Η πορεία του Ελληνικού χρέους (πηγή [www.troktiko.blogspot.com] Η συνταγή διάσωσης για την Ελλάδα, και τώρα για την Ιρλανδία, έχει ένα βασικό πρόβλημα: Αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι αυτές οι βαθιά χρεωμένες χώρες δεν θα ανακάμψουν μέχρι να μειώσουν και συνθλίψουν το δημόσιο χρέος τους, τα οποία και στις δύο περιπτώσεις είναι στο δρόμο τους για να χτυπήσουν ένα εντυπωσιακό 150 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, εντός τριών ή τεσσάρων ετών. Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ιρλανδίας, δημόσιων και ιδιωτικών, ανέρχεται σε 10 φορές το ΑΕΠ της.
Η ανάπτυξη θα μπορούσε να βοηθήσει, την αύξηση των φορολογικών εσόδων και τη μείωση του δείκτη του χρέους προς το ΑΕΠ αλλά ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ιρλανδία αυξάνεται. Και οι δρακόντειες λύσεις των προϋπολογισμών λιτότητας που είναι η τιμή για τις συμφωνίες διάσωσης – η Ιρλανδία υποσχέθηκε ότι θα μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα στο 3 τοις εκατό του ΑΕΠ μέχρι το 2014, από 32 τοις εκατό αυτού του έτους - θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Αν δεν μας επιτραπεί να αναδιαρθρώσουμε το χρέος μας, επεκτείνοντας τις πληρωμές ή με τη μείωση του κεφαλαίου, θα περδικλωνόμαστε για χρόνια. Και κάθε νέα απειλή που θα παρουσιάζεται, όπως τα οικονομικά προβλήματα στην Πορτογαλία, θα στέλνει τους επενδυτές σε φυγή. Διαγραφές χρεών δεν συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, αν μη τι άλλο επειδή χρωστούσε πολλά χρήματα σε τράπεζες από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ιρλανδία χρωστάει ακόμα περισσότερα. Αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μιλά για την αναδιάρθρωση. Αντ' αυτού, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Δ.Ν.Τ. φαίνεται να αποζητούν περισσότερα δισεκατομμύρια στις ιρλανδικές τράπεζες.
Ο εξαναγκασμός των πιστωτών να καταπιούν τις αποσβέσεις των χρεών τους μεταφέρει επίσης μεγάλους κινδύνους. Θα βλάψει τους ισολογισμούς πολλών ευρωπαϊκών τραπεζών. Φαντάσματα επενδυτές θα μπλοκάρουν τις αγορές ομολόγων των άλλων αδύναμων χωρών. Υπάρχουν τρόποι για τον περιορισμό των κινδύνων αυτών μέσω της αντιμετώπισης των προβλημάτων όλων των αδύναμων χωρών ταυτόχρονα. Οι πιστωτές στις τράπεζες της Ιρλανδίας και της Ελλάδας, θα μπορούσαν να πιεστούν για να ανταλλάξουν το χρέος με μετοχές, κάτι που θα μειώσει το χρέος των τραπεζών. Και το Δ.Ν.Τ. με τον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσε να χορηγήσει κεφάλαια σε ορισμένες τράπεζες που δεν θα μπορούσαν να το πάρουν από τις αγορές, καθώς και να υποστηρίζουν τις κυβερνήσεις μέχρι να ανακτηθεί η πρόσβαση στην ιδιωτική χρηματοδότηση. Αυτό δεν θα είναι εύκολο, ειδικά αν η διάσωση πρέπει να επεκταθεί σε μια πολύ μεγαλύτερη χώρα όπως η Ισπανία. Ωστόσο, παρά τους κινδύνους, αυτή η προσέγγιση μπορεί αποτελέσει το μόνο δρόμο για τη μόνιμη φερεγγυότητα αυτών των χωρών - και για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα του ευρώ.
