Οι λέξεις υπάρχουν για ένα σκοπό. Είναι εκεί για να μεταφέρουν ένα νόημα. Αλλά η έννοια η ίδια συχνά εκφράζεται από μόνη της. Όταν συμβαίνουν κάποια γεγονότα, δημιουργούμε νέες λέξεις για να τα εξηγήσουμε και να τα περιγράψουμε. Αυτή είναι η έννοια του "δημόσιου διαλόγου". Προεκλογικά, φράσεις ακρωνύμια και εκφράσεις, όπως "Πράσινη ανάπτυξη", "τα λεφτά υπάρχουν", "εμπρός για μια νέα πορεία" κ.α. Είχαν μπει στον καθημερινό μας λόγο και στο δημόσιο διάλογο ως απάντηση στα γεγονότα που συνέβαιναν για να περιγράψουν την εποχή εκείνη. Με τον ίδιο τρόπο, σήμερα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, έχουμε δημιουργήσει νέα ακρωνύμια και φράσεις όπως "Δ.Ν.Τ.", "ύφεση", "κρίση", αναδιάρθρωση του χρέους", "αναπτυξιακός χειμώνας", κ.α.. Αλλά όταν τα νέα γεγονότα έρχονται μαζί, μερικές φορές χρησιμοποιούμε τις λέξεις που ήδη υπάρχουν θέτοντάς τες σε νέα πλαίσια. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει κάποια προβλήματα. Οι λέξεις υπάρχουν σε ένα συγκεκριμένο τόπο και εννοούν ένα συγκεκριμένο πράγμα. Η διαστρέβλωση και η αλλοίωση της σημασίας των λέξεων για να ταιριάξουν στη σύγχρονη πραγματικότητα είναι παραπλανητική, και εντελώς παραπλανητική στη χειρότερη περίπτωση. Για παράδειγμα η λέξη "καθεστώς". καθεστώς το [kaθestós] Ο γεν. καθεστώτος, πληθ. καθεστώτα, γεν. καθεστώτων : ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται ένα κράτος ή είναι οργανωμένη μια κοινωνία.Αυτή είναι η πραγματική έννοια της λέξης. Δυστυχώς όμως, αυτό που έχουμε κάνει σήμερα είναι ότι έχουμε επισυνάψει στον όρο αυτό μια αρνητική χροιά. Κατά μια έννοια, υπάρχει μια ορισμένη φυσική χαρακτηριστική ονοματοποιία για αυτή τη λέξη. Η λέξη "Καθεστώς" έχει ένα σκληρό και άκαμπτο ήχο. Δεν είναι ευχάριστη στην γλώσσα μας όπως είναι οι φράσεις "θεσμική αρχιτεκτονική" ή "Διοίκηση", και οι οποίες περιγράφουν την ίδια έννοια.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτή η λέξη έχει αποκτήσει τόσο κακή φήμη. Στις δημόσιες συζητήσεις, η λέξη αυτή χρησιμοποιείται προσβλητικά για πρόσωπα και καταστάσεις που αντιπαθούμε. "Το καθεστώς Μπους", ή πιο επίκαιρα "το καθεστώς Καντάφι", ή για τους ποιο "in" "το κομμουνιστικό καθεστώς". Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε ποτέ να πούμε "το οικολογικό καθεστώς" εάν θέλαμε να περιγράψουμε μια απόλυτα ήρεμη και αγνή κατάσταση δίχως να δημιουργήσουμε απεχθείς συνειρμούς στους ακροατές. Πραγματικά πρόκειται για ένα στίγμα το οποίο δεν θα έπρεπε να υπάρχει όταν δεν ισχύει. Ακόμα ένα άλλο παράδειγμα είναι η λέξη "φασισμός". Αυτή η λέξη έχει καταχραστεί από τόσους πολλούς ανθρώπους, ίσως επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ακριβή έννοια για τη χρήση της. Αν διαβάσετε οποιαδήποτε βιβλιογραφία για το θέμα του φασισμού, ένα πράγμα θα καταλάβετε αμέσως, το πόσο αβέβαιοι για το τι σημαίνει ήμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί άνθρωποι στην ιστορία, ταυτίστηκαν με αυτή τη λέξη, και αργότερα πολλοί πανεπιστημιακοί και άλλοι προσπάθησαν να εκλογικεύσουν αυτές τις ομάδες και να αναζητήσουν συγκεκριμένους ορισμούς, αλλά κανένας από αυτούς δεν έχει θεωρηθεί ακριβής διεθνώς. