσε τα καθήκοντα του με πολλή προσοχή και σύνεση, ώστε όλοι να θαυμάζουν τα υπέροχα πολιτιστικά και ηθικά του χαρίσματα.

Οι ευτυχισμένες κι ευλογημένες εκείνες μέρες δεν κράτησαν δυστυχώς για πολύ. Ο γιος και διάδοχος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, πού μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε τη διοίκηση της Ανατολής από το Ιλλυρικόν πέλαγος μέχρι την Προποντίδα, την Ασία, Συρία, Παλαιστίνη, Μεσοποταμία, Αίγυπτο και όλες τις νήσους, κατά την περίοδο που είχε πάει στην Αντιόχεια αρρώστησε βαριά και απέθανε. Τότε την εξουσία της μεγάλης αυτής αυτοκρατορίας ανέλαβε ο Ιουλιανός, που είναι γνωστός στην ιστορία ως παραβάτης και αποστάτης. Ο νέος αυτός βασιλιάς , σε κάποιο ταξίδι του στην Αίγυπτο είχε συναντήσει και γνωρίσει τον άρχοντα Αρτέμιο, για τον οποίον είχε ακούσει και πολλά καλά λόγια για τις ικανότητες του, όπως και για τη χριστιανική του ιδιότητα. Το χάρισμα όμως τούτο της εκλεκτής αυτής προσωπικότητος όχι μόνο δεν εξετιμήθηκε από τον αποστάτη βασιλιά, που είχε ήδη κινήσει και τον διωγμό ενάντια στους χριστιανούς, αλλά και θεωρήθηκε μεγάλο μειονέκτημα και αμάρτημα. Με πάθος μάλιστα κάθε φορά προσπαθούσε να κατακρίνει και να δείχνει γι' αυτό την περιφρόνηση του. Τούτο έκαμε και σε μια επίσκεψη του άρχοντα Αρτεμίου σ' αυτόν, όταν βρισκόταν στην Αντιόχεια. Ο αποστάτης βασιλιάς, σαν είδε τον άρχοντα της Αιγύπτου Αρτέμιο, τρελός από θυμό τον κάλεσε κοντά του κι άρχισε με περιφρόνηση να του ομιλεί και να τον υβρίζει. Όσην ώρα ο υβριστής απευθυνόταν στον Άγιο, τον κατηγορούσε και τον ύβριζε, ο ενάρετος Αρτέμιος σιωπούσε κι είχε σκυφτό το κεφάλι. Μπροστά στα μάτια του είχε τα λόγια του Κυρίου:
«Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού.
Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς»
(Ματθ. ε', 11-12). Μακάριοι γίνεσθε σεις οι μαθητές μου, όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με κάθε ψεύτικη κατηγορία εξ αιτίας μου. Χαίρετε και ζωηρά εκδηλώστε τη χαρά σας, γιατί η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι με το παραπάνω.

Όταν όμως ο εγωιστής και ασεβής βασιλιάς άρχισε να επεκτείνει τις ύβρεις του στα ιερά και όσια της αμώμητης χριστιανικής μας πίστεως, τότε ο Άγιος με θάρρος σήκωσε το κεφάλι, ύψωσε τη φωνή του και με παρρησία είπε στον παραβάτη άρχοντα.
- Βασιλιά μου, επιδείξατε, σας παρακαλώ ολίγο σεβασμό προς το πρόσωπο του Κυρίου. Αυτός είναι ο αληθινός θεός. Τούτο μαρτυρούν περίτρανα τα λόγια του και τα έργα του. Όσο για τις ύβρεις σας ενάντια στους χριστιανούς, που αποτελούν την ευγενέστερη και πιο άξια μερίδα των υπηκόων σας, δεν είναι καθόλου φρόνιμο και συνετό ούτε και δίκαιο από μέρους σας να τους υβρίζετε και να τους διώκετε. Εντροπή σας! Η συμπεριφορά σας αυτή σας αδικεί και σας εξευτελίζει. Τις τελευταίες λέξεις του Αγίου διέκοψαν οι γεμάτες μίσος και ειδωλολατρικό φανατισμό φωνές του μαινόμενου κυριολεκτικά βασιλιά Ιουλιανού.
- Πάψε, ανόητε, του φώναξε. Κι αφού τον ύβρισε ξανά και ξανά διέταξε να του αφαιρέσουν τη ζώνη του αξιώματος του και να τον ρίξουν στη φυλακή για να συνέλθει.
Με την ψυχή γαληνεμένη ο πιστός κι άτρομος χριστιανός χωρίς ψωμί και νερό για μέρες περνά τις ώρες του γονατιστός ευχαριστώντας τον Κύριο για το χάρισμα που του δόθηκε. «Ημίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν» (Φιλιπ. α' 29), έλεγε και επαναλάμβανε με ανείπωτη χαρά. Δηλαδή σε μας δόθηκε σαν χάρισμα όχι μόνο να πιστεύουμε στον Χριστό, αλλά και να πάσχουμε για το όνομά του.
Τα επακόλουθα της ομολογίας του είναι τρομερά. Αδούλωτος κι ελεύθερος ο Άγιος τα αντιμετωπίζει όλα με ζηλευτή ψυχραιμία κι υπομονή και καρτερία.

Όταν ύστερα από ολίγες μέρες κατά διαταγή του Βασιλιά βγήκε από τη φυλακή και παρουσιάστηκε μπροστά του, ο Ιουλιανός του ζήτησε να προσφέρει θυσία στους μεγάλους Θεούς, αν ήθελε να του χαρισθείι η ζωή κι η ελευθερία. Στην πρόταση αυτή του άρχοντα ο σταθερός στις αρχές και το φρόνημα του Άγιος αλλά και ατρόμητος στις πεποιθήσεις του απολογήθηκε με πολλή δύναμη και παρρησία κι απέδειξε ψευδή κι ανόητα όσα ειπώθηκαν κατά του Χρίστου. Στο τέλος πρόσθεσε: Αυτό που μου ζητάτε, άρχοντα μου, ν' αρνηθώ τον Χριστό και να προσφέρω θυσία στα ξύλα και τις πέτρες της πεθαμένης πια ειδωλολατρίας μου είναι αδύνατον όχι να το κάμω, αλλά ακόμη και να το σκεφθώ. Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και δημιουργός που έγινε άνθρωπος κι απέθανε για τη σωτηρία μας. Πως ημπορώ εγώ να τον αρνηθώ;

Η τολμηρή αυτή και με τόση παρρησία ειπωθείσα ομολογία του Μάρτυρος προκάλεσε το μίσος και τη μανία του αποστάτη βασιλιά, που σαν τρελός φώναξε:
- Να αρχίσουν τα βασανιστήρια. Τα πιο σκληρά βασανιστήρια. Στη διαταγή του βασιλιά οι δήμιοι που στεκόντουσαν δίπλα όρμισαν, άρπαξαν τον Μάρτυρα, τον γύμνωσαν κι αφού τον ξάπλωσαν στη γη άρχισαν να τον κτυπούν με βούνευρα μέχρις αίματος. Το δέρμα ξεσχίσθηκε, μα οι δήμιοι όχι μόνο δεν σταματούν αλλά και συνεχίζουν λες μεθυσμένοι με το άνομο έργο τους. Στη συνέχεια καταξεσχίζουν τις σάρκες του με μαχαίρια κι ύστερα με λαμπάδες καίνε τις πληγές. Το σώμα του Μάρτυρος έγινε μια άμορφη μάζα από κρέατα και κόκκαλα σπασμένα. Σ' αυτή την κατάσταση τον πήραν και τον πέταξαν στη φυλακή. Σκέφθηκαν να τον αφήσουν εκεί να πεθάνει μόνος του χωρίς καμιά βοήθεια.

Απολυτίκιο Ήχος πλ. α'. τον συνάναρχον λόγον.
Ευσέβειας τοις τρόποις καλλωπιζόμενος, αθλητικής αγλαΐας, ώφθης, σοφέ, κοινωνός, προς αγώνας ανδρικούς παραταξάμενος' όθεν ως λύχνος ψωταυγής, των θαυμάτων τας βολάς, εκλάμπεις τη Οικουμένη, Αρτέμιε Αθλοφόρε, προς σωτηρίαν των ψυχών ημών.
Εξήγηση: Με στολισμό τις εκδηλώσεις της ευσέβειας και την αθλητική σου ομορφιά και ικανότητα, Άγιε Αρτέμιε, φάνηκες να λαμβάνεις μέρος σε πολλούς αγώνες. Γι' αυτό και σαν φωτεινός λαμπτήρας προβάλλεις παντού σε όλο τον κόσμο το πλήθος των θαυμάτων σου, για τη σωτηρία των ψυχών μας.

Πηγή: policenet.gr

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 10.10.2011
16:27
" Γάμος και Βάπτιση : Μυστήριο ή τελετή;"
» Mr.Din'$ World

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Η αφορμή για αυτές τις σκέψεις, ήρθε μετά από την τέλεση δύο γάμων και δύο βαπτίσεων οι οποίες τελέσθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες αλλά έγιναν ταυτόχρονα και τα δυο Μυστήρια Γάμος- Βάπτιση, όπως συνηθίζεται τελευταία । Και κάθομαι να τα γράψω μην τύχει και τα ξεχάσω αυτά που είδα και έζησα αυτές τις μέρες. Στην πραγματικότητα ,ο προβληματισμός μου είναι αυτός, που με κάνει να σχηματίζω μερικές αράδες γράφοντας τα.

Τα τελευταία χρόνια, τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, έχουν μετατραπεί, σε τελετές, που μάλιστα τις περισσότερες φορές, είναι και κακόγουστες। Η έννοια του Kits !!!,ξεδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο και σε πολλές περιπτώσεις με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να διερωτάσαι τι σημαίνει κακογουστιά και τι όχι. Και εξηγούμαι πάραυτα: Έρχονται να ‘’κλείσουν ‘’ ένα γάμο η μια βάπτιση και το πρώτο που σε ρωτάνε είναι ’’ ο στολισμός επιτρέπεται ; ’’ Αν κάνεις το λάθος να πεις ναι, γιατί περί λάθους πρόκειται, είναι ικανοί να σου φέρουν μέσα στην Εκκλησία μια μικρογραφία της ζούγκλας του Αμαζονίου, από την οποία θα λείπουν ασφαλώς μόνο τα χαριτωμένα ζωάκια, (άσε που αν μπορούσαν και αυτό θα το έκαναν για εφέ!) και σε μερικές περιπτώσεις, είναι τόσο πολύς ο στολισμός που δεν ξέρεις από πού να περάσεις μέσα από το δάσος που έχουν στήσει μέσα στην Εκκλησία.

