skip to content
Aitoloakarnania Blogs » Μένουμε Αιτωλοακαρνανία | |||
|
Τα επιλεγμένα blogs του νομού Αιτωλοακαρνανίας με μια ματιά |
|||
53879 άρθρα από 86 πηγές
Aa - Zz
(13053)
Αα - Ωω
(40826)
O κάτοχος του βραβείου Λένιν (1963) και κορυφαίο στέλεχος του Συνασπισμού Μανώλης Γλέζος δήλωσε ότι θα πρέπει να κατασχεθούν όλες οι καταθέσεις που υπερβαίνουν τα 20000 ευρώ. Ακόμα πιο σημαντικό από την δήλωση είναι το γεγονός ότι το κόμμα του κ.Τσίπρα που διεκδικεί την εξουσία αρνήθηκε να καταδικάσει την δήλωση του επίλεκτου στελέχους του.
Είναι γεγονός ότι το ποσό των 20000 ευρώ το οποίο ανέφερε ο κ.Γλέζος σε λίγο καιρό θα είναι ένα τεράστιο ποσό και οι κάτοχοι του θα πρέπει να αισθάνονται όπως ένας μεγαλοεκατομμυριούχος σήμερα. Μετά την άνοδο των αντιδυτικών δυνάμεων στην εξουσία στην Ελλάδα, την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση –όπως είναι πια σίγουρο ότι θα συμβεί- η κατοχή ενός ποσού ισοδύναμου με 20000 ευρώ σήμερα, θα είναι πράγματι όνειρο θερινής νυκτός για τους περισσότερους συμπολίτες μας –με εξαίρεση φυσικά την νέα νομενκλατούρα που θα σχηματισθεί.
Όμως πραγματικά δεν κατανοώ γιατί η κατάσχεση θα πρέπει να σταματήσει στα 20000 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι στόχος είναι η καταπολέμηση των ανισοτήτων τότε η ανισότητα μεταξύ του Α πού έχει 30000 ευρώ και του Β πού έχει 20000 ευρώ είναι μικρότερη από την ανισότητα μεταξύ του Β και του Γ που έχει 10000 ευρώ όπως και από την ανισότητα μεταξύ του Β και του Δ πού έχει μηδέν ευρώ. Για να παταχθούν λοιπόν αποτελεσματικά οι ανισότητες θα πρέπει όλοι να έχουμε μηδέν ευρώ. Είναι προφανές ότι ο κ. Γλέζος δεν πήρε το βραβείο Λένιν για την συμβολή στα μαθηματικά.
Όμως υπάρχει και ένα άλλο μικρό πρόβλημα με την συλλογιστική Γλέζου-Σύριζα. Στις συνταγματικά φιλελεύθερες κοινωνίες το δίκαιο της κατοχής ενός περιουσιακού στοιχείου δεν παραπέμπει στο μέγεθός του αλλά στον τρόπο με τον οποίο κανείς το απέκτησε - το λεγόμενο «πόθεν έσχες». Το θέμα δηλαδή δεν είναι αν έχει κανείς πάνω από 20000 χιλιάδες ευρώ αλλά αν απέκτησε τόσο το αρχικό (20000) και το επιπλέον με νόμιμα μέσα. Φυσικά αυτή η λογική είναι έξω από την σύλληψη κάθε σταλινικού όπου οι έννοιες ατομικά δικαιώματα και δίκαιο δεν έχουν κανένα νόημα. Είναι λοιπόν σίγουρο ότι ο κ.Γλέζος δεν απέκτησε το βραβείο Λένιν για την συνεισφορά του στην σύγχρονη Θεωρία του Δικαίου.
Αυτό όμως που δεν μας διευκρίνισε το κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΝAΣΠΙΣΜΟΥ είναι αν θα διεξάγονται και στον δρόμο έρευνες από την Λαϊκή Μιλίτσια προκειμένου να διαπιστωθεί αν κάποιος έχει επάνω του περισσότερα χρήματα από αυτά πού θα καθορίζει με καθημερινές ανακοινώσεις το Κομισαριάτο Λαϊκής Οικονομίας…
www.protagon.gr
Πολλοί άνθρωποι μιλάνε για το χωριό - θαύμα, πώς να μην είναι άλλωστε, αφού πρόκειται για το μοναδικό χωριό στην Ισπανία που δεν έχει ούτε έναν άνεργο.
Το χωριό Marinaleda στην Ανδαλουσία, το οποίο έχει 2.800 κατοίκους αντιστέκεται σθεναρά και αποτελεσματικά, ώστε να μην το αγγίζει η κρίση, σύμφωνα με δημοσίευμα του whatsupblog0.
Περίεργο μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός, πως το χωριό δεν έχει κανέναν αστυνομικό, ενώ η γη είναι δημόσια, ανήκει σε όλους και δεν μπορεί να αγοραστεί. Η λήψεις των αποφάσεων γίνονται με συλλογικό τρόπο.
Όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας, μπορούν να χαρακτηριστούν ως οι ιδανικότερες, καθώς οι κάτοικοι εργάζονται μόλις εξήμισι ώρες την ημέρα, με μηνιαίο μισθό 1.200 ευρώ. Τονίζεται πως ο ημερομίσθιος μισθός, ανεξαρτήτως εργασίας, ανέρχεται στα 45 ευρώ.
Τέλος, οι τιμές των σπιτιών είναι εξωπραγματικές, καθώς το μηνιαίο ενοίκιο ανέρχεται μόλις στα 15 ευρώ.
www.protagon.gr
Έχουμε μπλέξει. Όλοι μεταξύ μας και ο καθένας μόνος του. Αλλά κάτι μου λέει ότι ενώ στο τέλος σηκώνεται σκόνη από την οποία ξεχωρίζουν μόνο γροθιές και κλωτσιές, ο πρώτος που θα καταφέρει να βγάλει κεφάλι είναι ο Σαμαράς.
Από την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας έλαβε τη διερευνητική εντολή, στο διάβα του κλείνουν παραθυρόφυλλα, μαζεύονται παιδιά από τους δρόμους και ευρώ από τις τράπεζες. Στην Κουμουνδούρου κάνουν πάρτι, αλλά στο ξημέρωμα θα τους μείνουν μόνο τα άδεια τενεκεδάκια. Μπορούσαν να έχουν πολλά περισσότερα.
Τη στιγμή, λοιπόν, που ο Αλέξης μιλούσε για κρατικοποιήσεις και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, ο Στρατούλης κάτι πήγαινε να πει για τις τράπεζες αλλά το κρατούσε σαν γέλιο που τελικά δεν υπακούει και το σκάει από τα σφιγμένα δόντια. Το μόνο που δεν ζήτησε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν παγκόσμια ειρήνη, αφοπλισμός και πρόκριση της Ελλάδας στον ημιτελικό του Euro. Ζήτησε πράγματα που δεν γίνονται, προανήγγειλε χειρισμούς που τρομάζουν και δεν συνέδεσε καμία εξαγγελία με την πραγματικότητα. Διότι το να λες ότι θα ακυρώσεις τις δανειακές συμβάσεις και θα βρεις λεφτά μέσω των καταθέσεων, ισοδυναμεί με το να υπόσχεσαι πετρέλαιο από τον Τσάβες και στην περίπτωση που δεν επαρκεί θα το πάρεις από τις δεξαμενές των πολυκατοικιών.
Η Τρίτη έφυγε και άφησε πίσω της μία απορία. Τελικά τι στην ευχή θέλει ο Τσίπρας; Νομίζω ότι πρώτα έχει σφίξει δυνατά τη ρακέτα του και επιστρέφει στο άλλο γήπεδο το μπαλάκι της διακυβέρνησης. Για να μην κυβερνήσει τους λέει ότι, εντάξει, θα κυβερνήσει, αλλά στο πλαίσιο που αυτός ορίζει. Μόνο που δεν γυρίζει απλώς τη μπάλα, τη στέλνει και στην κερκίδα, χτυπάει κατακούτελα τον παλιό Πασόκο που επέλεξε ΣΥΡΙΖΑ για να διαμαρτυρηθεί, όχι για να ζευγαρώσει με τη συνιστώσα πάνω στην καλύτερη φαντασίωση της.
