(Κι ένα ποίημα έτσι να μην ξεχνιόμαστε)
Ο ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ.
Κλωθογυρίζοντας σκέψεις και συναισθήματα
κάτω απ΄ του Σεπτέμβρη το φεγγάρι,
ψάχνω να ξετυλίξω με ανούσια ποιήματα
το μπερδεμένο της ζωή μου το κουβάρι.
Κι εδώ που κάθομαι αραχτός να πίνω μπίρες
και προσποιούμαι ότι με διακατέχει μια αφέλεια,
ντουμάνι παίρνουν τα τσιγάρα μ’ αναπτήρες
παρατηρώντας και της χώρας τη συντέλεια.
Τότε μες το μυαλό μου μια ιδέα περιφέρεται
να ψάξω να ’βρω μια σπουδαία διαφυγή,
αυτόν το κόσμο, που ότι θυμάται χαίρεται
να εγκαταλείψω, και ν’ αφήσω αυτή τη γή.
Να πάω σε άλλους γαλαξίες και αστέρια
κόκκος να γίνω μες την αστρική τη σκόνη,
ίσως εκεί δεν έχει ανθρώπους με μαχαίρια
και μια χώρα που μονίμως σε πληγώνει.
Μόνος κυρίαρχος στο πάρκο τ΄ουρανού
και όταν όλοι πια θα με έχουνε ξεχάσει,
θα γράψω γράμμα στον ιθύνοντα το νου
να ρθει να μ’ εύρη τα παπάρια να μου κλάσει.
Καστρινός.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ειδήσεις για το Αγγελόκαστρο" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
