Η ορειβατική αυτή εξόρμηση του συλλόγου ήταν από τις πιο πετυχημένες για τους ακόλουθους λόγους :
- Τα άτομα που συμμετείχαν είχαν ομοιογένεια στη διάρκεια της πεζοπορίας .
- Δεν υπήρχε ούτε ανταγωνισμός , ούτε βραδυπορία .
- Ο καιρός ήταν σύμμαχος . Η πρωινή ομίχλη στο Οροπέδιο των Μουσών αφενός διαλύθηκε γρήγορα , αφετέρου τόνισε την αγριάδα των κορυφών , με το να ξεπροβάλλουν απειλητικές .
- Όλα τα μέλη του συλλόγου που άρχισαν την ιδιαίτερα κοπιαστική αυτή ανάβαση , την έφεραν εις πέρας , χωρίς το παραμικρό πρόβλημα .
- Τέλος , διότι ήταν η ανάβαση στο μεγαλύτερο - μέχρι σήμερα - υψόμετρο , που διοργάνωσε ο σύλλογος .
Πάντα ψηλά
Η αφίσα της 70ης Π.Ο.Σ.
Η ομάδα : ( από αριστερά ) Δημήτρης Αντωνίου , Θανάσης Καραγιαννόπουλος , Κώστας Μπέσσας , Κώστας Σωτηρόπουλος , Πέπη Γιαννακοπούλου , Γιώργος Αγγελόπουλος και Νίκος Αντωνόπουλος .
Το μεσημέρι του Σαββάτου στο Λιτόχωρο , οι τελευταίες ετοιμασίες για την ανάβαση .
Κάτω από το καταφύγιο Δημ. Μπουντόλας στη θέση Σταυρός και σε υψομ. 930 μ. , το τελευταίο νερό που βρίσκουμε .
Λίγο πριν πάρουμε στον ώμο τα σακίδια , μια αναμνηστική φωτογραφία στην αρχή του μονοπατιού στη θέση ''Διασταύρωση'' .
Όπως έλεγε κι ο σοφός : '' Ακόμα και οι μεγαλύτερες εκστρατείες ξεκινάνε με ένα απλό βήμα ''
Το μονοπάτι αρκετά ομαλό στην αρχή ξεκινάει μέσα από βαθύσκιωτες οξιές , που με τα πεσμένα τους φύλλα , το κάνουν απαλό και άνετο στο περπάτημα .
Τα κεφάλια σκυμμένα , το βήμα αργό και σταθερό έτσι ώστε να αποκτήσουμε ρυθμό .
Στα φιδογυρίσματα του μονοπατιού αρχίζει σιγά σιγά ο ιδρώτας να γίνεται ενοχλητικός . Το τοπίο η μόνη , προς το παρών ανταμοιβή .
Η ανηφόρα αρχίζει να γίνεται πιο έντονη . Μαζί και η προσπάθεια .
Ο Δημήτρης φτάνει στη θέση ''Κόκκα'' αφήνοντας πίσω του τους ίσκιους από τις οξιές .
... το ίδιο κι ο Θανάσης ...
... κι ο Κώστας ....
... κι ο Γιώργος ...
... και η Πέπη ....
... και ο Σωτηρό .
Ευκαιρία λοιπόν για ανασυγκρότηση ...
... λίγη γυμναστική για ξεμούδιασμα ....
... και καμιά φωτογραφία . Από δω και πάνω αφήνουμε τις οξιές και πλέον αρχίζουν τα μαυρόπευκα .
Λίγο πιο πάνω και κοντά στη σπηλιά του Ιθακίσιου , ξεπροβάλει κάτω από τα πόδια μας μεγαλόπρεπα η κοιλάδα του Ενιπέα .
Η ανάβαση όμως πρέπει να συνεχιστεί . Δεν είναι ώρα για άλλη καθυστέρηση . Μέχρι εδώ έχουμε κάνει μόνο δύο ώρες και η συνέχεια προβλέπεται δύσκολη .
Λίγο πριν φτάσουμε στο καταφύγιο στην Πετρόστρουγκα , μια απρόσμενη συνάντηση με τρεις ποδηλάτες ! Το mountain bike στην αληθινή του μορφή .