Όμως το πρόβλημα με τη συνιστώσα απασχολεί τον Αλέξη, δεν μπορεί να το αγνοήσει. Ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να κρατήσει ικανοποιημένη τη συνιστώσα και προσηλωμένο το ευρύ ακροατήριο του. Δεν τα καταφέρνει. Μιλάει στη συνιστώσα, αλλά δεν κάνει ούτε ένα νεύμα προς το ακροατήριο. Βέβαια έτσι εξηγείται γιατί τόσα χρόνια αυτός ο χώρος ανακυκλώνει ένα εσωστρεφές 4%-5%, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί τώρα. Τώρα μας απασχολεί η τακτική και ο λόγος του Τσίπρα. Νομίζω ότι έχει στρίψει το τιμόνι τόσο αριστερά, ώστε οι επιβάτες του αισθάνονται ναυτία. Λησμονεί ότι οι ψηφοφόροι του δεν έχουν αυθεντικές αριστερές καταβολές, προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη «προοδευτική» μάζα των ψηφοφόρων που χρόνια τώρα αγόραζαν ΠΑΣΟΚ, μέχρι που κατάλαβαν ότι το προϊόν είναι επικίνδυνο για τους ίδιους και τα παιδιά. Άλλη μια φορά να μιλήσει ο Στρατούλης για τις τράπεζες και το ΠΑΣΟΚ θα αρχίσει να εγγράφει μέλη. Μη μου πείτε ότι ο κόσμος είναι απελπισμένος επειδή δεν έχει πλέον χρήματα. Τότε θα σας πω ότι ο κόσμος ακολουθεί όχι αυτόν που απαντά στην οργή της φτώχειας, αλλά εκείνον που ποτίζει την ελπίδα για ευμάρεια. Αν ο Τσίπρας έκανε ένα κλικ προς την Σοσιαλδημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ θα έψαχναν να νοικιάσουν το κτίριο της Ιπποκράτους, θα τους έπεφτε μεγάλο για ένα τόσο μικρό κόμμα.
Οι Έλληνες είναι κατά βάση συντηρητικοί, έτσι όπως αντιλαμβάνεται την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουν τη χώρα στην Ευρώπη, στο ευρώ, στη Δύση. Διατηρούν μνήμες ευημερίας και όχι προσδοκίες ανατροπών. Όταν ο Σαμαράς λέει ότι θα συγκροτήσει φιλοευρωπαϊκό πόλο απέναντι στον Τσίπρα, το κάνει για να συσπειρώσει κοντά του τον φοβισμένο «νοικοκύρη» που κατατάσσει τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ στις επικίνδυνες αερολογίες. Αντιθέτως ο Βενιζέλος, που δεν κλείνει με δύναμη την πόρτα στον Τσίπρα, κινδυνεύει να βρεθεί στη μέση δύο πόλων χωρίς ρόλο. Αμήχανος και με όλες τις ευθύνες να κόβουν ράμματα στην καμπούρα του ΠΑΣΟΚ.
Εάν κ Τσίπρας καταστεί η εκπροσώπηση της χώρας και πει ότι θέλει να κάνει αυτά που λέει (να καταγγείλει το μνημόνιο και να μην επιστρέψει τα χρήματα) ως χώρα, δεν υπάρχει Ευρώπη για να δεχτεί τέτοια χώρα. Καμία Ευρώπη στο κόσμο δεν υπάρχει τέτοια Ευρώπη ούτε καν στα πιο τρελά όνειρα του κ Τσίπρα δεν υπάρχει να την ανεχτεί.
Από τη μια πλευρά οι λεγόμενες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ενώ έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν συγκροτούν κυβέρνηση. Δηλαδή δεν αναλαμβάνουν τελικά τις ευθύνες τους να συγκροτήσουν κυβέρνηση και προσπαθούν να σώσουν τα κόμματά τους κι όχι τη χώρα.
Κι από την άλλη μεριά έχουμε το ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος εκπροσωπεί όλη την παρακμή της χώρας, όλο τον παρασιτισμό της χώρας, όλα τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας που την οδήγησαν ίσα με δω, δηλαδή τον κρατισμό, τον παρασιτισμό, τον κρατικό συνδικαλισμό, την υπερχρέωση. Όλες αυτές οι δυνάμεις είναι κρυμμένες εκεί μέσα κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας το κομμάτι εκείνο του μνημονίου το οποίο θίγει βάναυσα – είναι αλήθεια αυτό - τον κόσμο της εργασίας στην πραγματικότητα υπερασπίζει και κρύβει το άλλο μεγάλο κομμάτι της σύμβασης που θέλει την αλλαγή του κράτους».
Το πρακτορείο Dow Jones Newswires, επικαλούμενο δημοσκοπήσεις κομμάτων, αναφέρει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον πρώτο κόμμα, έχοντας ανεβάσει τα ποσοστά του κατά 7,2% από ότι πήρε την Κυριακή των εκλογών.
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του Dow Jones Newswires, που μεταφέρει ο Capital, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι στο 25%, δηλαδή ανέβηκε κατά 7,2% από την Κυριακή.
Κατά το διεθνές πρακτορείο στο ΣΥΡΙΖΑ ''δίνουν'' αυτό το ποσοστό δημοσκοπήσεις που έγιναν για λογαριασμό της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Μετά το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου (και τις δραματικές επιπτώσεις του για το ΠαΣοΚ και τη χώρα) έρχεται και ο Δημήτρης Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ για να υποστηρίξει με τη σειρά του ότι λεφτά υπάρχουν, με τη μορφή καταθέσεων, στις τράπεζες: «Αν γίνουμε κυβέρνηση, θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα των ελλήνων καταθετών για επενδύσεις, δεν θα πληρώσουμε τις δόσεις του μνημονίων για να επαναφέρουμε τους μισθούς και τις συντάξεις και θα επιστρέψουμε τα χρήματα από το χαράτσι της ΔΕΗ»………
«Όχι» από ΓΣΕΕ και ΔΟΕ σε συνάντηση με τον Τσίπρα
Aρνητικά απαντά η ΓΣΕΕ στην πρόσκληση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, για συνάντηση, προκειμένου να συζητηθούν οι προγραμματικοί στόχοι της νέας κυβέρνησης.
Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΓΣΕΕ, «ως συνδικαλιστικός φορέας δεν εμπλέκεται στις συνταγματικά προβλεπόμενες διαδικασίες και τις θεσμικές συναντήσεις για τη συγκρότηση κυβέρνησης. Ως εκ τούτου παρέλκει η συμμετοχή της σε συγκέντρωση που κάλεσε ο εντολοδόχος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ κ. Α. Τσίπρας «... για να συζητήσει τους προγραμματικούς στόχους της νέας κυβέρνησης».
Σημειώνει ωστόσο ότι εάν και εφόσον η νέα αυτή κυβέρνηση σχηματισθεί, θα προσέλθει σε συνάντηση με τους εκπροσώπους της «προκειμένου να θέσει τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων που είναι τα πρώτα και μεγάλα θύματα των άδικων, άνισων και αναποτελεσματικών πολιτικών που κατ΄επιταγή και των δανειστών ασκούνται στη χώρα μας καθώς και γενικότερα τα προβλήματα της χώρας και της ευρωπαϊκής της προοπτικής».
Αρνητικά απάντησε και η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ), στην πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα για συνάντηση με το ΔΣ της Ομοσπονδίας, επισημαίνοντας ότι το συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει κανένα συνταγματικό ρόλο στα πλαίσια της διαδικασίας των διερευνητικών εντολών σχηματισμού κυβέρνησης.
Οι δάσκαλοι στην απάντηση τους, την οποία έδωσαν στη δημοσιότητα, ανέφεραν επίσης:
- Οι θέσεις των εκπαιδευτικών έχουν κατατεθεί σε εσάς προσωπικά, όπως και στους αρχηγούς όλων των κομμάτων κατά τις πρόσφατες συναντήσεις του ΔΣ της ΔΟΕ με τα πολιτικά κόμματα.
- Η ΔΟΕ, στο πλαίσιο του θεσμικού της ρόλου, όπως έκανε και στο παρελθόν, με τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης θα ζητήσει συνάντηση μαζί της, καθώς και με τα πολιτικά κόμματα, με μοναδικό στόχο την επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών.
Μπλόφα η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ξεπέρασε κάθε όριο καιροσκοπισμού ο Τσίπρας.
Σκληρή επίθεση κατά των πολιτικών κομμάτων, με πρώτο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ, εξαπέλυσε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
«Ψευτοδίλημμα το ευρώ ή δραχμή. Οταν έλθει η ώρα, η χώρα θα υποστεί έξωση από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση», υποστήριξε η γ.γ. του ΚΚΕ.