Με τον “Καλλικράτη” το πρόβλημα της χώρας διασπάται και μετατοπίζεται στις νέες δημοτικές περιφέρειες. Ο κάθε Δήμος θα κληθεί να διαχειριστεί τα έξοδα-χρέη του και τα έσοδά του σαν αυτόνομη οντότητα. Οι νέες αρμοδιότητες που θα αναλάβει ο Καλλικρατικός πλέον Δήμος είναι η έκδοση οικοδομικών αδειών και εντοπισμένες πολεοδομικές εφαρμογές, το σύνολο των αρμοδιοτήτων που αφορούν τον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας, η έκδοση σειράς επαγγελματικών αδειών, αρμοδιότητες εκτέλεσης έργων, η διασφάλιση συγκοινωνιακών υποδομών, ευρείες αρμοδιότητες στον τομέα της γεωργίας, οι ευρείες αρμοδιότητες στον τομέα της κτηνοτροφίας, η εποπτεία της δια βίου μάθησης και η ανέγερση και συντήρηση σχολικών κτιρίων. Αυτό μπορεί να είναι καλό, μπορεί να είναι όμως και εφιαλτικό. Αυτό γιατί σαν Δήμος θα μπορούμε να αναδιαρθρώσουμε τα χρέη μας και να τακτοποιήσουμε την οικονομία μας ανεξάρτητα από άλλες περιοχές. Δηλαδή ένας Δήμος θα μπορεί να “ξεφύγει” από τις επιπτώσεις της κρίσης και του Δ.Ν.Τ. σε μικρότερο χρονικό διάστημα από κάποιον άλλο που μπορεί ακόμα και να έχει πτωχεύσει. Αυτό θα εξαρτηθεί από την δημοτική αρχή και από την ταχύτητα που θα της δοθούν όλες οι απαραίτητες ελευθερίες από την νομοθεσία. Με λίγα λόγια ο Δήμος μας θα κλιθεί να προωθήσει την πολυσυζητημένη ανάπτυξη. Να δώσει κίνητρα δηλαδή στους κύριους και δευτερεύοντες οικονομικούς τομείς της περιοχής μας.Οι δύο κυριότεροι οικονομικοί τομείς στην περιοχή μας είναι η οικοδομική δραστηριότητα και ο τουρισμός.
Η οικοδομική δραστηριότητα στον καποδιστριακό Δήμο Ναυπάκτου, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 1999 αφορούσε συνολική επιφάνεια νέων οικοδομών και προσθηκών 45,272 τ.μ. και το 2009 αφορούσε συνολική επιφάνεια νέων οικοδομών και προσθηκών 18,388 τ.μ. , δηλαδή είχαμε κάθε χρόνο μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας που έως το προηγούμενο κλεισμένο έτος έφτασε το 60%. Τα έως σήμερα στοιχεία για το 2010 δείχνουν ότι η μείωση σε σχέση με το 2009 είναι 25% και σχετικά με το 1999 θα φτάσει το 70%. Και για να μιλήσουμε με χρήματα, έχοντας ως δεδομένο μέσο κόστος κατασκευής κτιρίου 900 ευρώ/τ.μ., αν η οικοδομική δραστηριότητα παρέμενε σταθερή από το 1999 έως σήμερα – δηλ. ούτε αύξηση ούτε μείωση – “χάθηκαν” 292,986 τ.μ. σε επιφάνειες κτιρίων και 263,7 σε εκατομμύρια €. Η ζημία του Δήμου ανέρχεται σε ποσό 8 έως 10 εκατομμυρίων, σύμφωνα με το πιο “αισιόδοξο” σενάριο. Τα νούμερα είναι τραγικά και στην κρίση οφείλεται ένα μέρος μόνο της τελευταίας διετίας. Τα προβλήματα ξεκίνησαν κύρια και αποκλειστικά από τους χειρισμούς των εκάστοτε δημοτικών αρχών . Μη λειτουργία του πολεοδομικού γραφείου του Δήμου Ναυπάκτου για μια διετία περίπου και υπολειτουργία τα υπόλοιπα χρόνια, υπολειτουργία του πολεοδομικού γραφείου της Νομαρχίας για αρκετά μεγάλη περίοδο, παγωμένες υποθέσεις επεκτάσεων σχεδίου πόλης Ανατολικά και Δυτικά της Ναυπάκτου, ανάκληση των σχεδίων πόλης στα Λεπτοκαρύτικα, αλλαγές στον συντελεστή δόμησης και χαρακτηρισμός της πόλης ως παραδοσιακής, υπόθεση “Ξενία”, ελλιπής έως ανύπαρκτη συμμετοχή του Δήμου σε αναπτυξιακά προγράμματα – 20 παραδοσιακές πόλεις της χώρας συμμετείχαν από το 2008 στο επιδοτούμενο από το ΠΕΠ κατά 50% Ευρωπαϊκό πρόγραμμα αποκατάστασης των όψεων κτιρίων, πλην της Ναυπάκτου, που δεν μπήκε καν στη διαδικασία να δηλώσει υποψηφιότητα, με ύψος επιδότησης ανά ιδιώτη τα 8,000 ευρώ – και άλλα πολλά.