Και αρχίζουμε και λέμε… Με τι θα έρθει η νύφη ; Άκου λοιπόν τι έχω δει στο παρελθόν: να την κουβαλάνε με μηχανή , με σκάφος δια θαλάσσης, μέχρι και με νταλίκα। Μόνο με ελικόπτερο δεν μου έφεραν καμιά μέχρι σήμερα να την προσγειώσουν στο καμπαναριό ώστε οι πρώτες φωτογραφίες της υψηλής της αφίξεως να είναι δίπλα… στις καμπάνες! Τελευταία ,της μόδας είναι τα νταούλια! Βρίσκουν δυο μουσικούς!!! να κροταλίζουν ο ένας το ντέφι και ο άλλος το ζουρνά και λένε ότι έφεραν τους μελλόνυμφους χορεύοντας με ορχήστρα! Όταν το άκουσα για πρώτη φορά αυτό, από περιέργεια βγήκα να δω την ορχήστρα και ασφαλώς, δεν περίμενα να δω την ορχήστρα της Βιέννης ,αλλά και δύο άτομα ορχήστρα τα λες;;;

Μετά τι θα φοράει η νύφη και ο γαμπρός! Α , εδώ έχουμε επιλογές για όλα τα γούστα! Τι θέλεις ,θα το δεις στους γάμους σήμερα… Καταρχήν, πάει το παραδοσιακό λευκό φόρεμα, που συμβόλιζε την αγνότητα της νύμφης, αντικαταστάθηκε με ένα άλλο, λίγο προς το εκρού! – τουλάχιστον σε αυτό πράττουν σωστά μιας και τελευταία ,πίσω από την νύφη, ακολουθεί το μωρό της- και μάλιστα σε διάφορα σχέδια και μεγέθη। Ξέρεις τι είναι να λες το ‘’Ησαΐα χόρευε’’ και μπροστά από εσένα που υποτίθεται προηγείσαι ως λειτουργός του μυστηρίου, να πηγαίνει μόνο του το παρανυφάκι, που απεγνωσμένα το δόλιο, προσπαθεί να κουβαλήσει της ουρά της Νύφης. η οποία ουρά, έχει κυκλώσει όλο το τραπέζι του γάμου ! Ασφαλώς ,έχει προηγηθεί αυτό το ανατριχιαστικό της μαμάς:’’ πάτα του το πόδι όσο είναι καιρός’’ και μέχρι να του πατήσει το πόδι, ο γαμπρός έχει γίνει καπνός και επανέρχεται δριμύτερος εις δεύτερον (εκ διαζεύξεως) αυτή την φορά γάμον, όπως γράφουμε και στα εγγυητικά του Μυστηρίου, εννοείται με κάποια άλλη κυρία με διαφορετική ουρά!

Ευτυχώς ,καταργήθηκε το ρύζι μέσα στο Ναό। Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα κουβαλήσουν τους μισούς ορυζώνες της Κίνας για να τους ρίξουν στα κεφάλια των παιδιών! Α ! Όλα κιόλα σου λέει ! Δεν με αφήνεις στην Εκκλησία, θα το ρίξω στο δρόμο, αλλά θα φάνε τόσο ρύζι που δεν θα θέλουν να το ξαναδούν στα μάτια τους, ούτε ωμό, ούτε μαγειρεμένο . Και δώστου ,περιμένουν να βγει το νεόνυμφο ζευγάρι και να τα γέλια και να τα πειράγματα τύπου:’’ έλα και θα δεις τι σε περιμένει’’ και μόλις βγουν…! Ό απόλυτος χαμός!!! Γενικότερα , μέσα στην Εκκλησία γίνεται χαμός… Στρουμφοχωριό !!! Άλλος θα μιλάει, άλλος θα γελάει, άλλος θα κάνει χειρονομίες στο γαμπρό σαν να του λέει: ‘’ ήθελες και τα ‘ παθες’’, άσε δε που πολλοί κάθονται σταυροπόδι βολεμένοι σε κάνα κοντινό στασίδι ώστε να παρακολουθήσουν από κοντά την ‘’παράσταση’’ και μάλιστα κοιτώντας κάθε λίγο το ρολόι τους ! Γιατί για μερικούς είναι μόνο μία τελετή, μία απλή παράσταση ! Αφού τελειώσει ο γάμος, ε, όλο και κάποια σχόλια πάλι θα ακουστούν , θυμάμαι μάλιστα μία κυρία που περνούσα δίπλα της για να πάω στο γραφείο μου, να σχολιάζει στην διπλανή της πόσο κοντή ήταν η νύφη δίπλα στο γαμπρό, (ασφαλώς θα ήταν από το σόι του γαμπρού) και η άλλη κυρία κουνούσε καταφατικά το κεφάλι της, με τρόπο όμως μην την δουν οι υπόλοιποι και την κακοχαρακτηρίσουν! Και αφού τελειώσει και ο σχολιασμός, από ενδιαφέρον πάντα, τότε θα κινήσουν όλοι μαζί να βγουν έξω…

Αν, ακολουθεί και βάπτιση ,είναι της μόδας τώρα να γίνονται και τα δυο μαζί, τότε είναι το υπερθέαμα ! Από το γάμο κιόλας, την ώρα της ανάγνωσης των ευχών , την στιγμή που λες σοβαρά ,σοβαρά ‘’ δως αυτοίς καρπόν κοιλίας’’, προβάλει ένα αθώο μουτράκι ξαφνικά ανάμεσα στο ζευγάρι - το παιδάκι τους- σε τέτοιο βαθμό που να διερωτάσαι : ‘’ μα πριν προλάβω να το πω να γίνει !’’ Και βεβαίως, το αθώο μικρό παιδάκι, που το φέρνουνε μέσα με ένα στεφάνι στο κεφάλι- λες και πάνε να το θυσιάσουν δαφνοστεφανωμένο - δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει εκεί μέσα, μωρό είναι δικαιολογείται, οι υπόλοιποι όμως;

Άσε στην βάπτιση τι συναντάει κανείς ! Ψάχνουν ,λες και συναγωνίζονται τα ζευγάρια μεταξύ τους, να βρουν σταυρό σε ότι σχήμα θες ,εκτός από αυτό που σχηματίζει σταυρό! Μόνο την γερμανική σβάστικα δεν μου έφεραν να φορέσω στο παιδάκι! Ότι θέλει ο καθένας κουβαλάει μαζί του. Και άμα ρωτήσεις αφελώς :’’ Συγνώμη ,αυτό είναι σταυρός;’’ Το κοιτάνε για λίγο περίεργα και σου απαντούν με χαμόγελο: ’’ Μάλιστα….! ’’

Πάς να ρίξεις το λάδι στην κολυμβήθρα και μαζί του ξεχύνονται και οι κορδέλες που έχουν τυλίξει το μπουκάλι ! Πας να δώσεις την λαμπάδα στο παιδάκι να την κρατήσει και ξάφνου βλέπεις την λαμπάδα να περπατά μόνη της ! Διότι το μικρό έχει χωθεί κάτω από τα τούλια και τα στολίδια και η λαμπάδα είναι τρείς φορές μεγαλύτερη από το παιδί με αποτέλεσμα να νομίζεις πως έχεις παραισθήσεις ! Οι δε μπομπονιέρες!!! Α ...!!! Μεγάλη ποικιλία! Κουκλάκια, γλαστράκια, μπαρμπαδάκια, κουμπαράδες, κορνίζες μέχρι και κομπολόι είδα ! Και το έπαιρναν τα μικρά παιδιά στα χέρια τους και κανα δυο το βάζαν στο στόμα νομίζοντας πως τρώγεται μαζί με τα κουφέτα!.... Τι να πεις!

Και τέλος οι φωτογράφοι…। Αν μπορούσαν να σκαρφαλώσουν στο σβέρκο σου να βγάλουν τις φωτογραφίες, θα ήταν ευτυχισμένοι. Θα μου πεις, την δουλεία τους κάνουν οι άνθρωποι τι να κάνουν; Δεν είναι όμως και το καλύτερο να προσπαθείς να διαβάσεις τις ευχές, ζαλισμένος από τα φλάς που αστράφτουν και κάθε τρεις και λίγο ,να προσπαθεί ο φωτογράφος, αν είναι δυνατόν να αναρριχηθεί πάνω στο τέμπλο του Ναού για να τραβήξει ωραίες φωτογραφίες ! Είδα πολλές φορές σε κάτι ηλιθιοταινίες να διακωμωδούν τον παπά σε υποτιθέμενους γάμους. Δεν είδα όμως ποτέ να διακωμωδούν όλα τα υπόλοιπα που σήμερα αναφέρω! Και τούτο, διότι, όλα τα υπόλοιπα, αποτελούν την όμορφη τελετή που η κάθε μια και ο κάθε ένας ονειρεύεται να κάνει !

Ασφαλώς, και δεν θα μπορούσα να αφήσω απ’ έξω τον παπά, θα ήμουν άδικος εξάλλου। Επειδή, εμείς δεχθήκαμε τα μυστήρια να μεταβληθούν σε τελετές, υπάρχουν περιπτώσεις, ελάχιστες είμαι σίγουρος, που ο δόλιος ο παπάς σου λέει :’’ τι θα κάνω, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Άστους να τελειώσουν, να φύγουν και ας πάνε στην ευχή του Χριστού και αυτοί και εγώ! ‘’ Έτσι και ο κόσμος ευχαριστιέται την ’’τελετή’’ και ούτε γάτα, ούτε ζημιά…. Εννοείται ,πώς όλα τούτα δεν έχουν να κάνουν με το σύνολο των Μυστηρίων που τελούμαι, διότι υπάρχουν νέα ζευγάρια που έρχονται προσευχόμενα , να ζήσουν αυτή την ανεπανάληπτη στιγμή της ζωής τους ,προετοιμασμένα με όλα τα πνευματικά εφόδια για ένα επιτυχημένο γάμο και μια ευλογημένη από τον Θεό οικογένεια. Εδώ δεν μιλάμε όμως για αυτά, τα ζευγάρια, αλλά για τα άλλα, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον παπά από τον…. Δήμαρχο!

Και εδώ, η αστειότητες τελειώνουν। Εξάλλου, συμβαίνουν όλα αυτά, δεν είμαι υπερβολικός άσχετα αν τα περιγράφω με μια χιουμοριστική διάθεση . Το ερώτημα είναι ένα! Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε όλες αυτές τις γελοιότητες ; Μέχρι πότε θα αφήνουμε αυτό τον κόσμο ακατήχητο ,να κάνει τελετές με ημερομηνία λήξεως - αυτό αφορά τους γάμους -γιατί τα Μυστήρια δεν λήγουν ποτέ, οι τελετές όμως έχουν ημερομηνία λήξεως. Είμαστε και εμείς σε κάποιον βαθμό συνυπεύθυνοι για αυτό που συμβαίνει. Ίσως γιατί θεωρούμαι πως θα πρέπει να υπάρχει κάποιος συμβιβασμός. Ωστόσο, βλέπουμε ξεκάθαρα ,χρόνο με το χρόνο ,τα πράγματα να γίνονται ακόμα χειρότερα. Αυτή η πλήρης εκκοσμίκευση των Ιερών Μυστηρίων, σημαίνει κάτι, Σημαίνει πως ο κόσμος, προσπαθεί απλά να τηρήσει το ‘’ έθιμο’’, όχι να βιώσει το Μυστήριο και την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πιστέψαμε όλοι μας και το πιστεύουμε απόλυτα, ότι η Εκκλησία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Δεν είναι άσχημο να αισθάνεσαι σε κάποιες στιγμές, πως η Εκκλησία κοσμικοποιείται με τον χειρότερο τρόπο; Δείχνοντας μια ανοχή που και τον μονόφθαλμο, τον αποτυφλώνει;…

του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου

κ.Θωμά Ανδρέου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ Ελευθερουπόλεως