«Τώρα που δεν μπορεί η σοσιαλδημοκρατία να παραπλανά με μπλόφες όπως πριν, βρήκε άξιο διάδοχο στο πρόσωπο της λεγόμενης ανανεωτικής Αριστεράς, μεταμελημένης Αριστεράς» είπε η γραμματέας του ΚΚΕ, χαρακτηρίζοντας τον κ. Τσίπρα «κατά φαντασία πρωθυπουργό».
Η κ. Παπαρήγα τόνισε ότι ο κ. Τσίπρας ξεπέρασε κάθε όριο καιροσκοπισμού, καθώς κάλεσε τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ να ανατρέψουν τις αποφάσεις του. «Από το 1968 περιμένουν να πάρουν τη ρεβάνς» είπε η κ. Παπαρήγα, με σκοπό «να μεταλλαχθεί το ΚΚΕ ή να αφανισθεί, ώστε να έχουν λυμένα τα χέρια για αντιλαϊκές συμπράξεις, συμμαχίες τόσο μέσα στο κίνημα όσο και στη διακυβέρνηση».
Μάλιστα ξεκαθάρισε ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά νυχτωμένη εάν νομίζει ότι τα μέλη του ΚΚΕ δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τον καιροσκοπισμό και τον συμβιβασμό.
Δ. Στρατούλης: εγγυώμαστε τις καταθέσεις - θα τις χρησιμοποιήσουμε για ανάπτυξη
Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι οι τράπεζες πρέπει να κρατικοποιηθούν
TRALALA TRALALO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΕΣ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ.................
Ο ΣΥΡΙΖΑ εγγυάται τις καταθέσεις των πολιτών και θα τις αξιοποιήσει υπέρ της ανάπτυξης δήλωσε το πρωί της Τρίτης στον ΒΗΜΑ 99,5 ο κ. Δημήτρης Στρατούλης. Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι οι τράπεζες πρέπει να λειτουργήσουν με δημόσιο έλεγχο, προκειμένου να προχωρήσουν δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και να δοθεί ρευστότητα στην αγορά.
Ο Δ.Στρατούλης στον ΒΗΜΑ 99,5
Αναλυτικά η συνέντευξη του κ. Στρατούλη, στην εκπομπή των Γιώργου Κακούση και Δημήτρη Πετρόπουλου:
Με το μνημόνιο τι θα κάνετε:
>.
Θα «βαρέσουμε κανόνι» μέσα στο ευρώ;
>.
Τα 200 δις που θα δώσουμε στις τράπεζες είναι αν εφαρμοστεί το μνημόνιο και το PSI. Αφού είπατε ότι δεν θα το εφαρμόσετε.
>.
Τεχνικά και οικονομικά, αν πείτε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο, τη διαδικασία με τις τράπεζες πώς θα τη στήσετε; Αν βγούμε από το μνημόνιο, οι τράπεζες θα είναι άδεια θησαυροφυλάκια.
>.
Αυτές είναι δικές μας, όχι των τραπεζών.
>.
Θα δεσμεύσετε τις καταθέσεις;
>.
Και πώς θα χρησιμοποιηθούν στην ανάπτυξη αφού είναι των πολιτών;
Βεβαίως, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, κούρεμα χρεών και επενδύσεις>>.
Θα αποκατασταθούν οι μισθοί, οι περικοπές που έχουν γίνει; Θα επιστραφούν τα χρήματα;
>.
Εννοείτε τα χρήματα των καταθέσεων , τα δικά μας χρήματα.
>
Οι τράπεζες κινούνται με συγκεκριμένους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας
Πρώτον, χρηματοδότηση δημόσιων, κοινωνικών και ιδιωτικών επενδύσεων
Δεύτερον, αποκατάσταση μισθών, ώστε να έχουν αγοραστική δύναμη για να μπορούν να αγοράζουν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι για να κινείται και η οικονομία
Τρίτον, να διαγραφούν η να κουρευτούν τα δάνεια προς τις τράπεζες ανάλογα με το πόσο μειώθηκαν τα εισοδήματα τους για να έχουν αγοραστική δύναμη πάλι, για να κινείται η οικονομία
Και το τέταρτον, είναι να στηριχθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είναι ο κορμός της οικονομίας μας.
Αυτά τα τέσσερα μέτρα έχουμε εμείς υπόψη μας κι, εφόσον, οι τράπεζες λειτουργήσουν με δημόσιο έλεγχο θέλουμε να λειτουργήσουν με αναπτυξιακό κοινωνικό χαρακτήρα για να στηρίξουν αυτές τις αναπτυξιακές πολιτικές>>.
Για το χαράτσι της ΔΕΗ τι θα κάνετε
>
Αφού είναι αντισυνταγματικά θα μας επιστραφούν τα χρήματα
>.
Υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ για το σχηματισμό κυβέρνησης
>
Το ΠΑΣΟΚ λέει, ευθέως, να κάνουμε πρωθυπουργό ένα άνθρωπο ο οποίος να συμβολίζει την αντιμνημονιακή διάθεση του κόσμου και να πάμε με κυβέρνηση Αριστεράς χωρίς δική μας συμμετοχή να επαναδιαπραγματευτούν ως Ελλάδα το μνημόνιο. Είναι τίμια πολιτική θέση.
Εμείς θα προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να σχηματιστεί Αριστερή κυβέρνηση. Θέλουμε κυβέρνηση Αριστεράς. Αυτό υποσχεθήκαμε στον ελληνικό λαό κι αυτό θα επιδιώξουμε.
Θα προσπαθήσουμε και τις τρεις μέρες, Θα δούμε όχι μόνο όλα τα κόμματα της Αριστεράς, αλλά και τα άλλα κόμματα, θα δούμε και κοινωνικούς φορείς, συνδικάτα κι επιστημονικούς φορείς, γιατί θέλουμε η Αριστερή κυβέρνηση να έχει στήριξη από το λαό. Θα θέσουμε και το θέμα της απλής αναλογικής γιατί δεν μπορεί ένα κόμμα, όπως η Νέα Δημοκρατία, να έχει κάτω από 20% και να παίρνει 50 έδρες πριμ. Κι αν δεν μπορέσουμε να σχηματίσουμε κυβέρνηση, θα επιστρέψουμε την εντολή για να πάει στο τρίτο κόμμα. Κι αν δεν καταφέρει και το τρίτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, με τη διερευνητική εντολή, δεν καταφέρει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να σχηματίσει κυβέρνηση με συνεννόηση, δεν ξέρω ποιόν ,πάμε σε εκλογές, χωρίς δική μας ευθύνη και χωρίς να τις ζητάμε θα απευθύνουμε μήνυμα κάλεσμα στις δυνάμεις της Αριστεράς να κατεβάσουμε κοινό ψηφοδέλτιο, πήραμε 35% όλοι μαζί πρόκειται ιστορικά υψηλό ποσοστό για την Αριστερά, ώστε το πρώτο βήμα που κάναμε να έρθουμε δεύτερη δύναμη με νίκη της όλης Αριστεράς στις εκλογές να κάνουμε πράξη την Αριστερή κυβέρνηση>>.
Στα μαθητικά σου τα βιβλία
πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης
και σε πιάνει μια μελαγχολία
κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία
Για την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ την άρνηση ΚΚΕ – ΔΗΜΑΡ να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από ΝΔ- ΠΑΣΟΚ
Μιλώντας στο ρ/σ «Ράδιο 9» (Μπ. Παπαναγιώτου), ο υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:
Για την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ
Όσο επιβεβαιώνεται μια ανοδική δυναμική για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα ψηφοδέλτια του, τόσο μεγαλώνουν και οι ευθύνες μας και τόσο είμαστε υποχρεωμένοι την εναλλακτική λύση που προτείνουμε απέναντι στον συνεταιρισμό τον μνημονικό της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ να το τεκμηριώνουμε ολοένα και παραπάνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει γιατί έχει ωριμάσει και γίνεται πιο πειστικός ο ενωτικός του λόγος και η ωρίμανση αυτή ανατροφοδοτεί όχι μόνο την πολιτική μας επιρροή αλλά και τον πολιτικό μας λόγο που γίνεται πιο πειστικός, ρεαλιστικός και τεκμηριωμένος. Αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει τους αντιπάλους μας και για αυτό οι επιθέσεις απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Η καλύτερη επιβεβαίωση ότι πάμε καλά είναι οι σφοδρότατες επιθέσεις που δεχόμαστε από Σαμαρά και Βενιζέλο σε μια προσπάθεια να διαστρεβλώσουν τις θέσεις μας.