Ο τουρισμός στην περιοχή μας λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Πάει όπως πάει από μόνος του. Μοναδικός σύμμαχος η ιδιωτική πρωτοβουλία και η φυσική ομορφιά της περιοχής μας. Οι μοναδικοί συνδυασμοί βουνό με θάλασσα, χωριό με πόλη, αρχαίο με μοντέρνο προσφέρουν ότι αφαιρεί η δυσλειτουργία των υπηρεσιών του Δήμου. Υποτυπώδη έως ανύπαρκτη διαφημιστική προβολή, πολιτιστικές εκδηλώσεις που περιορίζονται στα βεγγαλικά δυο φορές το χρόνο (Μ.Παρασκευή και Ναυμαχία), ανύπαρκτες δραστηριότητες για τους επισκέπτες (σινεμά, ξεναγήσεις, ενημέρωση τουριστών, θέατρο, συναυλίες κ.α.) και μια συνεχής διαμάχη με τους καταστηματάρχες που δραστηριοποιούνται στον τομέα εστίασης. Που θα βάλουμε καρέκλες, που θα βάλουμε ομπρέλες, τι ώρα θα παίζει η μουσική, βάλε τα τασάκια, βγάλε τα τασάκια, κ.ο.κ. Κυκλοφοριακό μόνιμο πρόβλημα, πάρκινγκ άστα βράστα (έχουμε διαβάσει άρθρα σε πατρινές εφημερίδες με τίτλο “ 150 ευρώ ο καφές στη Ναύπακτο “ αναφερόμενοι στα πρόστιμα στάθμευσης) και φυσικά οι μη οργανωμένες και βρώμικες παραλίες της πόλης που έχουν να καθαριστούν από Δήμαρχο που δεν ζει πλέον στις μέρες μας. Τέλος αξίζει να αναφερθούμε και στην γραφειοκρατικό σκόπελο που αντιμετωπίζει ο κάθε ιδιώτης που ζητά από τον Δήμο τα απαραίτητα έγγραφα για τις Περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις κ.α.. Είναι πάγια η τακτική του Δήμου να μην απαντά σε ερωτήματα της Δ/νσης Περιβάλλοντος της Νομαρχίας, και ο ιδιώτης να αναγκάζεται να περιμένει 40 ημέρες μη απάντησης του Δήμου, ώστε να προχωρήσει η υπόθεσή του, χάρη στον σχετικό αντι- γραφειοκρατικό νόμο. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σήμερα και σε ένα μήνα θα κληθούν οι νέοι διαχειριστές της τύχης μας να αναλάβουν το κληρονομικό χρέος μας. Θα είναι χρέος τους πλέον να μας ξεχρεώσουν και υποχρέωσή μας να συμβάλλουμε στο σκοπό αυτό. Το χρέος μας, ήταν χρέος τους, και τώρα έγινε χρέος σας. Ω ! χρέος.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Οξυδέρκεια" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