Περισσότερα... »
16:07
Σεβασμός στους Εκκλησιαστικούς χώρους και στις Ιερές τελετές.
» Mr.Din'$ World
Πολλές φορές κατά τη διάρκεια των Ι। Ακολουθιών, ευρισκόμεθα προ φαινομένων και καταστάσεων τα οποία μας προβληματίζουν ή και μας στενοχωρούν. Θα αναφέρουμε ακροθιγώς κάποια πράγματα, τα οποία έχομε επισημάνει κατά την διάρκεια της ιερατικής μας πορείας και ζωής. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Ι. Ναοί και Ι. Μονές είναι χώροι αγιασμένοι. Εκεί τελείται η Αναίμακτη Θυσία. Εκεί " Άγγελοι περιπολεύουσι και χορός Αγίων Εκκλησιάζει ημίν" κατά την εκκλησιαστική φράση. Το δέος και η ευλάβεια είναι τα μόνα που πρέπει να διακατέχουν τις ψυχές όλων όσοι εισέρχονται σ'αυτούς τους χώρους ή μετέχουν στις ιερές ακολουθίες. Οι περισσότεροι από τους αδελφούς εν Κυρίω έχουν πλήρη επίγνωση της ιερότητος του χώρου και των στιγμών της Θείας Λατρείας. Όμως υπάρχουν μερικοί οι οποίοι διαφορετικά σκέπτονται και όλως ιδιόμορφα συμπεριφέρονται ευρισκόμενοι στους ιερούς χώρους. Έτσι αντιμετωπίζουμε επώδυνες πνευματικά καταστάσεις, τόσο κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας όσο και κατά τις άλλες Μυστηριακές και λοιπές τελετές της Εκκλησίας μας. Δεν είμαστε των άκρων ούτε μισαλλόδοξοι, όμως κάποια στιγμή τα πράγματα πρέπει να μπούν στη θέση τους. Διαπιστώνουμε ότι πολλοί επισκέπτονται τους εκκλησιαστικούς χώρους από τουριστικό ενδιαφέρον, νομίζοντας ότι εισέρχονται σε κάποιο μουσείο, όπως είναι όλα τα άλλα (κυρίως συμβαίνει αυτό στα Μοναστήρια). Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι Ναοί και τα Μοναστήρια έχουν άλλο σκοπό και εκτός από την ιστορία τους ή την καλλιτεχνική τους παρουσία δίνουν την αφορμή για πνευματικούς αναβαθμούς αφού είναι χώροι μέσα στους οποίους ασκήθηκαν και ασκούνται θεονοσταλγικές και θεοπόθητες ψυχές. Άλλοι πάλι παρίστανται (γιατί δεν μετέχουν ουσιαστικά) στις ιερές ακολουθίες προκειμένου, όπως οι ίδιοι πιστεύουν να εκπληρώσουν κάποια κοινωνική - κοσμική ή εθιμική υποχρέωση. Αυτή η νοοτροπία δημιουργεί και την ανάλογη συμπεριφορά, η οποία διαφαίνεται από την εξωτερική εμφάνιση μέχρι την λεπτομερή στάση μέσα στον Ι. Ναό. Εν ονόματι μιας κακώς νοούμενης ελευθερίας ισοπεδώσαμε τελευταία τα πάντα. Ακόμα θα σημειώσωμε ότι και μείς οι κληρικοί ανεχόμεθα πολλά άτοπα με την δικαιολογία ότι η Εκκλησία δέχεται τους πάντας όπως είναι... Δεν μιλάμε για να μη γινόμαστε κακοί, δεν συμβουλεύουμε (εδώ διαπιστώνεται έλλειψη ποιμαντικής ευθύνης) και έτσι φθάσαμε σε σημεία απαράδεκτα μέσα στα ιερά προσκυνήματα και γενικώτερα μέσα στους εκκλησιαστικούς χώρους. Άπρεπη εμφάνιση και ενδυμασία, ανάρμοστη συμπεριφορά και στάση (δίκην καφενείου) μέσα στους λατρευτικούς χώρους, αταξία, μη συμμετοχή στα τελούμενα και τόσα άλλα συνθέτουν τον πίνακα της πνευματικής ακαταστασίας. Ίσως δεν παρατηρούνται τα φαινόμενα τόσο έντονα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας αν και εδώ τα πράγματα (κυρίως το καλοκαίρι) είναι προβληματικά. Εκεί που κανείς να κλαίει, είναι κάποιες επίσημες τελετές και κάποια Μυστήρια (όπως Γάμος, Βάπτισμα κ.λπ.). Τότε συναντούμε ό,τι πιο παράξενο, παράδοξο και αταίριαστο στο όλο πνευματικό κλίμα της Εκκλησίας μας. Ημίγυμνες νυφάδες, παράξενα προκλητικά και άσεμνα ντυμένες κουμπάρες, μεταμφιεσμένοι προσκεκλημένοι, μασώντας πολλάκις τσίχλες ή καθισμένοι σταυροπόδι και τόσα άλλα. Αναλογίζεται κανείς στ'αλήθεια, γιατί κάνουν τόσα οι άνθρωποι ώστε να μειώνουν επικίνδυνα την ομορφιά που τους έχει δώσει ο Θεός και να ευτελίσουν την αξία τους. Τί κρίμα να μην ξέρεις τί σου ταιριάζει. Τί να πεις όμως την ώρα εκείνη, θα θεωρηθείς παράξενος, οπισθοδρομικός. Τελούμε το Μυστήριο με χαμηλωμένα μάτια από τη συστολή. Αλλά και στα Βαπτίσματα. Τί κατάντια! Δεν έχουν πολλοί, επίγνωση των τελουμένων. Ο Ανάδοχος άσχετος με το κλίμα της τελετής πολλάκις επιδειξίας του πορτοφολιού του, ξένος με τα πνευματικά. Όσο για πολλές από τις αναδόχους ο Θεός να φυλάει. Η εμφάνισίς τους δεν είναι ούτε για το δρόμο. Τί χάλι είναι και αυτό στις μέρες μας. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πλείστα όσα παραδείγματα, τα οποία δηλώνουν την πνευματική ακαταστασία και την εκκοσμίκευση, η οποία επικρατεί στις μέρες μας μέσα στους εκκλησιαστικούς χώρους. Ας περιοριστούμε όμως σε κάποιες πνευματικές προτάσεις - επισημάνσεις.
1. Εμείς οι κληρικοί ας αναλάβομε τις ευθύνες μας ως προς το θέμα της πνευματικής καθοδήγησης του λαού. Κηρύγματα κατ' ιδίαν, συζητήσεις, ενημερωτικά φυλλάδια κ.λπ. Μας δίδεται η ευκαρία πριν από τον Γάμο ή το Βάπτισμα να συνομιλήσωμε με τους χριστιανούς. Καλό θα είναι με πνεύμα αγάπης και συνέσεως και ποιμαντικής ευαισθησίας να υποδεικνύομε τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην ιερότητα του χώρου και των στιγμών. (Ας μη περιοριζόμαστε μόνο στην υπενθύμιση των υλικών τους υποχρεώσεων. Υπάρχουν και πνευματικά θέματα τα οποία πρέπει να θίγομε, όσοι δεν τα θίγομε). Ο ιερεύς είναι πατέρας και Διδάσκαλος. Ας αναλάβομε σοβαρά το ρόλο μας.
2. Είναι ανάγκη όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί να κατανοήσωμε επί τέλους, ότι ο Ναός είναι χώρος άγιος. Ότι στη Θεία Λειτουργία θυσιάζεται, προσφέρεται και χαρίζεται ο Θεός υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας.. Ότι στα μυστήρια έχομε την παρουσία του Παναγίου Πνεύματος και σε όλες τις ιερές τελετές την παρουσία της χάριτος του Θεού.
3. Δεν είναι οι ιεροπραξίες κοσμικά γεγονότα. Δεν είναι οι Ναοί γήπεδα, ούτε πασαρέλλες. Δεν είναι χώρος επίδειξης μόδας και καλλιστείων ο ιερός χώρος. Αν κάποιος έχει τέτοια ανάγκη ας παέι κάπου αλλού. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας δεν είναι ευκαιρίες... για κάτι τετοιο.
4. Κυρίως ας μάθουμε όλοι να σεβώμαστε πρώτα απ' όλα τον εαυτό μας. Να έχομε την επίγνωση της αξίας μας, ως δημιουργήματα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού. Αν αυτό μπει βαθειά στην συνείδησή μας, τότε θα σεβόμεθα και τον Θεό και τους συνανθρώπους μας, τότε θα καταλάβομε ότι η σεμνότητα κάνει τον άνθρωπο μεγάλο και η ευπρέπεια τον καταξιώνει.
Αυτό το πνεύμα θα βοηθήσει να εξέλθει κανείς από το κλίμα της εκκοσμίκευσης... της άπρεπης εμφάνισις και γενικώς συμπεριφοράς κατά την επίσκεψη στους ιερούς χώρους και κατά την παρουσία και μετοχή μας στα Μυστήρια και στις λοιπές Εκκλησιαστικές τελετές. Ταύτα με επίγνωση ευθύνης και με πνεύμα απεριορίστου αγάπης και εκτίμησης προς όλους।

Του Παν। Αρχιμ। ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΚΛΗΦΑ
(νυν Μητροπολίτου Πατρών)

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 15.06.2011
02:01
Ερμηνεία των Δέκα Εντολών
» Mr.Din'$ World