Με ποιο τρόπο θα χρησιμοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την διερευνητική εντολή;
Δεν θα παραδώσουμε την διερευνητική εντολή που δώσει ο λαός. Δεν θα κάνουμε αυτό που είπε η κ. Παπαρήγα, δηλαδή μακριά από εμάς η ευθύνη, να διαμορφωθεί μια άλλη κυβερνητική λύση έναντι της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου που υλοποιεί το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την δυνατότητα που μας δίνει το Σύνταγμα, θα απευθυνθούμε στις άλλες δυνάμεις που τους ζητήσαμε και πριν τις εκλογές προγραμματική σύμπραξη (το ΚΚΕ, την ΔΗΜΑΡ, του οικολόγους). Τελικά όμως αυτός που θα δώσει αυτή την δυνατότητα είναι ο λαός στην κάλπη.
Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για μια αντιμνημονιακή αριστερή πλειοψηφία στην νέα Βουλή πιο ελκυστική και πιο ρεαλιστική από την πρόταση για αυτοδυναμία της ΝΔ ή για πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ.
Για την άρνηση ΚΚΕ – ΔΗΜΑΡ να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ
Θα είναι τόσο ηχηρή η εντολή του λαού στην κάλπη υπέρ της συσπείρωσης των αριστερών προοδευτικών δυνάμεων που θα είναι αδύνατο από το βράδυ της 6ης Μάιου να συνεχίσουν να βαριακούν αυτή την λαϊκή απαίτηση τόσο η Αλέκα όσο και ο Φώτης. Είναι μεγάλη η ευθύνη της ηγεσίας του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ και των Οικολόγων Πρασίνων, που με την άρνηση τους να συμπράξουν στις εκλογές και πριν από τις εκλογές δίνουν την δυνατότητα στον Σαμαρά να φαντάζει φαβορί για το μπόνους των 50 εδρών. Δεν θα είναι η 6η Μαΐου ο τερματισμός στην αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Έχουμε μπει σε μια περίοδο αλλαγής εποχής, τα κόμματα που υλοποιούν το μνημόνιο συνθλίβονται και δημιουργείται ένα νέο τοπίο και σε αυτό θέλουμε να πρωταγωνιστήσει η προοπτική της ενότητας και των προοδευτικών αριστερών λύσεων.
Για τις επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από ΝΔ- ΠΑΣΟΚΌσο διαστρέφουν τις θέσεις μας και μας επιτίθενται Σαμαράς και Βενιζέλος, η αίσθηση μου από τις γειτονίες της Β’ Αθήνας είναι ότι μας κάνουν πάρα πολύ καλό και δυναμώνουν την ανοδική μας πορεία. Ο κόσμος με το ένστικτο του καταλαβαίνει, ότι όταν οι «παντρεμένοι «μεταξύ τους και με το μνημόνιο Σαμαράς και Βενιζέλος κατηγορούν ψευδώς και συκοφαντικά τον ΣΥΡΙΖΑ δήθεν για γάμο με τον Καμμένο, τότε δείχνουν ότι πάμε πάρα πολύ καλά και τους πατάμε στον κάλο.
Για Καμμένο
Διευκρινίστηκαν απολύτως από τον Τσίπρα. Εμείς αν μας δώσει ο λαός την εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα απευθυνθούμε στις αριστερές προοδευτικές αντιμνημονιακές δυνάμεις με ένα πρόγραμμα αριστερό. Δηλαδή Παπαρήγα, Κουβέλης, Οικολόγοι Πράσινοι. Δεν είναι υποψήφιος κυβερνητικός παρτενέρ ο Καμμένος. Αν διαμορφωθεί μια τέτοια πλειοψηφία και το μπαλάκι βρίσκεται στο ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και στους οικολόγους πράσινους τότε το αν θα δώσουν ψήφο ανοχής στην Βουλή οι βουλευτές του Καμμένου ή του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι δικό τους θέμα. Το βασικό είναι το πρόγραμμα, η κυβερνητική κατεύθυνση. Δεν αρκεί το να δηλώνει κανείς αντιμνημονιακός για να εξασφαλίσει μια αξιόπιστη αποτελεσματική συνεργασία για την διαμόρφωση κυβέρνησης. Ο Καμμένος ανήκει στην δεξιά πολυκατοικία.
Του Δημήτρη Χωριανόπουλου
Η απάντηση στο ερώτημα τί θα ψηφίσω ποτέ δεν ήταν εύκολη. Οκ, δεν με έλεγες ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο άτομο, όμως το προσπαθούσα. Δεν ήθελα να πάω σαν το πρόβατο στην κάλπη. Το θέμα είναι ότι τώρα αναπολώ τις μέρες εκείνες που οι εκλογές ήταν κάτι σαν το Πάσχα. Μαζευόμασταν οι παρέες και τηρούσαμε το έθιμο: αναρωτιόμασταν φωναχτά ποιος είναι ο λιγότερο απαράδεκτος και μετά ο καθένας έριχνε ο,τι νόμιζε το λιγότερο κακό στην κάλπη.
Είναι η πρώτη φορά που η προεκλογική περίοδος, δηλαδή ο χρόνος που ξόδεψα για να ενημερωθώ και να αποφασίσω ποιος θα ήθελα να κυβερνήσει την χώρα, έχει κρατήσει περίπου 2,5 χρόνια.
Σήμερα πάω στην κάλπη θεωρώντας ότι τα πάντα έχουν καταστραφεί από ένα Σχέδιο που εκπορεύεται από πολύ υψηλά κέντρα, κάπου στο Υπερπέραν. Πώς να εξηγήσω αλλιώς τη συγκέντρωση τόσων ανίκανων πολιτικών σε μια τόσο μικρή χώρα; Γιατί αν ήταν έστω ικανοί και απλώς διεφθαρμένοι, θα είχαν αφήσει το μαγαζί που έτρεφε τόσον καιρό τους ίδιους, τους πελάτες και τους απογόνους τους να πέσει έξω; Το ποιος τους έβαλε όμως εκεί είναι δική μας ευθύνη, δική μου και δική σου. Ας προσέχαμε.
Το θέμα είναι τί γίνεται τώρα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και την επομένη των εκλογών. Δεν έχω το περιθώριο να μετανιώσω. Πώς θα καταφέρω, λοιπόν, να επιλέξω το κόμμα που δε θα με κάνει να τραβάω τα μαλλιά μου; Απλό και μάλιστα συνηθισμένο στον υπόλοιπο πλανήτη.
- Μπορεί να ψηφίζω κόμμα αλλά θέλω πλέον να ξέρω αν αυτοί που απαρτίζουν το κόμμα έχουν κάτι να πουν. Αυτοί θα ασκούν την κοινοβουλευτική κριτική και θα ψηφίζουν αύριο. Βαθυστόχαστη άποψη, ε; Το θεωρείτε κάποιοι από σας αυτονόητο ότι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία μπλ μπλα μπλα…, έτσι δεν είναι; Εγώ, πάντως, ξέρω ότι πολλοί από μας πρώτα διαλέγουμε ομάδα (και μάλιστα Α’ εθνικής) και μετά αγαπημένο παίκτη. Με έναν παικταρά όμως και δέκα παλτά πώς θα αποδώσει η ομάδα;
- Διαβάζω τις θέσεις των υποψηφίων όχι από το προεκλογικό φυλλάδιο αλλά από όσα μου έχουν πει και έχουν δείξει εμπράκτως τα τελευταία 5 χρόνια. Δεν μπορώ άλλη ανάρτηση στο facebook από κάτι τύπους που τόσον καιρό ανεβάζουν τραγουδάκια και αφιερώσεις να παραθέτουν τώρα βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις. Οικτρόν!
- Μετράει αρνητικά στην αξιολόγησή μου όχι μόνο αν το κόμμα/υποψήφιος μου έχει πει πράγματα που δε μου αρέσουν αλλά και αν έχει φροντίσει να κάνει την πάπια για να μη με κακοκαρδίσει. (Άκου φιλαράκι, αν δε θέλησες να εκτεθείς πουθενά και δεν τόλμησες να πάρεις μια θέση καθαρή και να συμβάλλεις έτσι στο σχηματισμό της πολιτικής κατεύθυνσης ή τουλάχιστον να βοηθήσεις στο σχηματισμό της κοινής γνώμης, τι να σε κάνω στη Βουλή; Ούτε στην παρέα στο καφενείο δε σε θέλω, γιατί βαριέμαι, δε μου λες τίποτα και με θεωρείς πρόβατο.)
