Λένε ότι ο θάνατος είναι εξίσου σημαντικός με τη γέννηση, ότι το ένα είναι απλώς η ολοκλήρωση του άλλου, και ότι ο θάνατος δεν είναι απλώς το τέλος της ζωής, αλλά είναι ένα βασικό στοιχείο της ζωής. Αφότου πέθανε η μητέρα μου από καρδιά, ξέρω ότι αυτό είναι αλήθεια.
Ξαφνικά και απρόσμενα, αναπάντεχα, μέσα στην άγρια νύχτα, ήταν απλά ο πατέρας μου και εκείνη σε μια ζοφερή στιγμή στο δωμάτιο τους, η αρχή για μια τρομερή ημέρα που θα ερχόταν, και μετά από αυτή, μια ολόκληρη χρονική περίοδος πόνου και θλίψης που έμελε να αλλάξει τη ζωή μας. Μια τραγική δοκιμασία.
Ο πατέρας μου έκλαιγε και έκλαιγε, κάνοντας πολλά τηλεφωνήματα. Στον αδερφό μου, στην αδερφή της, στο Νοσοκομείο… Ούτε τρία λεπτά. Τόσο χρειάστηκε για να έρθει το Τέλος. Εκείνη φαινόταν εξαντλημένη και ήρεμη. Η βιασύνη και η αίσθηση του επείγοντος έκαναν τα τρία λεπτά αιώνα. Δεν μπορούσε να κάνει για τη μητέρα μου τίποτα πια η σύγχρονη ιατρική. Το νοσοκομείο απλά επιβεβαίωσε το χειρότερο σενάριο. Η σκηνή ήταν σουρεαλιστική. Φαινόταν σαν ταινία. Τέτοιες σκηνές βλέπεις στο σινεμά. Δεν μιλάμε. Βουβοί. Συγκεντρωμένοι στο καθιστικό του πατρικού λίγες ώρες μετά. Ξημέρωμα πια. Όλοι ήμασταν μουδιασμένοι. Η ηρεμία μετά τη θύελλα. Μόνος ήχος, το βογγητό του πατέρα, και το αναπάντητο ερώτημα, Γιατί ;
Την προηγούμενη από εκείνη την ημέρα, έκαναν σχέδια για το Σαββατοκύριακο. Έκλαιγα σαν ένα μωρό με το πρόσωπό του στα χέρια του. Έβαλα το χέρι μου γύρω του. Ο κόσμος του είχε καταρρεύσει. Και ο κόσμος μου είχε καταρρεύσει με τον χαμό της μητέρας μου, αλλά για τον πατέρα μου όλο του το σύμπαν είχε γίνει κομμάτια, με τη σύζυγό του χαμένη. Αμφιταλαντευόμουν με το να μείνω δυνατός για τον πατέρα μου, και με το να νιώσω τη δική μου θλίψη. «Είμαι το παιδί του, είναι η δουλειά μου να φανώ δυνατός, δεν μπορώ να καταρρεύσω από τα συναισθήματα μου και εγώ ο ίδιος.»
Ποτέ δεν έχω δει κάτι πιο όμορφο και συγκινητικό όπως όταν έβλεπα τον πατέρα μου και την μητέρα μου τα τελευταία χρόνια πως φέρονταν μεταξύ τους σε μικρές δυσκολίες. Η φροντίδα του ένα στον άλλο, αυτό ήταν και το νόημα του γάμου: «έως ότου επέλθει ο θάνατος να μας χωρίσει.» Ήταν το πιο ρομαντικό πράγμα που έχω δει.
Η μαμά μου πέθανε στο σπίτι μας. Δίπλα στον άντρα της, στο δικό της κρεβάτι, στο δωμάτιό της - με τις φωτογραφίες από τα αγαπημένα της πρόσωπα στο κομοδίνο του υπνοδωματίου. Παιδία, εγγόνια, νύφες, φωτογραφίες ασπρόμαυρες του γάμου της. Δεν ήμουν παρόν όταν πάλεψε μέχρι εσχάτων και άφησε την τελευταία της πνοή. Όταν το σώμα πάλευε σκληρά να κρατηθεί στη ζωή, σκληρός αγώνας ζωής κατά του θανάτου, τέλος. «Ευλογημένος ο θάνατος, έρχεται και φέρνει την ειρήνη!».
Η μητέρα μου αναπαυόταν εν ειρήνη. Ήταν ροδοπέταλα καλυμμένο το σώμα της. Θρησκευτικές εικόνες γύρω της, ευωδία λιβανιού στον αέρα, η εικόνα της Παρθένου, ντυμένη στο τελευταίο της κουστούμι. Η σκηνή στην εκκλησία ήταν ειρηνική. Η μητέρα μου αγωνίστηκε με τον πόνο της γέννησης τρείς φορές, είμαι βέβαιος, θα παλέψει και για τη δοκιμή του θανάτου. Ο κύκλος της ζωής είχε ολοκληρωθεί. Ο θάνατος είχε ένα τόσο σημαντικό μέρος της ζωής της, και το έμαθα αυτό με τα ίδια μου τα μάτια.
Η μητέρα μου πέθανε στο σπίτι, στην αγκαλιά του άντρα της, του άντρα της ζωής της. Όχι σε ένα απρόσωπο νοσοκομείο να περιβάλλεται από αγνώστους. Πέθανε δίπλα στις αναμνήσεις της, στο χώρο της με τις μυρουδιές της, όχι στο νοσοκομείο με τους λευκούς τοίχους που μυρίζει αντισηπτικό. Με όσο θάρρος και δύναμη που μπορούσε να συγκεντρώσει, πέθανε όπως μπορούσε. Έκανε ένα καλό θάνατο, κάτι που την τίμησε για ολόκληρη τη ζωή.
Ξέρω τι σημαίνει να βλέπεις τη μητέρα σου να πεθαίνει. Ξέρω τι σημαίνει να έχεις μια μητέρα, η οποία με έφερε στη ζωή και με βοήθησε να ζήσω έξω από τη μήτρα της, μου μάθαινε από τις πρώτες ημέρες της ζωής μου και σε όλη τη ζωή μου μέχρι το τέλος της να ζω, και πέρα από την τελευταία της πνοή, μου δίδαξε τι σημαίνει να πεθάνεις, οπότε ίσως μια μέρα να μπορώ να το κάνω καλά.
Ξέρω η κουλτούρα μας αρνείται να μιλήσει για το θάνατο. Όλοι αποφεύγουν «τέτοιες» συζητήσεις. Είναι ένα δυσάρεστο και άβολο θέμα. Γνωρίζω όμως ότι η ζωή δεν είναι για πάντα, και ότι ο θάνατος είναι ένα φυσικό μέρος της ζωής, η κοινή μας μοίρα, ενός και όλων.
Όσο και αν φαίνεται παράξενο, αυτή η γνώση μου δίνει μια κάποια αίσθηση ειρήνης. Αντίο μητέρα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Οξυδέρκεια" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