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών

1. Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.
Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός). Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός. Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας. Αυτόν (λοιπόν τον ένα και αληθινό Θεό) μόνο θα (πρέπει να) λατρεύσεις με όλη την δύναμη που έχει ο νους σου, και με όλο το πλάτος της καρδιάς σου και με όλη την πληρότητα της δυνάμεώς σου. Και όλα όσα (ο Θεός σου) λέει και εντέλλεται, (θα πρέπει) να είναι πάντοτε νωπά μέσα στην καρδιά σου, ώστε να εφαρμόζεις και να εντρυφάς μέσα σε αυτά και να ομιλείς με βάση αυτά (σε όλες τις περιστάσεις της ζωής σου, δηλαδή) και όταν κάθεσαι (κάπου και δεν μετακινείσαι), και όταν βαδίζεις (για να πας από το ένα μέρος στο άλλο), και όταν είσαι πεσμένος στο κρεβάτι, κι όταν είσαι όρθιος. Και (θα πρέπει ακόμα) να ενθυμείσαι πάντοτε (δηλαδή αδιαλείπτως και χωρίς διακοπή) τον Κύριο το Θεό σου και Αυτόν μόνο να φοβάσαι (με τον Άγιο φόβο του Θεού), και να μην λησμονήσεις ποτέ ούτε Αυτόν ούτε τις εντολές Του. Γιατί (μόνο) έτσι και ο Θεός θα σου δώσει την δύναμη (που είναι απαραίτητη) για να εφαρμόζεις (στην ζωή σου) το (άγιο) θέλημά Του. Γιατί (ο Θεός, που δεν έχει κανενός την ανάγκη) τίποτε άλλο δεν σου ζητεί παρά μόνον να Τον φοβάσαι και να Τον αγαπάς (γιατί Αυτός ακριβώς ο φόβος του Θεού συμβαδίζει με την αγάπη προς Αυτόν) και να ακολουθείς τον δρόμο Του που Αυτός θέλει (πράγμα που είναι η φυσική συνέπεια των άλλων). Αυτός θα είναι το καύχημά σου και Αυτός θα είναι ο Θεός σου. (Πρόσεξε) μήπως ακούγοντας τίποτα σχετικό με την (ηθική) απάθεια των αγγέλων και με την ιδιότητά τους να είναι αόρατοι, η για την μεγάλη (κι εκπληκτική) πονηρία του (διαβόλου, που) εκπέσοντος από το ύψος το αγγελικό, και για την (μεγάλη του) επινοητικότητα και εξυπνάδα και ευστροφία για κάθε πλάνη, εξαιτίας όλων αυτών αποδόσεις σε κάποιο από αυτά (τα πνεύματα-αγαθά η πονηρά) τιμή που ανήκει στον Θεό. (Πρόσεξε) μήπως ατενίζοντας το μεγάλο μέγεθος του ουρανού και την ποικιλία της κινήσεως των ουράνιων σωμάτων, την λαμπρότητα του ήλιου, το γλυκό φως της σελήνης, την όμορφη διαύγεια των άλλων αστέρων, τη χρησιμότητα του αέρα (και την αναγκαιότητά του) για την αναπνοή, και της θαλάσσης η της γης τις ανεξάντλητες προσφορές, και (συνηπαρμένος από τα φαινόμενα τούτα τα λαμπρά) θεοποιήσεις κανένα από αυτά τα κτίσματα. Γιατί όλα αυτά είναι κατά τρόπο δουλικό ταγμένα στον μόνο Θεό και δημιουργήματα δικά Του, που έλαβαν οντότητα από την κατάσταση της ανυπαρξίας που ήσαν, με μόνο τον λόγο του Θεού. Γιατί (όπως λέγει η Γραφή) Αυτός (ο Θεός) απλώς είπε και έγιναν (όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε), Αυτός διέταξε και εδημιουργήθησαν. Αυτόν λοιπόν τον Κύριο και δημιουργό της κτήσεως πρέπει να τιμήσεις (με λατρεία) σαν μόνο Θεό και με την αγάπη να ενωθείς μαζί Του, και μέρα και νύκτα από Αυτόν να ζητάς συγχώρεση για τα θεληματικά σου και αθέλητα παραπτώματα. Γιατί Αυτός ( ο μεγαλοδύναμος Κύριος) είναι (ταυτόχρονα) γεμάτος αγάπη και φιλανθρωπία και μακροθυμία και πολύ έλεος, και κάνει αιώνια το καλό ( το αγαθό).

2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης.

Δεν θα (πρέπει) να κατασκευάσεις κανένα ομοίωμα κάποιου πράγματος από όσα βρίσκονται επάνω στον ουρανό και κάτω στην γη και μέσα στην θάλασσα, με σκοπό να τους αποδώσεις λατρεία και δόξα όμοια με εκείνη που αρμόζει στο Θεό. Και τούτο, γιατί όλα αυτά είναι δημιούργημα του ενός και μοναδικού Θεού, που, αφού τώρα τελευταία επήρε σάρκα γεννηθείς από παρθενική γαστέρα, παρουσιάστηκε στην γη και ήλθε σε επαφή με τους ανθρώπους, και αφού πρώτα υπέστη πάθος για χάρη της σωτηρίας των ανθρώπων και απέθανε και αναστήθηκε, ανέβηκε ψηλά στους ουρανούς με σώμα κι εκάθησε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλειότητος του Θεού, στα ψηλά ουράνια σκηνώματα. Με το σώμα δε αυτό πρόκειται να ξαναρθεί στη γη, μέσα σε δόξα λαμπρή, για να κρίνει ζωντανούς και πεθαμένους. Αυτού λοιπόν (του Θεού), που έγινε άνθρωπος για χάρη μας, να κατασκευάσεις την εικόνα σε ένδειξη της αγάπης σου γι΄Αυτόν, και να Τον θυμάσαι βλέποντας την εικόνα, και να Τον προσκυνάς προσκυνώντας την εικόνα. Επίσης η εικόνα θα σε βοηθά να στρέψεις το νου σου στο άξιο προσκυνήσεως σώμα του Σωτήρος, που τώρα βρίσκεται ψηλά στον ουρανό στα δεξιά του Πατρός. Επίσης (θα πρέπει) να κατασκευάσεις εικόνες και για τους Αγίους και να τις προσκυνάς, όχι βέβαια σαν Θεούς, γιατί αυτό απαγορεύεται, αλλά για να δείξεις με τον τρόπο αυτό την σχέση που εσύ (σαν θνητός άνθρωπος) έχεις με αυτούς (που ήσαν σαν και εσένα άνθρωποι), και την διάθεση να τους τιμήσεις με εξαιρετική τιμή, πράγμα που θα κάνει το νου σου να πηγαίνει δια μέσου της εικόνος στους (εικονιζομένους) Αγίους. Έτσι θα μιμηθείς και τον Μωυσή, που έφτιαξε τις εικόνες των Χερουβίμ μέσα στα Άγια. Έπειτα (μην ξεχνάς ότι) και αυτά ακόμη τα Άγια των Αγίων ήταν (σαν μία κάποια) εικόνα αυτών που ήταν στα ουράνια. Και (μέσα στην σκηνή του Μαρτυρίου ) το άγιο κοσμικό εικόνιζε όλο τον κόσμο, και (όμως παρά ταύτα) ο Μωυσής όλα αυτά τα ονόμασε άγια, γιατί με τούτο δεν είχε σκοπό να αποδώσει δόξα στα κτίσματα, αλλά δια μέσου αυτών στον δημιουργό του κόσμου Θεό. Και εσύ λοιπόν δεν (θα πρέπει) να θεοποιήσεις τις εικόνες (σαν υλικό κατασκεύασμα) του Δεσπότου Χριστού και των Αγίων. Αλλά δια μέσου αυτών (και με την βοήθειά τους) θα (πρέπει να) προσκυνήσεις (λατρευτικώς) Αυτών που μας έπλασε πρώτα κατ΄εικόνα δική του, και έπειτα δέχτηκε από μεγάλη και άπειρη αγάπη προς τον άνθρωπο να λάβει την εικόνα μας την ανθρώπινη (δηλ. να παρουσιαστεί με ανθρώπινη μορφή, και με τον τρόπο αυτό) να γίνει αντικείμενο απεικονίσεως και περιγραφής. Θα πρέπει δε να μην περιοριστείς μόνο στην προσκύνηση της θείας εικόνος, αλλά να επεκτείνης αυτήν και στο σημείο του σταυρού. Γιατί ο σταυρός είναι πολύ μεγάλο σημείο και δείγμα της νίκης της ολοκληρωτικής του Χριστού εναντίον του διαβόλου και όλης της εχθρικής για μας παρατάξεώς του.

3. Ου λήψει το όνομα του Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω.

Μη πάρεις στο στόμα σου για το τίποτε το όνομα του Κυρίου του Θεού σου (και μην ορκισθείς ποτέ) είτε για υπόθεση γήινη, είτε από φόβο μη πάθεις τίποτε κακό από κανένα άνθρωπο, η από ντροπή, η για να κερδίσεις προσωπικό όφελος, ορκιζόμενος ψεύτικα, γιατί η παράβαση του όρκου σημαίνει άρνηση του Θεού. Γι΄αυτό να μην ορκίζεσαι ποτέ, αλλά να αποφεύγεις ολωσδιόλου τον όρκο, γιατί από τον όρκο προέρχεται και η παράβαση του όρκου, που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό και συγκαταλέγει με τους αμαρτωλούς τον επίορκο. Όταν λες πάντοτε την αλήθεια, τότε δεν υπάρχει λόγος να ορκίζεσαι, γιατί τα (αληθινά πάντοτε) λόγια σου θα είναι σαν όρκος (και θα καθιστούν περιττή κάθε άλλη βεβαίωση με όρκο). Αν όμως συμβεί καμιά φορά και ορκισθείς, πράγμα που μακάρι ποτέ να μην γίνει, εάν μεν δώσεις τον όρκο για κάτι τι σύμφωνο με τον Θείο Νόμο, τότε θα πρέπει να εκτελέσεις το νόμιμο αυτό, αλλά εν συνεχεία θα πρέπει να ζητήσεις από τον εαυτό σου ευθύνες επειδή έδωσε όρκο, φροντίζοντας με ελεημοσύνη, δέηση και πένθος και σκληραγωγία του σώματος να εξιλεώσεις τον Χριστό που είπε να μην ορκίζεσαι. Εάν δε έδωσες όρκο για πράγμα παράνομο, πρόσεξε μήπως εξ΄αιτίας του όρκου εκτελέσεις παράνομη πράξη, για να μην συγκαταριθμηθείς κι εσύ μαζί με τον Προφητοκτόνο Ηρώδη. Αφού δε αθετήσεις και παραβείς τον παράνομο τούτο όρκο, βάλε κανόνα στον εαυτό σου να μην ξαναορκισθεί, και φρόντισε να εξιλεωθείς απέναντι του Θεού, χρησιμοποιώντας με περισσότερη μέριμνα τα φάρμακα που είπαμε προηγουμένως, μαζί με δάκρυα.

4. Εξ ημέρας έργα και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τη εβδόμη σάββατο Κυρίω τω Θεώ σου.

Μια μέρα της εβδομάδος, που ονομάζεται Κυριακή, επειδή είναι αφιερωμένη εις τον Κύριο, γιατί την ημέρα τούτη αναστήθηκε εκ νεκρών και (με τον τρόπο αυτό) μας έκανε γνωστή και βέβαιη την κοινή ανάσταση, κατ΄ αυτή θα πρέπει κάθε γήινο έργο να σταματήσει. Τούτη λοιπόν την ημέρα να την αγιάσεις και να μην κάνεις κανένα έργο βιοτικό, εκτός από τα απαραίτητα, και να δώσεις την ευκαιρία σε αυτούς που είναι δικοί σου η σε υπηρετούν να ξεκουραστούν, ώστε όλοι μαζί να δοξάσετε Εκείνον που με το να θανατωθεί μας έκανε δικούς του και αναστήθηκε και ανέστησε μαζί την δική μας φύση. Κατά την ημέρα αυτή να θυμηθείς την μέλλουσα ζωή, και να περάσεις τον καιρό σου μελετώντας τις εντολές και τα δικαιώματα του Κυρίου και εξετάζοντας τον εαυτό σου για να εξακριβώσεις μήπως παρέβης κάτι τι η παράλειψες, ώστε να διορθώσεις σε όλα τον εαυτό σου. Επίσης, την ημέρα αυτή να περάσεις πολλές ώρες μέσα στον ναό του Θεού παρακολουθώντας τις ιερές (λατρευτικές) συνάξεις που τελούνται εκεί, και να κοινωνήσεις με ειλικρινή πίστη και με ήσυχη συνείδηση το Άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού, και να κάνεις αρχή για μία ζωή περισσότερο σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, και να ξεκαινουργώσεις τον εαυτό σου και να τον ετοιμάσεις για την υποδοχή των μελλοντικών αιωνίων αγαθών. Γι΄αυτά πρέπει να μην κάνεις καταχρήσεις ούτε τις άλλες ημέρες. Τη δε Κυριακή πρέπει από όλα να απέχεις, αφού μένεις κοντά στον Θεό, κάνοντας μόνον τα απολύτως αναγκαία έργα κι εκείνα που χωρίς αυτά δεν μπορείς να ζήσεις. Έτσι με το να έχεις τον Θεό σαν τόπο για να καταφύγεις, δεν θα πας αλλού πουθενά. Και δεν θα υποστείς την πύρωση που φέρνει η φλόγα των παθών, και δεν θα σηκώσεις (στον ώμο σου) το βάρος της αμαρτίας. Με τον τρόπο δε αυτό θα αγιάσεις την (πρώτη αυτή) ημέρα της εβδομάδος, (δηλ. με το να τιμάς αυτή) παραμένοντας μακριά από κάθε τι κακό. Αυτά δε που είπαμε, να τα εφαρμόσεις και στις μεγάλες εορτές, πράττοντας τα ίδια (τα παραπάνω) και απέχοντας πάλι από όσα προηγουμένως είπαμε.