- Θέλω να ξέρω αν στο συγκεκριμένο κόμμα υπάρχει εσωκομματική δημοκρατία, πλουραλισμός και σύνθεση απόψεων. Γιατί ποιο είναι το νόημα να ψηφίσω βουλευτή αξιόλογο και με άποψη αν δεν τον αφήσει το κομματικό μαντρί να την υποστηρίξει ποτέ;
- Και το κυριότερο: θέλω να ξέρω ότι στο κόμμα υπάρχει χώρος για αξιόλογους ανθρώπους. Αν η διαδικασία και η γραμμή του κόμματος είναι ότι θέλουμε στρατιώτες που κάνουν τα πάντα για να μας φέρουν ψήφους και εκμεταλλευόμαστε την προστιθέμενη αξία που φέρουν οι επώνυμοι, οι απόγονοι και οι επιπλεόντες σε κάθε φουρτούνα φελλοί, που μας οδηγεί αυτό; Στο να επικρατούν οι ανίκανοι που λέγαμε παραπάνω (το τελευταίο θρανίο που λέγαμε στο σχολείο που το κυριότερο που επεδίωκε με την κατάληψη ήταν να χάσουμε μάθημα – έτσι δεν είναι συνομήλικε Αλέξη;) και οι τυχόν αξιόλογοι να την κάνουν με ελαφρά, διότι που να ανακατεύεσαι σοβαρός άνθρωπος με τα πίτουρα τώρα.
Να μη σας τα πολυλογώ τώρα, γιατί σ’ αυτές τις εκλογές είμαι πιο τυχερός. Πολλοί από τους αξιόλογους ανθρώπους των οποίων τα άρθρα και τις αναρτήσεις διαβάζω για να ξεστραβωθώ, έχουν συμμαχήσει με τη Δράση. Συμφωνούν και διαφωνούν και δε σταματούν να προτείνουν και να αλλάζουν γνώμη αν τυχόν έχουν κάνει λάθος εκτίμηση. Και κάπως έχει γίνει σαν χιονοστιβάδα αυτό. Έκανε ένας την αρχή και άρχισαν να έρχονται κι άλλοι, όσοι επί χρόνια έχουν άποψη αλλά μέχρι τώρα δίσταζαν. Και κάτι μου λέει ότι αυτή η κίνηση δε θα σταματήσει στις 6 Μαϊου.
Θα φτάσει ελπίζω η ώρα που δε θα ντρεπόμαστε για τους πολιτικούς που έχουμε. Γιατί οκ, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν αλλά σκεφτείτε ότι οι επιλογές μας είναι πολύ περιορισμένες. Αν δε βαρεθήκατε να διαβάζετε, μπορεί την άλλη φορά να σας πω τη γνώμη μου για το πώς η εσωκομματική δικτατορία είναι υπεύθυνη για τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας που δεν ακούγονται παρά μόνο ως γραφικοί ψίθυροι.
“Οι πόλεις χάνονται, όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους έντιμους”
Αντισθένης
Αξιοκρατία, μία λέξη άγνωστη στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας εδώ και 70 χρόνια τουλάχιστον, πλην εξαιρέσεων. Ο κάθε ένας θα μπορούσε να αναφέρει και από μία περίπτωση. Μεγάλος ο Αντισθένης, μεγάλο και το δίκιο του. Όταν λοιπόν δεν ξεχωρίζουν οι σπουδαίοι από τους φαύλους, μεγάλη κουβέντα. Γιατί διαπρέπουν οι Έλληνες στο εξωτερικό; Γιατί πολλές φορές ευφυείς μαθητές δεν καταφέρνουν να πετύχουν; Τις πταίει; Γιατί οι τίτλοι και οι θέσεις μοιράζονται με κριτήρια κομματικά και πολιτικά; Είναι σαν να μην πέρασε ποτέ από την Ελλάδα το φως του διαφωτισμού, αφού ανεύθυνα εν πολλοίς λειτουργούμε σε όλα τα επίπεδα. Γιατί δεν υπάρχει συνεννόηση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων για μείζονα ζητήματα; Λυπάμαι πολύ όταν βλέπω αυτόν τον υπέρμετρο εγωισμό που επικρατεί, λες και όλοι τα ξέρουν όλα. Δείγμα μεγίστης ημιμάθειας είναι. Χρειάζεται η χώρα που γέννησε ποιητές και ήρωες μία μεγάλη πολιτιστική επανάσταση, μία στροφή στην πνευματική αναγέννηση.
Από τον Γιάννη Κοτόφωλο
Τι μέλλον έχει η Ελλάδα; Πολύ εύλογη ερώτηση, με πολύ δύσκολη απάντηση. Ρώτησα προ μηνός μεγάλο επενδυτή, να μου πει τη γνώμη του: Τι μέλλον, μου λέει, μπορεί να έχει μία χώρα, που οι ίδιοι οι πολίτες της σήκωσαν από τις τράπεζες καταθέσεις κοντά στα 70 δισ. ευρώ και τις φυγάδευσαν στο εξωτερικό; Πώς να εμπιστευτεί και να επενδύσει ο ξένος σε μία χώρα που οι ίδιοι οι πολίτες της την φοβούνται και την αρνούνται; Αντίστοιχη περίπου απάντηση πήρα και από τον Ελληνα συνομιλητή μου, ο οποίος μου είπε: Δεν βλέπεις ότι όλες οι οικογένειες παροτρύνουν συνεχώς τα παιδιά τους να σηκωθούν να φύγουν από την Ελλάδα; Και μιλάμε για παιδιά με σπουδές και προδιαγραφές… Σιγά σιγά, δεν θα απομείνει εδώ κανένας άξιος. Σε τι μέλλον λοιπόν να προσβλέπει η χώρα;
Φαρμακερά ερωτήματα, που δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξία, τουλάχιστον όπως έχουν σήμερα τα πράγματα. Είναι προφανές ότι, από κάθε άποψη, οικονομική, κοινωνική και πολιτική, η Ελλάδα τώρα μπαίνει στον σκληρό πυρήνα της κρίσης. Θα αναρωτηθεί ωστόσο κάποιος: Και τι σημαίνει αυτό, δεν υπάρχει αύριο; Δεν υπάρχει προοπτική να περάσει, κάποια στιγμή, σε τροχιά σοβαρών διορθώσεων και προόδου η χώρα; Ασφαλώς και υπάρχει. Απλώς, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι χρειάζεται να τηρηθούν δυο - τρεις θεμελιώδεις προϋποθέσεις, εάν επιθυμούμε πράγματι να προσδοκούμε σε μια μεγάλη ανατροπή, σε μια νέα, αξιοπρεπή για την Ελλάδα αρχή.
Η πρώτη προϋπόθεση είναι να κατανοήσουμε ότι η ελληνική οικονομία τα δύο τελευταία χρόνια διαλύθηκε. Οτι έκλεισαν χιλιάδες επιχειρήσεις, ότι έχασαν τη δουλειά τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, ότι επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν άμεσα, ότι ο δημόσιος τομέας είναι μεγάλος και χρεοκόπησε, ότι λεφτά δεν υπάρχουν, έρχονται με το σταγονόμετρο. Αυτό σημαίνει ότι τα επόμενα δύο χρόνια, τουλάχιστον, τα πράγματα για την οικονομία, για τις επιχειρήσεις, για τα νοικοκυριά, για όλους μας, θα είναι δυσκολότερα σε σχέση με όσα ήδη ζήσαμε. Θαύματα δεν γίνονται. Ας έχουμε την αυτογνωσία, για να ξέρουμε τι επιδιώκουμε και σε ποιο χρόνο.
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι, και ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας θα πρέπει επιτέλους να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οπως αποδεικνύεται και από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε, οι πολιτικοί μας διαχειρίζονται ακόμη τις υποθέσεις και το μέλλον του τόπου με ανεπίτρεπτη επιπολαιότητα, πρόχειρα, με στενά μικροκομματικά κριτήρια. Λες και δεν συνέβη αυτή η οικονομική κοσμογονία. Ενώ αντιθέτως θα πρέπει να επικοινωνήσουν τις δυσκολίες, τα λάθη που έκαναν, να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης, ένα εθνικό οικονομικό πρόγραμμα αυτοπεποίθησης, που θα προβλέπει κίνητρα και πολλή δουλειά.