Λίγο πριν βγούμε από τα τελευταία ρόμπολα , τα δέντρα που συναντήσαμε στη συνέχεια , είναι απαραίτητη μια μικρή στάση για ξεκούραση .
Από εδώ αρχίζει πλέον το πιο επίπονο κομμάτι της ανάβασης . Αφήνουμε πίσω μας τα δέντρα και μπαίνουμε στην αλπική ζώνη . Μέχρι εδώ έχουμε τρεισήμισι ώρες πορεία και βρισκόμαστε σε υψόμετρο 2.000 μ. Από πάνω μας βρίσκεται η κορυφή Σκούρτα .
Οι Κωστάδες και η Πέπη , όπως κι όλοι μας , με το βαρύ αλλά απαραίτητο φορτίο φορτίο στους ώμους , τραβάνε στην ανηφόρα .
Η Σκούρτα με τα 2.485 μέτρα της , θέλει καλή φυσική κατάσταση , γερά πόδια και μεγάλη υπομονή .
Μια στάση για μια ανάσα στο πόδι και πάλι δρόμο
Ο ανήφορος στη Σκούρτα φαντάζει ατέλειωτος και η κορφή της ακόμα δεν φάνηκε ...
... φάνηκε όμως ο στόχος !!! Οι κορφές του Ολύμπου , ο Μύτικας και το Στεφάνι .
Να όμως και η κορφή της Σκούρτας με ένα άρβυλο πάνω στο κολονάκι της , ποιος ξέρει που ορειβάτη ! Οι κορφές όμως στο βάθος είναι ο αντικειμενικός στόχος κι έχουμε δρόμο ακόμα .
Ο Γιώργος στη Σκούρτα με τον Μακεδονικό κάμπο πίσω του .
Από δω αρχίζει ο υπέροχος Λαιμός , μια ράχη που από τα δεξιά σου βλέπεις τον κάμπο της Ημαθίας και της Θεσσαλονίκης μέχρι πέρα από τα σύνορα κι από τ΄αριστερά όλη την κοιλάδα του Ενιπέα . Ο Λαιμός τελειώνει στα Καγγέλια , όπου το μονοπάτι αγριεύει και πάλι και ανηφορίζει απότομα μέχρι το πέρασμα του Αποστολίδη .
Το πέρασμα του Αποστολίδη . Το μοναδικό σημείο στη διαδρομή που χρειάζεται να γίνει αναρρίχηση . Όταν άνοιγαν τα μονοπάτια του Ολύμπου στο μέρος αυτό βρήκαν εμπόδιο τα βράχια . Ο Γιόσος Αποστολίδης ήταν ο πρώτος που επιχείρησε το πέρασμα από το σημείο που έμεινε γνωστό με το όνομά του .
Μετά την ανάβαση στο πέρασμα του Αποστολίδη , βγαίνουμε στο τεράστιο Οροπέδιο των Μουσών . Εδώ είναι και το τέλος της ανάβασης για σήμερα .
Εδώ κάτω από το επιβλητικό Στεφάνι ή Θρόνο του Δία και δίπλα στο καταφύγιο Χρ. Κάκαλος στήσαμε τις σκηνές . Μόλις έδυσε ο ήλιος αυτόματα η θερμοκρασία έπεσε κι άρχισε ένα κρύο αεράκι που μας ανάγκασε να φορέσουμε τα μπουφάν και τα σκουφιά μας .
Το βράδυ απαγκιάσαμε στο καταφύγιο μαζί με όλους τους ορειβάτες των άλλων συλλόγων .
Το ξημέρωμα βρήκε το Οροπέδιο των Μουσών χαμένο στην ομίχλη , που όσο πέρναγε η ώρα όμως αραίωνε ...
... έτσι που άρχισε να φαίνεται πρώτα το καταφύγιο ...
... και στη συνέχεια λίγο λίγο το Στεφάνι.
Το σύννεφο μπορεί να μην έφερε βροχή , έμεινε όμως πάνω από τις κορφές και μέσα στις χαράδρες του Ολύμπου . Αυτό ήταν η αιτία να ακυρώσουμε την ανάβαση στον Μύτικα .
Η ώρα της αναχώρησης έφτασε , με την ελπίδα να καθαρίσουν οι κορφές , αλλά ο Δίας είχε άλλα σχέδια .