5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης.

Να σέβεσαι τον πατέρα σου και την μητέρα σου, γιατί ο Θεός - χρησιμοποιώντας σαν όργανα αυτούς - σε έφερε στην ζωή, και αυτοί είναι για σένα έπειτα από τον Θεό αίτιοι της υπάρξεώς σου. Γι΄αυτό λοιπόν και εσύ, έπειτα από τον Θεό αυτούς και να τιμήσεις και να αγαπήσεις, αν βέβαια η αγάπη προς τους γονείς βοηθάει την προς Θεό αγάπη. Αν όμως δεν βοηθάει, τότε να φύγεις αμέσως μακριά από αυτούς... Πρέπει να σέβεσαι και να αγαπάς αυτούς που για σένα γίνηκαν πνευματικοί πατέρες. Γιατί αυτοί εσένα σε έφεραν από την κατάσταση της (απλής) υπάρξεως, στην κατάσταση (της κατά Θεόν) υπάρξεως και σου μετέδωσαν τον φωτισμό της (θείας) γνώσεως και σου δίδαξαν την φανέρωση της αλήθειας και σε αναγέννησαν με το λουτρό της παλιγγενεσίας και σου φύτεψαν μέσα σου την ελπίδα για την ανάσταση και την αθανασία (της ψυχής) και για την αδιάδοχη βασιλεία και κληρονομία (της βασιλείας των ουρανών) και σε έκαναν, από ανάξιο που ήσουνα, άξιο των αιώνιων αγαθών, και από επίγειο (σε αντικατέστησαν) ουράνιο, και από πρόσκαιρο, αιώνιο και υιό μαθητείας (παρά τους πόδας) όχι ανθρώπου πια, αλλά του Θεανθρώπου Χριστού, που σου χάρισε το πνεύμα της υιοθεσίας. Αυτός μάλιστα είπε : «Μην ονομάσετε κανένα άνθρωπο πατέρα η καθηγητή, γιατί ένας είναι ο πατέρας και καθηγητής σας, ο Χριστός. Γι΄αυτό οφείλεις κάθε τιμή και αγάπη στους πνευματικούς πατέρες, έχοντας την συναίσθηση πως η τιμή που δίνεις σε αυτούς πηγαίνει στον Χριστό και στο Πανάγιο Πνεύμα, μέσα στο Οποίο έλαβε την υιοθεσία, και στον επουράνιο Πατέρα, από τον Οποίο πηγάζει κάθε πατριά στον ουρανό και στην γη. Πρέπει δε να φροντίσεις σε όλο τον βίο να έχεις ένα πνευματικό πατέρα, και να του εξομολογείσαι κάθε σου αμάρτημα και κάθε λογισμό η να παίρνεις απ΄αυτόν την θεραπεία και την συγχώρεση. Γιατί σ΄αυτόν (δηλ. τον πνευματικό πατέρα) δόθηκε (από τον Κύριο η εξουσία) να συγχωρεί η να μην συγχωρεί αμαρτίες (δηλ. να ελευθερώνει η όχι ψυχές). Όλα όσα δεν συγχωρήσουν στη γη, θα μείνουν ασυγχώρητα (και) στον ουρανό. Και όλα όσα συγχωρήσουν στη γη, θα συγχωρεθούν (και) στον ουρανό.

Αυτή δε τη χάρη και την δύναμη την έλαβαν από τον Χριστό. Γι΄αυτό πρέπει να υπακούς σε αυτούς και να μην έχεις αντίθετη με αυτούς γνώμη, για να μην φέρεις την καταστροφή στην ψυχή σου. Γιατί αν εκείνος που αντιμιλάει στους σαρκικούς του γονείς, σε πράγματα που δεν απαγορεύονται από τον νόμο του Θεού, τιμωρείται - σύμφωνα με τον νόμο (του Μωϋσέως)- με θάνατον, πως είναι δυνατόν εκείνος που αντιμιλάει στους πνευματικούς πατέρες να μην διώχνει μακριά του το πνεύμα του Θεού και να μην χάνει την ψυχή του; Γι΄αυτό να συμβουλεύεσαι και να υπακούς μέχρι τέλους στους πνευματικούς πατέρες, για να σωθεί η ψυχή σου και να γίνεις κληρονόμος των αιωνίων και ακηράτων αγαθών.

6. Ου μοιχεύσεις.

Να μην πορνεύσεις, για να μην καταντήσεις να γίνεις από μέλος Χριστού μέλος πόρνης, και (έτσι) αποκοπείς από το θείο σώμα (σαν σάπιο μέλος) και χάσεις την Θεία κληρονομιά και ριχθείς στην γέενα (του πυρός). Γιατί (όπως λέει ο νόμος) εάν η θυγατέρα ιερέως που συλληφθεί να πορνεύεται, υπομένει την τιμωρία τον θάνατο δια πυράς, επειδή (με την πράξη της) τον πατέρα (της) εντρόπιασε, πόσο μεγαλύτερη τιμωρία αξίζει όποιος τέτοια βρωμιά κάνει στο σώμα του Χριστού; Συ μεν λοιπόν, αν μπορείς, εφάρμοσε (στην ζωή σου) την παρθενία, για να μπορέσεις να αφιερωθείς εξ΄ολοκλήρου στον Θεό και με τέλεια αγάπη σε Αυτόν να προσκολληθείς, μένοντας κοντά Του σε όλη σου την ζωή και φροντίζοντας αποκλειστικά πάντοτε (να κάνεις) ότι αρέσει στον Κύριο, και (έτσι) από τώρα εξασφαλίζοντας την μέλλουσα ζωή και ζώντας κάτω στην γη σαν Άγγελος Θεού. Γιατί αυτών (δηλαδή των Αγγέλων) γνώρισμα είναι η παρθενία, και γίνεται όμοιος με αυτούς, -αν και έχει σώμα- όσο τούτο είναι δυνατόν, όποιος ακολουθεί την παρθενία... Αν πάλι προτιμήσεις να ακολουθήσεις την (κατά Χριστόν) παρθενική ζωή και δεν έχεις δώσει τέτοια υπόσχεση στον Θεό, τότε σου επιτρέπεται να πάρεις μία γυναίκα σύμφωνα με τον νόμο του Κυρίου, και μόνο με αυτήν να κατοικείς και να μην την θεωρείς σαν δικό σου σκεύος προς σκοπό αγιασμού, απέχοντας με όλη σου την δύναμη από ξένες γυναίκες. Θα μπορέσεις δε τελείως να αποφεύγεις αυτές, αν προσέξεις τις άκαιρες (και ψυχικά επικίνδυνες) συναντήσεις και συζητήσεις μαζί τους, και (φρόντιζε) να μην σου αρέσουν τα πορνικά λόγια και ακούσματα, και να διώχνεις τα μάτια του σώματος και της ψυχής σου από πάνω τους όσο σου είναι τούτο δυνατό, και συνήθιζε να μην ρίχνεις βλέμματα εμπαθή και περίεργα πάνω στην ομορφιά των προσώπων. Γιατί εκείνος που κοιτάζει μια γυναίκα με κακή πρόθεση και επιθυμία, ήδη (όπως λέει ο Κύριος) είναι σαν να έκανε μαζί της την κακή πράξη (της μοιχείας η πορνείας), και έτσι έχει γίνει ακάθαρτος μπροστά στα μάτια του Χριστού που βλέπει (τα κρυπτά) στις καρδιές. Από το σημείο δε αυτό (της ψυχικής αμαρτίας, ο άνθρωπος) ο ταλαίπωρος, καταντάει και στο να διαπράξει και τη σωματική αμαρτία. Αλλά τι μιλάω (μόνο) για τις βρωμιές της πορνείας και της μοιχείας και όλες τις άλλες τέτοιες που ενεργούνται κατά φύση; Γιατί ο άνθρωπος όταν με περιέργεια κοιτάει τα όμορφα πρόσωπα, σέρνεται ακόλαστα και στις παρά φύση (σαρκικές αμαρτίες και) ασέλγειες. Συ λοιπόν, άμα κόψεις από πάνω σου τις πικρές ρίζες (της αμαρτίας), δεν θα δοκιμάσεις τους καρπούς (της) αλλά θα φέρεις αντιθέτως τον καρπό της αγνότητας και του αγιασμού που έρχεται μαζί της, χωρίς τον οποίο κανείς δεν πρόκειται να ιδεί τον Κύριο.

7. Ου κλέψεις.

Να μην κλέψεις, για να μην σου δώσει πολύ μεγαλύτερη τιμωρία ο γνωρίζων τα κρύφια (Θεός), επειδή Τον περιφρόνησες. Μάλλον πρέπει απ΄ότι έχεις, κρυφά να δίνεις σε όσους έχουν ανάγκη, για να πάρεις εκατονταπλασίονα και να κληρονομήσεις ζωή αιώνια στον μέλλοντα αιώνα από τον Θεό, που βλέπει τα κρυφά.

8. Ου φονεύσεις.

Να μην φονεύσεις, για να μην εκπέσεις από (την χάρη) της υιοθεσίας που σου έδωσε Εκείνος που ανασταίνει τους νεκρούς, και να γίνεις με τα έργα σου παιδί εκείνου που εξ΄αρχής είναι δολοφόνος του ανθρώπου. Επειδή δε ο φόνος έχει ως αφορμή το κτύπημα, τούτο δε το μάλωμα, και τούτο το θυμό, ο δε θυμός έρχεται εξ΄αφορμής της ζημίας η του κτυπήματος η της βρισιάς που άλλοι μας κάνουν, γι΄αυτό είπε ο Χριστός εκείνον που σου παίρνει το πανωφόρι, μην εμποδίσεις να σου πάρει και το χιτώνα σου και μην αποκριθείς με βρισιές σε εκείνον που σε βρίζει. Γιατί με τον τρόπο τούτο, και τον εαυτό σου και εκείνον που σου κάνει κακό θα γλιτώσεις από το φοβερό κακό του φόνου. Συ λοιπόν, (κάνοντας έτσι), θα πετύχεις τη συγχώρεση των αμαρτιών σου που έχεις απέναντι του Θεού. Γιατί είπε: «δίδετε συγχώρεση (σε όσους σας φταίουν) και θα συγχωρεθούν και οι δικές σας αμαρτίες». Εκείνος δε που κακολογεί και κακοποιεί τους άλλους, (αυτός) θα δώσει λόγο και θα τιμωρηθεί με αιώνια τιμωρία. Γιατί ο Χριστός είπε : «αυτός που θα πει τον αδερφό του «μωρέ», είναι άξιος να ριχτεί στη γέενα του πυρός». Αν λοιπόν κατορθώσεις να ξεριζώσεις το κακό (από μέσα σου) και να χαρίσεις στην ψυχή σου τη μακαριότητα της πραότητος, δόξασε τον Χριστό που είναι ο διδάσκαλος και ο συνεργός των αρετών, χωρίς τον Οποίον, όπως έμαθες, δεν μπορούμε τίποτα καλό να κάνουμε. Αν πάλι δεν μπορέσεις να μείνεις πράος (και μακριά από τον θυμό), να κατηγορείς τον εαυτό σου που θυμώνει, και να μετανιώνεις μπροστά στον Θεό και μπροστά στον άνθρωπο που είτε του μίλησες άσχημα, είτε του έκανες κακό. Γιατί εκείνος που μετανιώνει όταν η αμαρτία του βρίσκεται στα πρώτα βήματα, αυτός δεν φτάνει στο τελευταίο σκαλοπάτι, (αντιθέτως δε) όποιος με αδιαφορία (και αναισθησία) αντιμετωπίζει τις μικρές πτώσεις, αυτός γι΄αυτές θα πέσει και στις μεγαλύτερες.