Η τρίτη είναι η καταστροφή του προηγούμενου μοντέλου, το οποίο μας έφερε σε αυτή την εξαθλίωση. Η μόνη λύση είναι η διαμόρφωση ενός νέου παραγωγικού οικονομικού μοντέλου. Τα καταναλωτικά όνειρα τελείωσαν, μαζί με τα φθηνά λεφτά των άλλων. Οι νοοτροπίες και οι συνειδήσεις θα πρέπει να αλλάξουν, αυτό είναι το μέλλον του τόπου. Και είναι ένα θέμα που αφορά εκτός φυσικά από τους πολιτικούς, την ελληνική κοινωνία ολόκληρη.
[http:] news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_29/04/2012_480508
Είναι γεγονός πλέον πως οι λεγόμενοι ταγοί της ελληνικής κοινωνίας συνιστούν κίνδυνο για τον τόπο. Πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφοι, σχολιαστές και αναλυτές (με λίγες εξαιρέσεις βέβαια πάντοτε) δείχνουν να μην καταλαβαίνουν την κατάσταση της χώρας και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Συνακόλουθα παρασύρουν πολύ κόσμο σε αντιλήψεις εξωπραγματικές και σε συμπεριφορές που δείχνουν να αγνοούν τους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν.
Είναι δυνατόν Υπουργός ανοιχτά και δημόσια να αμφισβητεί την ακρογωνιαία στρατηγική του τόπου και να παραμένει στη θέση του; Ποιές αγορές, ποιοί πιστωτές και ποιοί, σε τελευταία ανάλυση, επενδυτές θα δείξουν εμπιστοσύνη σε μιά χώρα της οποίας η κυβέρνηση με κάθε τρόπο επιδιώξει να αποδείξει πως δεν έχει συνοχή, δεν έχει μπούσουλα και δεν ξέρει που ακριβώς επιθυμεί να οδηγήσει την χώρα;
Η κυβέρνηση έχει εκτιμήσει, σωστά η λάθος δεν έχει σημασία τώρα πλέον, πως η επιλογή του Μνημονίου ήταν ο μοναδικός δρόμος για να μην χρεοκοπήσει η χώρα και να μην διαλυθεί ολοκληρωτικά η οικονομία μας. Με βάση το σκεπτικό αυτό έγινε (έγινε πράγματι;) μιά διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των δανειστών μας και συμφωνήθηκε μιά πολιτική που οφείλουμε να ακολουθήσουμε για να μπορούμε να χρηματοδοτηθούμε. Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε από την κυβέρνηση κι έγινε νόμος του κράτους με την ψήφο της ελληνικής Βουλής. Στη συνέχεια η Υπουργός Εργασίας διαφωνεί με όρους του Μνημονίου και κατηγορεί τους δανειστές για επιμονή σε ανεδαφικές πολιτικές. Η Υπουργός μπορεί να έχει δίκιο η και άδικο. Δεν ενδιαφέρει αυτό όμως τώρα. Γιατί όμως δέχθηκε τους σχετικούς όρους όταν συμφωνήθηκε το πλαίσιο συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές της; Που ήταν στη διάρκεια των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων; Σε τελευταία ανάλυση, γιατί ψήφισε στη Βουλή μιά πολιτική που θεωρεί αναποτελεσματική και ίσως και επικίνδυνη;
Δεν ήταν το θαύμα της ελεύθερης αγοράς η Ιρλανδία, επιχαίρουν; Να, τώρα, κι αυτή κατέρρευσε. Μόνο που στην Ιρλανδία δεν κατέρρευσε το κράτος. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Που είχαν φορτωθεί στο ενεργητικό τους αμερικανικά ομόλογα. Κι’ όταν εκεί κατέρρευσε το τραπεζικό σύστημα βρέθηκαν και οι Ιρλανδικές Τράπεζες με τεράστια ανοίγματα. Που η κυβέρνηση – κακώς – χρεώθηκε υπερβολικά για να τα καλύψει…
Από την άλλη μεριά του λόφου τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα. Πολιτικοί μαθητευόμενοι μάγοι που εκπέμπουν απειρία και ελαφρότητα αντιστρατεύονται μιά πολιτική που είτε δεν καταλαβαίνουν είτε δεν ενδιαφέρονται στα σοβαρά να καταλάβουν. Και προτείνουν εναλλακτικές λύσεις που από τα πράγματα δεν μπορούν να σταθούν σε επίπεδο κάποιας σοβαρής κριτικής. Από την πρόταση να διορισθούν όλοι οι άνεργοι στο δημόσιο της θεωρητικά μετριοπαθέστερης Αριστεράς μέχρι την ανυπακοή στους νόμους του κράτους που εκπέμπει το ΚΚΕ (απαιτώντας όμως ταυτόχρονα την συμμόρφωση στους νόμους του αστικού κράτους του «ταξικού εχθρού» – κεφάλαιο – σε κάθε περίπτωση) η Αριστερά δείχνει να κινείται σε ένα δικό της κόσμο. Την «φιλελεύθερη» ΝΔ εκπροσωπεί συχνά σε ΜΜΕ κομματικός της αξιωματούχος που, φορτώνοντας κρατικούς φορείς της υπουργικής του εποπτείας με εκατοντάδες εκλογείς του, δεν δίστασε να υπερηφανευθεί σε εφημερίδα της περιοχής του πως κατόρθωσε να σπάσει επιτέλους το μονοπώλιο του …κράτους των Αθηνών στις προσλήψεις! Ενώ η παράταξή του στο σύνολό της επιμένει σε λύσεις – μαγική εικόνα για την κρίση. Που αν πράγματι υπήρχαν οι εκφραστές τους θα μπορούσαν ευκολότερα να διεκδικήσουν το Νόμπελ οικονομίας παρά κάποιον ελληνικό κυβερνητικό θώκο.
Εύλογα οι πολίτες νοιώθουν ανασφαλείς. Ο κίνδυνος της κατάρρευσης κάτω από ηγεσίες αδύναμες να καταστρώσουν κάποιο σχέδιο διάσωσης η έστω επιβίωσης πανικοβάλλει τους πάντες. Και το γενικότερο πλαίσιο της ενημέρωσης δεν συμβάλλει στην εκτόνωση αυτών των φόβων. Οι ανακρίβειες και οι ασχετότητες που γράφονται και ακούγονται είναι απερίγραπτες. Για κάποιους για όλα φταίει το ευρώ, που είναι κατασκεύασμα «νεοφιλελεύθερων εγκεφάλων». Ολοι αυτοί δεν έχουν ακούσει προφανώς τίποτα για κάποια Μάργκαρετ Θάτσερ, πρώην Πρωθυπουργό της Βρετανίας, και φανατικό έχθρό του Μάαστριχ και του ενιαίου ευρωπαικού νομίσματος. Που επηρέασε ώστε τελικά η χώρα της να μείνει τελικά έξω από την ευρωζώνη. Ούτε βέβαια και τον Μίλτον Φρήντμαν έχουν ακούσει που για χρόνια προειδοποιούσε πως για την Ευρώπη το ενιαίο νόμισμα θα ήταν πραγματική καταστροφή. Εκτός πια κι αν αυτοί δεν ήσαν νεοφιλελεύθεροι, αλλά …σοσιαλιστές!!
Ηρθε όμως και η περίπτωση της Ιρλανδίας για να διευκολύνει όσους επιμένουν να αναζητούν σωσίβια για τις ξεδοντιασμένες αριστερές τους επιλογές. Δεν ήταν το θαύμα της ελεύθερης αγοράς η Ιρλανδία, επιχαίρουν; Να, τώρα, κι αυτή κατέρρευσε. Μόνο που στην Ιρλανδία δεν κατέρρευσε το κράτος. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Που είχαν φορτωθεί στο ενεργητικό τους αμερικανικά ομόλογα. Κι’ όταν εκεί κατέρρευσε το τραπεζικό σύστημα βρέθηκαν και οι Ιρλανδικές Τράπεζες με τεράστια ανοίγματα. Που η κυβέρνηση – κακώς – χρεώθηκε υπερβολικά για να τα καλύψει…
Ο θεός να μας σώσει έτσι, και με αυτούς, που πάμε!!
Είναι βέβαιο ότι ψηφίζοντας την ανικανότητα των δύο κομμάτων, ψηφίζουμε αυτό που λένε ότι απεύχονται, την επιστροφή στη δραχμή. Δυστυχώς, αν εκλεγούν, είναι το μόνο σίγουρο ότι θα συμβεί. Είτε λόγω ανικανότητας διαχείρισης, είτε γιατί στην πραγματικότητα το εύχονται. Γιατί; Την δραχμή την τυπώνουν οι ίδιοι και μπορούν να τυπώσουν όσες θέλουν (ασχέτως αν θα έχει αξία απλού χαρτιού) και να ελέγξουν όπως αυτοί θέλουν το «κοπάδι». Η αξία της περιουσίας του καθένα χωριστά αλλά και της χώρας μας θα εκμηδενιστεί. Με το Ευρώ όμως, εξαρτώνται από άλλους.
