Όλο το τελευταίο διάστημα (από τις εκλογές τουλάχιστον μέχρι και σήμερα) "βομβαρδιζόμαστε" συνεχώς από τον συρφετό των ΜΜΕ για την επικείμενη πτώχευση της χώρας και για τους τρόπους τους οποίους θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο.
Όλοι αυτοί οι τρόποι βέβαια είναι βασισμένοι σε διαμορφωμένες οικονομικές δομές και νόρμες τις οποίες, όπως αποδεικνύεται, δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε από τη στιγμή που έχουμε μπει (εγκλωβιστεί ίσως να είναι η καλύτερη λέξη) ως εταίροι στην Ε.Ε.
Μία Ε.Ε. όμως που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι δημιουργήθηκε και λειτουργεί ΜΟΝΟ ως οικονομική - νομισματική ένωση, η οποία ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα συμφέροντα των οικονομικών παραγόντων (τράπεζες, βιομηχανίες κλπ). Ποσώς την απασχολεί το τεχνοκρατικό σινάφι των Βρυξελλών αν βελτιώνεται και σε ποιο βαθμό το βιοτικό επίπεδο των πολιτών των χωρών οι οποίες αποτελούν την "Ένωση".
Αυτή η εισαγωγή για να δώσω λίγο το πλαίσιο.
Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν καλούμαστε όλοι εμείς να "αμυνθούμε περί πατρίδος" για μία ακόμη φορά γιατί, όπως μας λένε όλο το τελευταίο διάστημα, είμαστε ΕΜΕΙΣ οι υπαίτιοι για την κατάντια της χώρας μας. Εμείς είμαστε οι τεμπέληδες, οι ωχαδερφιστές, οι βολεψάκιδες που έχουμε μάθει να ζούμε μόνο με δανεικά χωρίς να παράγουμε τίποτα. Και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τον "κακό" μας εαυτό και να σφίξουμε το ζωνάρι για να σώσουμε την πατρίδα.
Πραγματικά το παραμύθι έχει πλασαριστεί τέλεια από τα εγχώρια ΜΜΕ και η ενορχήστρωση του είναι εφάμιλλη με ενορχήστρωση συμφωνίας του Μπετόβεν.
Αν διαβάσετε τα πρωτοσέλιδα του ημερησίου τύπου σήμερα θα καταλάβετε πραγματικά τι εννοώ. Είναι για γέλια το σύνολο σχεδόν των εφημερίδων. Ότι θέλει γράφει ο καθένας, ανάλογα από που τα παίρνει.
Ευτυχώς υπάρχει και το Internet και έχουμε και πρόσβαση και σε διαφορετικές πηγές.
Η κατάσταση είναι πλέον σε οριακό σημείο και οι περισσότεροι έχουν ψιλιαστεί το αυτονόητο: ότι το κράτος δεν μπορεί να υποστηρίξει τις μεσοπρόθεσμες ταμειακές του υποχρεώσεις και ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε "πτώχευση". Για εμένα αυτό δεν είναι απαραίτητα το τέλος του κόσμου. Ίσως να είναι ευκαιρία να κάνουμε ένα reset ως νοοτροπία και να δημιουργήσουμε καινούριες και πιο στέρεες βάσεις για να πορευθούμε.
Αλλά είμαι πολύ απαισιόδοξος, αφού το μόνο που βλέπω είναι να γίνεται προσπάθεια να συντηρηθεί όπως - όπως το τρέχων status χωρίς καν να γίνεται προσπάθεια καταλογισμού ευθυνών, έστω και για τα μάτια του κόσμου.
Εγώ πάντως δεν πιστεύω ότι φταίμε όλοι το ίδιο για την κατάσταση που έχουμε φτάσει. Και αυτό που περιμένω είναι να αποδοθούν πραγματικά οι ευθύνες όπου αυτές υπάρχουν. Αλλά τώρα για ποια απόδοση ευθυνών μιλάμε όταν βγαίνουν οικονομικοί παράγοντες και ξεμπροστιάζουν νυν βουλευτές και υπουργούς και αυτοί δεν έχουν καν την ευθιξία να παραιτηθούν και να φύγουν;
Και περιμένουμε από τους κυρίους αυτούς να πραγματοποιήσουν τις "αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές" που θα ζητηθούν. Ποιος από αυτούς θα πάρει αποφάσεις μείωσης π.χ. του δημόσιου τομέα-φρενοκομείο, όταν εκεί έχουν βολέψει τους ψηφοφόρους τους;
Πραγματικά δεν μπορώ να δω ποια θα είναι η λύση και αν υπάρχει φως στο τούνελ στο οποία επέλεξε η πολιτική ηγεσία (και δεν μιλώ μόνο για την κυβέρνηση) να μπούμε. Μακάρι να βρούμε άκρη αλλά εγώ δεν το βλέπω.
Και το ανησυχητικό στην όλη υπόθεση είναι ότι στη χώρα αυτή υπάρχει και μία Αριστερά, η οποία αδυνατεί να εμπνεύσει ακόμα και τα ίδια της τα στελέχη. Σκόρπιες φωνές, κλισέ συνθήματα και από προτάσεις τίποτα.
Ανδρέας
Περισσότερα... »