9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.

Να μην συκοφαντήσεις, για να μην εξομοιωθείς μ΄εκείνον που παλιά (στην αρχή της ανθρώπινης ζωής) εσυκοφάντησε στην Εύα τον Θεό, και γίνεις καταραμένος όπως εκείνος. Αλλά μάλλον πρέπει, αν τούτο δεν θα κάνει κακό στους πολλούς, να σκεπάζεις τα κακά του διπλανού σου (που μοιάζουν με πτώμα), για να μοιάσεις όχι του Χαμ, αλλά του Σημ και του Ιάφεθ, και να κερδίσεις την ευλογία.

10. Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστι.

Να μην (επιθυμήσεις να αρπάξεις) τίποτα ξένο, που ανήκει στον διπλανό σου. Ούτε κτήμα, ούτε χρήμα, ούτε δόξα, ούτε τίποτε από όσα ανήκουν στον πλησίον σου. Γιατί η επιθυμία (των ξένων πραγμάτων) αφού γεννηθεί στην ψυχή, γεννάει αμαρτία. Η δε αμαρτία άμα γίνει, φέρνει τον θάνατο. Συ δε, όταν θα μένεις ξένος προς την επιθυμία των πραγμάτων του άλλου, θα κατορθώσεις να μείνεις μακριά και από την αρπαγή, που έχει σαν αίτιο την πλεονεξία. Συ μάλιστα πρέπει (όχι μόνο να μην βάζεις στο μάτι του διπλανού σου τα καλά, αλλά) και από τα δικά σου να δίνεις σε αυτόν που ζητά, και να ελεείς, όσο μπορείς, αυτόν που έχει την ανάγκη σου, και να μην διώξεις αυτόν που σου ζητάει δανεικά. Και αν βρεις κάτι που χάθηκε, να το δώσεις στον κύριό του, έστω κι αν αυτός είναι από τους πιο μεγάλους σου εχθρούς. Γιατί με τον τρόπο τούτο και θα αγαπήσετε, και θα νικήσεις εσύ το κακό με την βοήθεια του καλού, όπως ο Χριστός σε διατάζει.

* * *

Όταν λοιπόν όλα αυτά εσύ τα εκτελείς με όλη σου την δύναμη και ζεις μέσα στην ατμόσφαιρά τους, τότε μέσα στην ψυχή σου θα αποκτήσεις (σαν μεγάλο απόκτημα) τον θησαυρό της ευσέβειας, και θα ευαρεστήσεις στον Θεό και θα ευεργετηθείς από τον Θεό και από τους ανθρώπους του Θεού, και θα γίνεις κληρονόμος των αιωνίων αγαθών, τα οποία είθε όλοι να τα κερδίσουμε, με την χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας, του Ιησού Χριστού, στον Οποίο ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση (λατρευτική) μαζί με το άναρχό του Πατέρα και το Πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και εις τους ατελεύτητους αιώνες, Αμήν.

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Περισσότερα... »
01:24
Μη Βλαcφημήc τον Ευεργέτη Cου
» Mr.Din'$ World

Μη Βλαcφημήc τον Ευεργέτη Cου
Στην Ελλάδα μας, στην χώρα της Αλήθειας και της Ορθοδοξίας, στην πατρίδα που πρέπει να ευωδιάζει από τα άνθη της δοξολογίας και της ευγνωμοσύνης, στην χώρα των άγιων, στην πατρίδα του ηλίου και του φωτός, όλοι έχουμε ανάγκη από ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Μετάνοια για ένα σατανικό πάθος που χωρίζει από τον Θεό και συγχρόνως προσβάλλει τον πολιτισμό μας: το πάθος της ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Η βλασφημία των θείων είναι ένα από τα πιο καταραμένα αμαρτήματα. Γιατί προέρχεται από εωσφορικό εγωισμό και διαβολική υπερηφάνεια. Δείχνει ότι ο βλάσφημος αποδίδει όλα τα κακά και τις αναποδιές στον Κύριο και Θεόν του παντός. Σ’Αυτόν που είναι η Πηγή όλων των καλών και τίποτε κακό δεν εποίησε.

Ο βλάσφημος είναι αχάριστος. Ενώ θα έπρεπε να ευχαριστεί αδιάκοπα τον Δημιουργόν του ημέρα και νύχτα για όλες τις αφανείς και φανερές ευεργεσίες, για όλα τα πνευματικά και σωματικά δώρα του Κυρίου, όχι μόνο δεν ευχαριστεί τον Θεό, αλλά Τον υβρίζει. Είναι και αχάριστος και υβριστής . Αλλά και ανόητος. Πετροβολάει τον Ουρανό! Και οι πέτρες πέφτουν στην άδεια, την κενή από σύνεση κεφαλή του.

Ο βλάσφημος είναι και αχάριστος και υβριστής και ανόητος και δαιμονόπληκτος. Διότι η βλασφημία είναι έργο διαβολικό.

Από πού προήλθε όμως η βλασφημία των Θείων;

Από την κακία, την μοχθηρία, το μίσος των Τούρκων κατά της αγίας μας θρησκείας, κατά των Χριστιανών. Οι Τούρκοι βλασφημούσαν τον Χριστό, την Παναγία μας και τον Τίμιο Σταυρό. Και όμως , στα Μουσουλμανικά κράτη εάν κάποιος τολμήσει να βλασφημήσει τον Μωάμεθ (αυτόν που είχε πέντε γυναίκες!) θα του κόψουν τον λαιμό!

Εσύ, λοιπόν αδελφέ μου βλάσφημε, καταλαβαίνεις τι κακό κάνεις, τι κακό λαλεί η γλώσσα σου όταν βλασφημείς;

Συναισθάνεσαι που βρίσκεσαι όταν υβρίζεις τον Αληθινόν Θεόν, τον Σωτήρα σου; Συλλαμβάνεις το βάραθρο της αβύσσου που πέφτεις όταν υβρίζεις το Φως και την Αλήθεια, την Αγάπη και την Σωτηρία του κόσμου;

Εκείνον που τρέμουν τα σύμπαντα και οι μυριάδες άγγελοι μετά φόβου και τρόμου παρίστανται ενώπιον Του. Εκείνον που μ’ένα Του λόγο έπλασε την γη και τον ήλιο και τα άστρα του Ουρανού. Εκείνον που έπλασε και σένα άνθρωπο λογικό εκ του μηδενός. Εάν θεωρείται παράπτωμα να υβρίσεις τον Μωάμεθ ή τον πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον Πρωθυπουργό ή ένα επίσημο πρόσωπο, πόση ασέβεια είναι να υβρίζεις τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό ή την Πανυπερευλογημένη Θεοτόκο Μητέρα του Χριστού Παναγία μας ή τον Ζωοποιό Τίμιο Σταυρό;

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Παραδείγματα βλασφήμων ανθρώπων προς παραδειγματισμό και διόρθωση.

Ένας βλάσφημος πατέρας από την Αθήνα είχε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες – καρπός της ευθύνης για την μεγάλη αμαρτία της βλασφημίας. Βλασφημούσε <<για ψύλλου πήδημα >> που λέμε και στην καθημερινή μας ζωή <<έλουζε >> , την ταλαιπωρημένη γυναίκα του.

Σημειωτέον ότι η ίδια η γυναίκα του είχε ομολογήσει ότι ακόμα και στην σύλληψη του αρρώστου παιδιού του βλασφημούσε τα θεία. Αποτέλεσμα τούτου ήταν βέβαια ότι το παιδί γεννήθηκε ανάπηρο. Ακόμα και ένα τσιγάρο να του έπεφτε από το χέρι ήταν ικανός να βλασφημήσει.

Προβλέποντας ο Κύριος ότι ο άνθρωπος αυτός δεν θα μετανοούσε επέτρεψε να τελείωση σύντομα η ζωή του για να τελειώσει σύντομα και το μεγάλο αμάρτημα. Σε ένα ταξίδι μαζί με την γυναίκα του συγκρούστηκε το αυτοκίνητο του με μια νταλίκα. Αυτοκίνητο και άνθρωποι πολτοποιήθηκαν. Έγιναν σαν φυσαρμόνικα.

*

Κάποιος κληρικός βρέθηκε στο εξωτερικό. Επισκέφθηκε έναν γέρο ασθενή, ονόματι Θεοδόσιο, που του είχαν κόψει το ένα πόδι.

- Πώς το έπαθες αυτό; τον ρώτησε.

- Μου το έφαγαν τα ψάρια, απάντησε.

- Μήπως βλασφημούσες τα θεία;

- Ναι, είπε συντετριμμένος, βλασφημούσα. Ήμουν ναυτικός και ταξίδευα στον Ινδικό Ωκεανό. Ήταν τόσο μεγάλα τα κύματα που σκέπαζαν το καράβι μας. Κι εγώ βλασφημούσα. Τότε πέφτει ένας σωλήνας από το κατάρτι και με χτυπάει πάνω στο πόδι. Άρχισε ακατάσχετη αιμορραγία.

Μου το έδεσαν οι συνάδελφοι με τσουβάλια. Ήμασταν δύο ώρες έξω από την Σιγκαπούρη. Γυρίζει το πλοίο, πηγαίνουμε στο Νοσοκομείο, μου έκοψαν το πόδι και το πέταξαν στην θάλασσα.

- Θα ξαναβλασφημήσεις τώρα άλλη φορά;

- Ποτέ μου. Μετανοώ για την φρικτή αμαρτία, που φαίνεται έπρεπε να πληρώσω για την σταματήσω. Έπρεπε να μου κοπεί το πόδι για να κοπεί η βλασφημία.

*

Προ εικοσαετίας στο Μεταξουργείο Αθηνών ζούσε ένας υδραυλικός ονόματι μάστρο – Γιώργης. Ήταν φοβερά βλάσφημος. Κάπνιζε σταμάτητα. Τσιγάρο και βλασφημία. Του έλεγαν: <<μάστρο-Γιώργη , πάψε να βλασφημάς τα θεία . Θα σε τιμωρήσει ο Θεός >>. Αλλά αυτός τον χαβά του. Και ειρωνευόταν τους παπάδες και την Εκκλησία μας.

Πέρασαν αρκετά χρόνια σ’αυτή την αμετανοησία.