Αν η εμμονή στα δυο μεγάλα κόμματα δεν οφείλεται απλά σε έλλειψη μνήμης ή αυτοκτονική τάση, είναι μήπως κάτι άλλο? Κάτι βαθύτερο που μας κάνει να θυμίζουμε βορειοκορεάτες. Αλήθεια, εμείς ψηφίζουμε τον Πρωθυπουργό μας ενώ οι Βορειοκορεάτες τον κληρονομούν. Μήπως όμως και η δημοκρατία μας είναι κληρονομική? Δηλαδή, όπως λέει κάποιος ότι «όταν μεγαλώσω θα κάνω τη δουλειά του μπαμπά μου, το ίδιο λέει –και κάνει!- το παιδί του πρωθυπουργού στην Ελλάδα. Οι στατιστικές πιθανότητες να γίνει πρωθυπουργός ο γιός πρωθυπουργού είναι 1 στα δέκα εκατομμύρια Έλληνες. Εδώ το στατιστικά αυτό απίθανο γεγονός είναι πραγματικότητα που φθάνει μέχρι να γίνεται πρωθυπουργός ο εγγονός! Μήπως όλο αυτό οφείλεται σε κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας? πως εξηγείται, «ραγιά», να ξαναψηφίζεις κόμμα το οποίο κατέστρεψε τη χώρα σου και τα όνειρά σου, παρά μόνο αν θεωρείς ότι είσαι υποχρεωμένος να ψηφίσεις τα ίδια αφεντικά. Και σε τι διαφέρουμε από αυτό που κατηγορούμε τους πολιτικούς των δύο κομμάτων, ότι φέρονται σα ραγιάδες και εκτελούν εντολές ξένων? Μήπως οφείλεται σε ραγιαδισμό, όταν τρέχουμε να ψηφίσουμε τον μοναδικό υποψήφιο αρχηγό κόμματος? Μήπως οφείλεται σε ραγιαδισμό ότι ο προηγούμενος πρωθυπουργός κατέλαβε το αξίωμα γιατι πραγματικά το μόνο που κληρονόμησε από τον μπαμπά του (και τον παππού του) είναι το όνομα; Είναι δυνατόν να ψηφίζουμε κάποιον επειδή «είναι και καλό παιδί»;
Ψηφίζουμε συμπάθεια, ρητορία, αλλά όχι ικανότητα. Οι Αμερικανοί, ονομάζουν την κυβέρνησή τους «administration», δηλαδή διαχείριση. Οι Γερμανοί, δεν ψήφισαν την κ. Μέρκελ επειδή την θεωρούν σεξουαλικό είδωλό τους. Την ψήφισαν όμως - και νομίζω ότι επιβεβαιώθηκαν γιαυτό- για να φροντίζει και να διαχειρίζεται σωστά τα συμφέροντά τους. Μακάρι οι δικοί μας πολτικοί να υπηρετούν με την ίδια συνέπεια και αποτελεσματικότητα τα συμφέροντά μας και όχι να πλανάται η υποψία – και κατ΄άλλους βεβαιότητα- ότι εκτελούν «έξωθεν διατεταγμένη υπηρεσία».
Ζητούν αυτοδυναμία, μόνοι ή μαζί, αρκεί να είναι αυτοί που θα κυβερνήσουν... Ζητούν ισχυρή πλειοψηφία, όταν και τα δύο κόμματα, είτε μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε μέσω παραίτησης βουλευτών, απείλησαν ή πέτυχαν να πέσει η κυβέρνηση. Ακόμα και των ίδιων τους των κομμάτων! Έχουν αποδείξει ότι το μόνο που ενδιαφέρει είναι το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό. Ο αρχηγός, αλλά και δύο από τους τρεις (66%!) των υποψηφίων αρχηγών της Νέας Δημοκρατίας είχαν φύγει ή διαγραφεί από αυτήν και δημιούργησαν άλλα κόμματα! Τότε δεν τους ενδιέφερε η «πολιτική αστάθεια» και τους πονάει τώρα?
Το ευφυολόγημα της πολιτικής αστάθειας είναι το ένα όπλο τους στις σημερινές εκλογές. Όποιος πολιτικός και όποιο κόμμα πραγματικά δεν θέλει να έχουμε πολιτική αστάθεια, θα συνεννοηθεί για το καλό του έθνους με τα υπόλοιπα κόμματα. Αυτό έχει σκοπό να κάνει και η ΔΡΑΣΗ, να στηρίξει τη δημιουργία κυβέρνησης. Και για να μη μας πειράζει να έχουμε πολιτική αστάθεια, ας φτιάξουμε ένα κράτος που να λειτουργεί ανεξάρτητα με την ύπαρξη ή ταυτότητα της εκάστοτε κυβέρνησης.
Δεν έχουμε ανάγκη από επαγγελματίες πολιτικούς αλλά από ικανούς διαχειριστές των συμφερόντων μας δηλαδή των συμφερόντων της Ελλάδος. Ούτε εγώ θέλω να γίνω «πολιτικός». Κοιτάξτε τους νέους αρχηγούς κρατών που είναι ουσιαστικά managers . Κοιτάξτε τι γίνεται γύρω μας. Η ώρα είναι τώρα!
Μέρος Άρθρου του Δημήτρη Σ. Σιγανού.
Υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Δράσης -
Χειρουργός οφθαλμίατρος
Η Δράση θεωρεί ότι ο γεωργικός τομέας θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πορεία εξόδου από την κρίση αλλά και στο νέο οικονομικό μοντέλο. Οι προτάσεις της καλύπτουν τους βασικούς άξονες παρέμβασης και παρουσιάζονται περιληπτικά παρακάτω.
Οι κύριες παρεμβάσεις
Τα εργαλεία για την εφαρμογή των παρεμβάσεων είναι:
Νάσος Χρυσίνας – Μέλος της Κ.Ε της Δράσης και υπεύθυνος τομέα Αγροτικής Οικονομίας
Αθήνα Δράκου – Περιβαλλοντολόγος, Μέλος της Δράσης
Οι καλοκαιρινές διακοπές αποτελούν συνήθως το πρώτο θύμα σε περιόδους οικονομικής δυσχέρειας, αλλά η Google προσφέρει τώρα ένα μοναδικό τρόπο να περιηγηθείτε στα ομορφότερα μέρη του κόσμου, χωρίς να κουνηθείτε από τον υπολογιστή σας.
Ο γίγαντας της αναζήτησης προσφέρει περισσότερα από 15.000 δωρεάν «photo tours», τα οποία δημιουργούν ένα εντυπωσιακό 3D σκηνικό, από τις φωτογραφίες τουριστών που έχουν ανεβεί στην διαδικτυακή υπηρεσία ανταλλαγής φωτογραφιών της Google, Picasa.
Με λίγα λόγια (και λίγα κλικ), μπορείτε να περιηγηθείτε στη Φοντάνα ντι Τρέβι της Ρώμης, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, στο Εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι των ΗΠΑ και άλλα πολλά.
«Τα νέα «photo tours» από την Google είναι προσβάσιμα μέσω της υπηρεσίας Google Maps. Προσφέρουμε στους χρήστες τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν ένα διαδικτυακό ταξίδι και να απολαύσουν τοπία, τα οποία ίσως δεν έχουν ποτέ τη δυνατότητα να επισκεφθούν», δήλωσε η εταιρία στο επίσημο blog των Google Maps.
«Όταν βρίσκεστε στο Google Maps και ψάχνετε μια τοποθεσία, για παράδειγμα τη Φοντάνα ντι Τρέβι, τα αποτελέσματα στον αριστερό πίνακα θα σας υποδείξουν εάν υπάρχει διαθέσιμη photo tour για το συγκεκριμένο μέρος. Πατήστε είτε τη μικρογραφία της εικόνας είτε το link για να ξεκινήσει η περιοδεία», συνεχίζει.
Να σημειώσουμε ότι η νέα υπηρεσία λειτουργεί μονάχα με τους περιηγητές Firefox, Chrome και Safari.