Μια τελευταία φωτογραφία στο Οροπέδιο των Μουσών με φόντο το Στεφάνι και αναχώρηση .
Ο Κώστας μπροστά στο στενό μονοπάτι προς τα Ζωνάρια , την περιοχή κάτω από το Στεφάνι που η γεωλογική της μορφή της έδωσε την ονομασία της .
Όλη η ομάδα , ο ένας πίσω από τον άλλον , αρχίζουμε την επιστροφή αφήνοντας πίσω μας το όνειρο , το βουνό των βουνών , τον θεϊκό Όλυμπο .
Τα επιβλητικά Ζωνάρια του Ολύμπου , με τις απύθμενες σάρες τους , τις χιονούρες τους και το μοναδικό στενό μονοπάτι που τα διασχίζει .
Εδώ δυστυχώς έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή αρκετοί ορειβάτες . Πέθαναν εκεί που ήθελαν . Θα ζουν αιώνια γιατί πέθαναν στον Όλυμπο .
Κάτω από το Στεφάνι το μονοπάτι το διασχίζουν οι ορειβάτες . Η Πέπη κι ο Κώστας .
Απέναντί μας πλέον το Οροπέδιο των Μουσών με τα καταφύγιά του , του Γιόσου Αποστολίδη και του Χρήστου Κάκαλου . Προέδρου του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης του πρώτου και αγωγιάτη από το Λιτόχωρο του δεύτερου , που του έλαχε η τιμή να είναι ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το Μύτικα το 1913 μαζί με τους Ελβετούς Boissonas και Baud-Bovy .
Κάθε στροφή του μονοπατιού στα Ζωνάρια και μια νέα ευκαιρία για φωτογράφιση . Τι να πρωτοπρολάβεις να αποτυπώσεις ; Τον Καλόγηρο στο βάθος πνιγμένο στα σύννεφα ...
... ή τον Κώστα να ακροπατεί στο μονοπάτι ... με τον καφέ στο χέρι ;
Πάντως στην αρχή της κατάβασης όλοι είχαμε μια ατονία , κατάλοιπο της Σαββατιάτικης ταλαιπωρίας και του προβληματικού ύπνου στο Οροπέδιο .
Η Πέπη με φόντο τον Γιόσο Αποστολίδη ...
... κι ο Κώστας στο ίδιο σημείο .
Λίγο πιο κάτω βρίσκουμε την αφετηρία για την ανάβαση στο Στεφάνι και τον Μύτικα . Το σύννεφο που είχε όμως καθίσει πάνω στις κορφές , δεν μας επέτρεψε να ανεβούμε .
Κατηφορίζουμε λοιπόν στα Ζωνάρια με στόχο να φτάσουμε σε μια ώρα στο καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός στα 2.100 μ.
Η υπέροχη θέα στην κοιλάδα του Ενιπέα λες και δεν θέλει να σε αφήσει να φύγεις .
Η κατάβαση αποδεικνύεται πιο κουραστική από την ανάβαση . Το βάρος του κορμιού και του σακιδίου πέφτουν με ορμή πάνω στα πόδια , με τις γλιστερές πέτρες να μεγαλώνουν το πρόβλημα .
Στα μισά της κατάβασης , απαραίτητη είναι η στάση για ξεκούραση και λίγο νερό στο καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός .
Μετά το καταφύγιο το μονοπάτι διακόπτεται από τα κατάλοιπα μιας χειμερινής χιονοστιβάδας .
Ευκαιρία λοιπόν για μια ακόμα ομαδική φωτογραφία . Από εδώ το μονοπάτι κατεβαίνει πότε απότομα και πότε ομαλά , στην αρχή μέσα από σπασμένα από τις χιονοστιβάδες ρόμπολα , στη συνέχεια μέσα από μαυρόπευκα και οξιές , μέχρι που το βουητό του Ενιπέα αρχίζει να γίνεται αντιληπτό .
Το ξύλινο γεφύρι του σηματοδοτεί και το τέλος της διαδρομής .
Η τελευταία φωτογραφία στα Πριόνια , είναι και το τελευταίο κομμάτι της εκδρομής στον Όλυμπο . Από εδώ τροχάδην για μπάνιο στη θάλασσα .
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αριστοτέλης " »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