Ένας καρκίνος στο λάρυγγα ήταν η ευεργετική επίσκεψις του Θεού. Έβγαλε πολύποδα. Δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Του έκαναν τραχειοτομή. Είχε πρησθεί. Ο λαιμός του είχε παραμορφωθεί. Είχε φρικτούς πόνους. Ζήτησε Πνευματικό – Εξομολόγο για να εξομολογηθεί . Τα είπε όλα . Μετανόησε ειλικρινά. Η Χάρις του Θεού έσωσε την ψυχή του.

Υπήρχε ένας φαντάρος βλάσφημος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Μέσα στην φωτιά της μάχης και αυτός βλασφημούσε! Βλασφημούσε σαν τρελός. Του έλεγαν οι άλλοι συνάδελφοι του: <<Μη βλασφημάς . Σε κάθε στιγμή κινδυνεύει η ζωή μας . Ο Χριστός και η Πανάγια μας σκεπάζουν >>. Αυτός δεν άκουγε κανένα. Τότε σε μια κρίσιμη ώρα , με καταιγισμό πυρών , τον χτυπά μια εχθρική σφαίρα ακριβώς πάνω στο στόμα και τον αφήνει νεκρό! Οι άλλοι φαντάροι σε λίγο τον έθαψαν πιο πέρα, πρόχειρα , μέσα στα χιόνια. Αλλά το πιο καταπληκτικό ήταν το γεγονός ότι δεν πέρασε λίγη ώρα και μια εχθρική οβίδα πέφτει πάνω στον τάφο και κάνει το σώμα του βλάσφημου στρατιώτου κομμάτια. Όλοι έλεγαν ότι τον βλάσφημο ούτε η γη δεν τον δέχθηκε.

ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΕ

Για να απαλλαγής από το φοβερό πάθος της βλασφημίας:

Απόκτησε ισχυρή θέληση.

Κυβέρνησε την γλώσσα σου και μην αφήνεις να σε κυβερνά.

Νίκησε το θηρίο του θυμού. Να είσαι ειρηνικός και πολιτισμένος στα λόγια, στη συμπεριφορά. Μην επηρεάζεσαι από τους άλλους. <<Μα και οι άλλοι βλασφημούν >>! Η παρανομία των άλλων δεν αμνηστεύει το δικό σου έγκλημα. Μη τους μιμείσαι σαν μιμητικό ζώο. Απόκτησε προσωπικότητα.

Μετανόησε πικρά εάν βλασφήμησες τον Σωτήρα σου Χριστό ή την Γλυκυτάτη Μητέρα Του , την Παναγία μας.

Τρέξε να βρεις έναν Πνευματικό – Εξομολόγο να εξομολογηθείς και να συγχωρηθείς.

Στο βάπτισμα σου , όταν έγινες Χριστιανός , ομολόγησες με το στόμα του νουνού ή της νουνάς : <<Συντάσσομαι τω Χριστώ. Αποτάσσομαι τω σατανά >>. Δηλαδή : Κατατάσσομαι στο σύνταγμα του Χριστού. Χωρίζομαι από τον σατανά.

Αλλά με την ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ είναι σαν να ομολογείς και να λες : <<Συντάσσομαι με τον σατανά. Αποτάσσομαι τον Χριστό >> (αφού Τον βλασφημώ και Τον υβρίζω).

Καταλαβαίνεις πόσο τρομερό είναι αυτό – όσο δεν το βάζει ο νους μας – για το παρόν και το μέλλον της ζωής σου;

Καταλαβαίνεις , επομένως , πόσο επείγον είναι να συμφιλιωθείς και να ανασυνταχθείς πάλι με τον Χριστό , ο Οποίος είναι η μόνη Χαρά , η μόνη Ελπίδα , το μόνο φως του κόσμου;

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΣΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟ

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι δριμύς , δριμύτατος προς την βλασφημία (Λόγος εις τους ανδριάντας Α΄). Διότι δριμεία και θανατηφόρα είναι η αρρώστια και η επιδημία αυτή.

Να αποκτήσουμε ευχαριστία, λέει . Για όλα . Και για εκείνα που μας φαίνονται κακά ή για όσα χάσαμε.

<<Μέγας θησαυρός είναι η Ευχαριστία , μέγας πλούτος, ακατάβλητο αγαθό, ισχυρό όπλο… Έχασες χρήματα; Αν μεν ευχαριστήσεις τον Θεό ωφέλησες την ψυχή σου και απέκτησες μεγαλύτερο πλούτο επειδή προσείλκυσες την αγάπη του Θεού . Αν όμως βλασφημήσεις , εκτός από εκείνα που έχασες , έχεις χάσει και την δική σου σωτηρία και ούτε εκείνα ανακτάς και την ψυχή σου καταστρέφεις >>.

Απευθυνόμενος στον αληθινό Χριστιανό του αναθέτει και την ευθύνη και το δικαίωμα και την τόλμη να σωφρονίσει τον άνθρωπο που κυριεύτηκε από την μέθη της βλασφημίας. Με τον διδακτικό λόγο ή με την αυστηρότητα.

Γράφει : << Αν ακούσης κάποιον στον δρόμο ή στη μέση της αγοράς να βλασφημεί τον Θεό, πλησίασε, επίπληξε τον. Και αν πρέπει να τον δείρεις, μη διστάσεις. Ράπισε τον στο πρόσωπο . Σύντριψε του το στόμα. Αγίασε το χέρι σου με το κτύπημα που θα του δώσεις . Και αν σε καταγγείλουν μερικοί και σε σύρουν στο δικαστήριο , να τους ακολουθήσεις . Και αν από το δικαστικό βήμα σου ζητήσει ο δικαστής ευθύνες , να πεις με θάρρος: “Βλασφήμησε τον ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.

Αν πρέπει να τιμωρούνται όσοι βλασφημούν τον επίγειο βασιλέα , πολύ περισσότερο πρέπει να τιμωρούνται εκείνοι που βλασφημούν Εκείνον ”>>.

Ο βλάσφημος φιλονικεί, συμπλέκεται με τον Ίδιο τον Θεό. Οφείλουμε να σπεύσουμε να βοηθήσουμε να συμφιλιωθεί μαζί Του. Όπως τρέχουμε όταν συμπλέκονται δυο άνθρωποι μεταξύ τους . Να τι γράφει ο άγιος : << Είναι φυσικό όταν δούμε στην αγορά συμπλοκή ανθρώπων να τρέχουμε να συμφιλιώσουμε τους διαπληκτιζόμενους . Και γιατί λέω συμπλοκή ανθρώπων; Εάν δούμε ένα γαϊδούρι να έχει πέσει , όλοι τρέχουμε να το βοηθήσουμε να σηκωθεί . Για τους αδελφούς μας που χάνονται θα αδιαφορούμε;>>

Με γαϊδούρι που έπεσε μοιάζει ο βλάσφημος , διότι δεν μπορούσε να βαστάξει το φορτίο του θυμού του. Πλησίασε και σήκωσε τον. Και με λόγια και με έργα. Και με επιείκεια και με αυστηρότητα. Ας είναι διαφορετικό το φάρμακο της θεραπείας.

Αν έτσι τακτοποιούμε τα ζητήματα μας, αν φροντίζουμε για την σωτήρια του πλησίον, γρήγορα και σ’αυτούς που θα διορθωθούν με τις ενέργειες μας θα είμαστε ποθητοί και αξιαγάπητοι. Και το σπουδαιότερο όλων θα απολαύσουμε τα αγαθά που μας έχουν ετοιμασθεί, τα οποία είθε να επιτύχουμε όλοι “δια της Χάριτος και φιλανθρωπίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μετά του οποίου εις τον Πατέρα και εις το Άγιον Πνεύμα ανήκει δόξα , κράτος, τιμή και τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν ”>>.

Έκδοση Μοναχού Γερασίμου, Κελλίον Αγ. Νεκταρίου,

Δάφνη - Άγιον Όρος

Περισσότερα... »
00:35
Προσφωνήσεις Κληρικών - Ιερωμένων
» Mr.Din'$ World

Προσφωνήσεις Κληρικών - Ιερωμένων
Οι προσφωνήσεις , η ιεραρχία κλπ στην Ορθόδοξη Εκκλησία . πχ "Οι Αρχιεπίσκοποι, που δεν είναι όμως επικεφαλής Εκκλησιών (Κρήτης, Αμερικής, Αυστραλίας, Αγγλίας = ημι-αυτόνομοι, υπάγονται στο Οικουμ. Πατριαρχείο, Αρχιεπ. Σινά κ.α. του Πατριαρχ. Ιεροσολύμων) Σεβασμιώτατος".
Επίσκοπος

Πατριάρχης

§ Τίτλος Πατριάρχου: Μακαριώτατος.

§ Για τα τέσσερα Παλαίφατα, Πρεσβυγενή Πατριαρχεία: Κωνσταντινουπόλεως (Οικουμενικό), Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων: Θειότατος.

Ειδικά ο Οικουμενικός προσαγορεύεται: Παναγιώτατος. [Επιστολές απευθύνονται: προς την ΑΘΠ τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως κύριον κύριον Βαρθολομαίον (ΑΘΠ: την Αυτου Θειοτάτην Παναγιότητα)]

§ Για τα τέσσερα Νεοπαγή Πατριαρχία: Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας: Μακαριώτατος.

Ο Πατριάρχης Μόσχας και Πάσης Ρωσίας προσφωνείται: "Αγιώτατος"

Αρχιεπίσκοπος

§ Αρχιεπίσκοποι, επικεφαλείς Αυτοκεφάλων Εκκλησιων: Κύπρου, Αθηνών, Πολωνίας, Αλβανίας και Τσεχίας: Μακαριώτατος

§ Αρχιεπίσκοποι, που δεν είναι επικεφαλείς Αυτοκέφαλων Εκκλησιών: Κρήτης, Αμερικής, Αυστραλίας και Αγγλίας [Οι οποίοι είναι ημι-αυτόνομοι, και υπάγονται κάπου, όπως π.χ. στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αρχιεπισκοπή Σινά κ.α. του Πατριαρχ.Ιεροσολύμων] Σεβασμιώτατος

Μητροπολίτης

§ Τίτλος Μητροπολίτου Σεβασμιώτατος.

§ Εξαίρεση για τους Μητροπολίτες α) Θεσσαλονίκης και β) Μονεμβασίας και Σπάρτης [μέσα στην περιφέρειά τους και μόνον]: Παναγιώτατος.

§ Τιτουλάριοι Μητροπολίτες [χωρίς Επαρχία και Διοικητική Αρχή] και Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Κύπρου: Πανιερώτατος.

§ Απλοί Επίσκοποι (βοηθοί) και Χωρεπίσκοποι: Θεοφιλέστατος.

Πρεσβύτερος

§ Αρχιμανδρίτες με πτυχίο Ανώτατης Σχολής: Πανοσιολογιώτατος.

§ Αρχιμανδρίτες άνευ πτυχίου: Πανοσιώτατος.

§ Ιερείς έγγαμοι με πτυχίο Ανωτάτης Σχολής: Αιδεσιμιολογιώτατος.

§ Ιερείς άνευ πτυχίου: Αιδεσιμώτατος.

Διάκονος

§ Διάκονοι με πτυχίο Ανωτάτης Σχολής: Ιερολογιώτατος.