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι αποτελεί μια ξεχωριστή έννοια του ρατσισμού, αυτό όμως δεν ίσχυε στην Ιταλία του Μουσολίνι όπως ίσχυε στη Γερμανία του Χίτλερ. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι συνδεδεμένη με ένα απαραίτητο κρατικό έλεγχο της οικονομίας, αλλά αυτό το συμμερίζεται και η έννοια "κομμουνισμός" που ακούγεται εκ διαμέτρου αντίθετη. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν την άποψη ότι συνδέεται με την υπερηφάνεια και τον πατριωτισμό σε μια συγκεκριμένη χώρα, και όμως ο Χίτλερ ήταν διατεθειμένος να συνεργαστεί στενά με τους Ιάπωνες, ένα λαό που πίστευε στη δική του "άρια" φυλή. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι ένα δεξιό φαινόμενο, αλλά κατά τη διάρκεια του Β' παγκόσμιου πολέμου, θαυμαζόταν από πολλούς αριστερούς, και στην πραγματικότητα το πλήρες επίσημο όνομα των ναζί του Χίτλερ ήταν "Εθνικό σοσιαλιστές". Εν ολίγοις κανείς δεν ξέρει τι είναι φασιστικό με κάθε σημαντική λεπτομέρεια, αλλά όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα. Στο να το μισούν. Η λέξη Φασισμός σήμερα είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται για κάθε ιδεολογία που δεν μας αρέσει και δεν συμφωνούμε μαζί της. Για κάθε τι πολιτικά αντίθετο. Έχει χρησιμοποιηθεί κατά της “αριστερής πτέρυγας”, κατά της "δεξιάς", κατά των "πράσινων λόμπι", κατά των ισλαμιστών και κατά των εξτρεμιστών ....όλων των ειδών. Έτσι δείχνεις ότι δεν συμπαθείς. Λέγοντας κάποιος τον συνομιλητή του σε πολιτική αντιπαράθεση "φασίστα", έχει την αίσθηση ότι κέρδισε τη συζήτηση με επιχειρήματα. Χαρακτηρίζοντας κάποιον με ένα χαρακτηρισμό που δεν σημαίνει τίποτα ουσιαστικό, δεν επιχειρηματολογείς. Πραγματικά είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται έντονα στον πολιτικό λόγο, χωρίς να προσφέρει σε αυτόν, και τον καθιστά επικίνδυνο όταν οι ομιλητές νομίζουν ότι έχουν κάποιο δίκιο χωρίς να το έχουν. Γίνονται επιθετικοί και ανούσιοι "χτίζοντας" τη θέση τους σε μια λέξη δίχως νόημα. Οι λέξεις πρέπει να χρησιμοποιούνται με ακρίβεια, και ειδικότερα στην πολιτική κουβέντα. Η υπερβολική χρήση χάνει το νόημα των λέξεων. Χρησιμοποιούνται λέξεις χωρίς να έχει κατανοηθεί το ακριβές και αρχικό νόημά τους, και έτσι το χάνουν. Χρησιμοποιούνται πολλές φορές όταν δεν έχουν νόημα, διακωμωδώντας τη διαδικασία του διαλόγου. Η δημόσια συζήτηση πρέπει να είναι σαφής, ανοιχτή και ειλικρινής. Τα λεξικά πλέον θα πρέπει να φέρουν προειδοποίηση που να λέει: "Προσοχή! Εύθραυστο περιεχόμενο. Χρησιμοποιείται με Προσοχή."
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Οξυδέρκεια" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