§ Διάκονοι άνευ πτυχίου: Ευλαβέστατος [βλ. Δίπτυχα Εκκλησίας 2005 σελ.1153-1154 εκδ.Απ.Διακονίας]

Μοναχός

§ Μοναχοί απλοί ή Μοναχοί με Ιερωσύνη [Ιερομόναχοι] με πτυχίο Ανωτάτου Σχολής: Οσιολογιώτατος.

§ Μοναχοί άνευ πτυχίου: Οσιώτατος

Αξιώματα

Διοικητικά

§ Πρωτοσύγκελος: ο άμεσος συνεργάτης ενός Μητροπολίτη, κατά κανόνα Αρχιμανδρίτης

§ Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος: ο Διοικητικά Προϊστάμενος των Μητροπολιτικών Περιφερειών

§ Αρχιερατικός Επίτροπος: ο Διοικητικά Προϊστάμενος μιας επιμέρους Μητροπολιτικής Περιφέρειας πχ Τριπόλεως: Βαλτετσίου, Κεντρ.Μαντινείας, Τεγέας, Παλλαντίου, Καστρίου, Αστρους, Λεωνιδίου. Προσφώνηση κατά την ιερατική τάξη τους, ως ανωτέρω.

Τιμητικά

Επίσης Αξιώματα Τιμητικά - Οφφίκια για τους εγγάμους Ιερείς, τα οποία εμφαίνονται από κάποιο διάσημο, όπως επιγονάτιο, σταυρό: Πρωτοπρεσβύτερος, Οικονόμος, Σακελάριος κ.α. Προσφώνηση κατά την ιερατική τάξη τους, ως ανωτέρω.

Υπάρχει και τίτλος Πρωθιερεύς ή Πρωτόπαπας. Αυτός χρησιμοποιήθηκε κυρίως στα Επτάνησα, στους χρόνους της Ενετο- Αγγλο- Γαλλο- κρατίας, όταν οι Λατίνοι δεν επέτρεπαν την ύπαρξη Μητροπολίτη, επειδή ήθελαν να προβάλουν το Λατίνο Επίσκοπο. Σ'αυτήν την περίπτωση ο Πρωτόπαπας (έγγαμος Ιερέας) διοικούσε υπηρεσιακά τη Μητρόπολη, χωρίς να έχει το δικαίωμα, φυσικά, να ενεργεί τα του Επισκόπου (Xειροτονίες κ.λπ.)

* Οι τίτλοι των Ιερέων μας απευθύνονται στην Ιεροσύνη του Κυρίου μας και όχι στους ανθρώπους- κληρικούς. Με τον καιρό και ανάλογα με την ιδιότητα του κάθε κληρικού και το λειτούργημα του, την περιοχή του, την δράση του κλπ, επικράτησαν και παγιώθηκαν οι τίτλοι προσφώνησεως για τον κάθε ένα. Όμως δεν απευθύνονται τελικά στα πρόσωπα, αλλά στον ίδιο τον Χριστό και συγκεκριμένα στο Ιερατικό Του λειτούργημα στο οποίο μετέχουν όλοι οι κληρικοί ανεξαρτήτως τίτλου.

* Ο Θεσσαλονίκης έχει το "ιστορικό" προνόμιο της προσφώνησης του ως Παναγιώτατος εντός της επαρχίας του και αυτό έμεινε από το 400 μ.Χ. περίπου που η Θεσσαλονίκη ήταν η μόνιμη έδρα του λεγόμενου Ανατολικού Ιλλυρικού, ενός γεωγραφικού διαμερίσματος πολύ μεγάλου (από Ουγγαρία μέχρι Κρήτη και από Αδριατικής θάλασσας μέχρι του Νέστου ποταμού). Η Εκκλησία λοιπόν της Θεσσαλονίκης, ως Εκκλησία που ανήκε στην μόνιμη έδρα αυτού του διαμερίσματος, είχε επιβλητικό κύρος οπότε και ο επίσκοπος της ήταν πρόσωπο εξεχούσης τάξεως και τιμής. Γι'αυτό και διατηρείται ο τίτλος αυτός μέχρι σήμερα. Η πραγματική δηλαδή προέλευση του ονόματος "Παναγιώτατος" οφείλεται στην γεωγραφική θέση της Επισκοπικής έδρας της Θεσσαλονίκης εξ'ου και "ιστορικό προνόμιο" η -διασωθείσα- προσφώνηση του εκάστοτε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 12.04.2011
10:46
Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών και Κοζύλης
» Mr.Din'$ World

Επίσκοπος Ιωσήφ Ρωγών και Κοζύλης

Ο Επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ (1776-1826) ήταν κληρικός, Φιλικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Θεσσαλία, μάλλον στα Αμπελάκια Λαρίσης, το 1776. Έμαθε γράμματα στο σχολείο στην Τσαριτσάνη Ελασσόνας.

Στις αρχές του 19ου αιώνα αναμίχθηκε στο κίνημα του παπά-Ευθύμη Βλαχάβα, ο οποίος συνελήφθη και θανατώθηκε με διαταγή του Αλή Πασά.

Ο Ιωσήφ φυλακίσθηκε στα Γιάννενα, αλλά απέφυγε την θανατική ποινή. Κατά την έναρξη της Επανάστασης του 1821 φυλακίσθηκε και πάλι από τους Τούρκους στην Άρτα, αλλά γρήγορα απελευθερώθηκε από τους Έλληνες που κατέλαβαν την πόλη.

Ο Ρωγών Ιωσήφ ήταν παρών στο Μεσολόγγι κατά την Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγιού (1822) και Δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγιού (1823). Πριν αρχίσει η τρίτη πολιορκία από τον στρατό του Κιουταχή (15/4/1825) και του Ιμπραήμ (12/12/1825) είχε ήδη αναδειχθεί σε πνευματικό καθοδηγητή των πολιορκημένων. Τον Αύγουστο του 1823 τέλεσε την κηδεία του Μάρκου Μπότσαρη και τον Μάρτιο του 1825 κήδευσε τον Λόρδο Βύρωνα.

Η πολιορκία είχε γίνει ασφυκτική μετά την άφιξη του Ιμπραήμ σε ενίσχυση του Μεχμέτ Ρεσίτ Κιουταχή, ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος εμπόδιζε τα ελληνικά πλοία να φέρουν τροφές και πολεμοφόδια, η πείνα είχε αρχίσει να ταλαιπωρεί τους πολιορκημένους και τα τουρκικά πυροβόλα κατέστρεφαν τα τείχη. Στις 6 Απριλίου η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Τα τρόφιμα είχαν εκλείψει προ πολλού, η περαιτέρω αντίσταση ήταν αδύνατη. Ο Επίσκοπος έλαβε μέρος στην σύναξη των καπεταναίων όπου αποφάσισαν την Έξοδο. Να βγουν και να διασχίσουν το εχθρικό στρατόπεδο το βράδυ της 10ης Απριλίου, καθώς ξημέρωνε η Κυριακή των Βαΐων. Το τελικό κείμενο τού σχεδίου το υπαγόρευσε ο ίδιος ο Ιωσήφ στον Μακεδόνα πολεμιστή Νικόλαο Κασομούλη, ο οποίος και διέσωσε αυτές τις μνήμες γράφοντας τα «Ενθυμήματα Στρατιωτικά». Το σχέδιο αρχίζει με την φράση «Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος». Ο Επίσκοπος ήταν επικεφαλής της τρίτης φάλαγγας με τα γυναικόπαιδα, που οπισθοδρόμησε. Όσοι επέστρεψαν στην πόλη σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους και Αιγυπτίους. Ο Ιωσήφ αντιστάθηκε επί τρεις ημέρες στο νησάκι του Ανεμόμυλου . Στο τέλος έβαλε φυτίλι στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάχθηκε μαζί με συμπολεμιστές και με Τούρκους εισβολείς. Λέγεται ότι δεν πέθανε αμέσως από την έκρηξη. Τον βρήκαν ημιθανή και τον κρέμασαν. Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1826.

Πηγή:Βικιπαίδεια

Διαβάστε επίσης_1

Διαβάστε επίσης_2

Διαβάστε επίσης_3

Περισσότερα... »
Αγρίνιο - Μεσολόγγι - Ναύπακτος, 21.07.2010
16:05
Αγία Οσιομάρτυς Παρασκευή
» Mr.Din'$ World

Αγία Οσιομάρτυς Παρασκευή

Η Αγία Παρασκευή (Παρασκευή η Παρθενομάρτυς ή Παρασκευή η Αθληφόρος) γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου (138 - 160 μ.Χ.). Ήταν κόρη των ευσεβών Χριστιανών, Αγάθωνα και Πολιτείας, οι οποίοι φρόντισαν για την χριστιανική αγωγή της, όπως είχαν υποσχεθεί στο Θεό στην περίπτωση που θα τους έδινε ένα παιδί. Επειδή το παιδί γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή έλαβε αυτό το όνομα.

Μετά το θάνατο των γονέων της, η Παρασκευή μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς και ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα στην Ρώμη και στα περίχωρα της πόλης, κηρύσσοντας το λόγο του Χριστού. Η δράση της προκάλεσε τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Αντωνίνο, ο οποίος την συνέλαβε και της υποσχέθηκε υλικά αγαθά στην περίπτωση που θα θυσίαζε στα είδωλα. Βλέποντας όμως πως η Αγία παρέμενε σταθερή στην πίστη της, την υπέβαλε στο βασανιστήριο της πυρακτωμένης περικεφαλαίας, το οποίο υπέμεινε με καρτερικότητα. Τότε ο Αντωνίνος διέταξε και την έβαλαν σε ένα λέβητα με καυτό λάδι και πίσσα. Επειδή όμως είδε την Αγία άθικτη, πλησίασε το πρόσωπο του στον λέβητα - καθώς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς η αγία είχε μείνει ανέπαφη - για να δοκιμάσει αν πράγματι είναι καυτό, και αμέσως τυφλώθηκε. Η Αγία με προσευχή έδωσε στον Αντωνίνο το φως του, με αποτέλεσμα να πιστέψει στο Χριστό ή κατ' άλλους να σταματήσει τους διωγμούς εναντίον τους. Ελευθέρωσε πάντως την Αγία Παρασκευή, η οποία συνέχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο σε άλλα μέρη, μέχρι που έφτασε στην Ελλάδα.

Στα Τέμπη ένας ειδωλολάτρης άρχοντας την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια, τα οποία υπέμεινε καρτερικά, για να τελειωθεί με δια αποκεφαλισμού θάνατο.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’.
Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασαμένη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ ἀθλοφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τὸν ναόν σου πάνσεμνε, ὡς ἱατρεῖον ψυχικὸν εὑράμενοι, ἐν τούτῳ πάντες οἱ πιστοί, μεγαλοφώνως τιμῶμέν σε, Ὁσιομάρτυς Παρασκευὴ ἀοίδιμε.

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της στις 26 Ιουλίου.

διαβάστε επίσης..(1)

διαβάστε επίσης..(2)

Ακούστε το Απολυτίκιον της Αγίας

Περισσότερα... »

← Messolonghi News Nafpaktia.com →

Last Update: 25.05.2012 07:24:40	To AitoloakarnaniaBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του AitoloakarnaniaBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Διαφημιστείτε εδώ!	Επισκεφθείτε επίσης Pass Free Internet Hotel Philoxenia Κeramoti Data Recovery 24 Βάλτε το link σας εδώ!

Aitoloakarnania Blogs » Mr.Din'$ World

Feeds

Mr.Din'$ World (10)