H Morgan Stanley προβλέπει διπλό νόμισμα μετά τις εκλογές
www.trelokouneli.gr
Μία έκθεση που περιγράφει την σύνδεση των εθνικών εκλογών της 6ης Μαΐου με την οικονομική πορεία της χώρας μας μέσα στους επόμενους μήνες, δημοσίευσε το ευρωπαϊκό ερευνητικό τμήμα της επενδυτικής τράπεζας «Morgan Stanley». Στην έκθεση που υπογράφεται από έγκριτους οικονομολόγους, γίνεται μία περιγραφή του πολιτικού σκηνικού μερικές ημέρες πριν από τις εκλογές, ενώ τονίζεται αρκετές φορές πως είναι δύσκολο όχι μόνο για το πρώτο κόμμα αλλά ακόμη και για τον συνασπισμό δύο κομμάτων, να σχηματίσει την απαραίτητη πλειοψηφία των 151 εδρών.
Στην συνέχεια γίνεται αναφορά στις αντιδράσεις των δανειστών απέναντι σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο αποτέλεσμα. Όπως χαρακτηριστικά δημοσιεύεται, «Αναπόφευκτη πραγματικότητα, είναι το ότι η Ελλάδα χρειάζεται χρηματοδότηση. [...] Από την στιγμή που η χρηματοδότηση αυτή δεν έρχεται από την εσωτερική αγορά, τότε θα έρθει από τους δανειστές», σύμφωνα με το iefimerida.gr
«Το κόστος των μέτρων λιτότητας είναι ο αποπληθωρισμός. Αυτό επηρεάζει τον ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος έχει λόγο στις πολιτικές διαδικασίες και εξελίξεις. Το κόστος της επιδίωξης άλλων πολιτικών, από την προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του προγράμματος προσαρμογής, μέχρι την χρεοκοπία, ή έστω την αμφισβήτηση της συμμετοχής της χώρας στην Ευρωζώνη, έχει επιπτώσεις στους πιστωτές οι οποίοι ως επί το πλείστον είναι εκτός Ελλάδος. Δεν ψηφίζουν».
Στην συνέχεια η «Morgan Stanley Research Europe», κάνει μία αναφορά στο δημοσκοπικό περιβάλλον προ των εκλογών παρουσιάζοντας δημοσκοπήσεις της Public Issue, και της VPRC.
Στις δημοσκοπήσεις αυτές που βγήκαν στις 20 Απριλίου 2012 τα κόμματα παίρνουν τα εξής ποσοστά.
20 April 2012
Public Issue VPRC
Νέα Δημοκρατία 21.5 23.0
ΠΑΣΟΚ 14.0 14.0
ΣΥΡΙΖΑ 13.0 13.5
KKE 11.0 11.5
Ανεξάρτητοι Έλληνες 11.0 8.5
ΔΗΜ.ΑΡ. 9.5 8.0
Χρυσή Αυγή 5.5 6.5
Οικολόγοι Πράσινοι 3.5 3.0
ΛΑΟΣ 3.0 3.0
ΔΗ.ΣΥ. 2.0 1.5
Αλλο 6.0 7.5
Επίσης στον σχολιασμό των παραπάνω αποτελεσμάτων η έρευνα αναφέρει πως «Αν ο κόσμος ψηφίσει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το κόμμα (Νέα Δημοκρατία) που ηγείται στα ποσοστά θα αποτύχει να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία στις εκλογές, τότε θα εξαρτάται από τους Σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να κυβερνήσει. Συμπεριλαμβανομένου του «μπόνους» των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο, τότε τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα έπρεπε να θεωρείται ως δεδομένο, καθώς μπορεί να χρειαστούν και άλλα κόμματα επίσης. Γενικότερα πάντως περίπου εννέα ή δέκα κόμματα έχουν πιθανότητες να εισέλθουν στην Βουλή».
Επίσης γίνεται αναφορά στο ότι παρά τις ενυπόγραφες δεσμεύσεις των προέδρων των δύο μεγάλων κομμάτων στα μέτρα λιτότητας, (οι οποίες ωστόσο δεν δεσμεύουν κανέναν νομικά), οι αγορές παραμένουν εν αμφιβολία σχετικά με τις υποσχέσεις αυτές. «Το νέο Κοινοβούλιο θα πρέπει να ψηφίσει για τα μέτρα του 2013-2016 μέσα στον Ιούνιο. Έτσι δεδομένου του ότι τα δύο μεγάλα κόμματα ίσως εξαρτώνται από συμμαχίες με μικρότερα, τότε θα δοκιμαστεί στο μέλλον και η πολιτική σταθερότητα» υποστηρίζεται στην έκθεση.
Στην συνέχεια δίνεται ένα υποθετικό σενάριο στο οποίο η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να πετύχει τους δημοσιονομικούς στόχους που έχει θέσει η Τρόικα. Στο σενάριο αυτό λοιπόν, σχολιάζεται πως ο δεσμευμένος λογαριασμός με τα χρήματα της Ελλάδας έχει άμεση σχέση με την κοινωνική σταθερότητα. «Εάν δεν επιτευχθούν οι στόχοι του Ιουνίου, τότε η Τρόικα ίσως αποφασίσει να παρακρατήσει τις πληρωμές προς την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό είναι όμως ένα υποθετικό σενάριο, καθώς ίσως η Τρόικα αρκεστεί σε μία τυπική ή άτυπη προειδοποίηση την πρώτη φορά». «Εάν όμως», αναφέρεται στην έκθεση, «με την πάροδο του χρόνου, μέχρι τον Σεπτέμβριο, υπάρξουν ξανά αποκλίσεις, τότε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποφασίσει την άρνηση εκταμίευσης δόσεων του δανείου»
Η ανάγκη της ελληνικής κυβέρνησης για πληρωμές στην συνέχεια, είναι το ζήτημα, καθώς οι συντάξεις, οι παροχές και πολλές άλλες πληρωμές είναι πολύ σημαντικές. Η «Morgan Stanley Reserach Europe», σχολιάζοντας την ανάγκη αυτή της Ελλάδας, σε περίπτωση που δεν υπάρξει χρηματοδότηση, δεν διστάζει να αναφέρει και το σενάριο διπλής νομισματικής μονάδας, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει πέραν του ευρώ και ένα εγχώριο νόμισμα. Ωστόσο επισημαίνει πως «μία τέτοια κατάσταση δεν θα ήταν καθόλου σταθερή».
Επίσης η έκθεση κάνει μία μνεία στον νέο εκλογικό νόμο περιγράφοντας το μπόνους των 50 βουλευτικών εδρών στο πρώτο κόμμα, εν συγκρίσει με τον προηγούμενο νόμο που έδινε μόλις 40 έδρες στον νικητή των εκλογών. «Κάθε κόμμα χρειάζεται να συγκεντρώσει το απαιτούμενο 3% προκειμένου να εισέλθει στην Βουλή, ενώ το πρώτο κόμμα για να κυβερνήσει αυτοδύναμα, πρέπει να συγκεντρώσει 39% από το σύνολο των ψήφων [...] το νέο εκλογικό σύστημα εισήχθη προκειμένου να ευνοήσει την πολιτική σταθερότητα».
Ενώ τέλος, σχολιάζεται και το ενδεχόμενο δεύτερης εκλογικής διαδικασίας. Χαρακτηριστικά Καταλήγοντας αναφέρεται πως «Εάν ο Αντώνης Σαμαράς τα πάει καλά στις εκλογές της 6ης Μαΐου ίσως προσπαθήσει να επιδιώξει νέες εκλογές ελπίζοντας εκεί να μπορέσει να συγκεντρώσει την πλειοψηφία που χρειάζεται. Ωστόσο σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύονται μέχρι τώρα κάτι τέτοιο είναι ένα μακρινό ενδεχόμενο. Ωστόσο εάν ήθελε να επιδιώξει νέες εκλογές σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα μπορούσε να το κάνει με το να μην σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνα με τα άρθρα 37 και 53».
«Η γνώση και η εμπεριστατωμένη άποψη ειδικών, για το οικιστικό της Ναυπάκτου…είναι μονόδρομος»!
«Το πιο σημαντικό ζήτημα για την Ναύπακτο είναι το οικιστικό. Ένα θέμα που κατέληξε να είναι τελικά μόνιμο πρόβλημα και να πνίγει την κάθε είδους δραστηριότητα ανάπτυξης στην περιοχή. Ακόμη και ενέργειες απλής μεταβίβασης και πώλησης ακινήτων πλέον θεωρείται ελέω νόμου αδύνατη. Ζούμε σε μια σύγχρονη εποχή με άλλες ανάγκες και διαφορετικές προσεγγίσεις άρα ανάλογες πρέπει να είναι και οι λύσεις», τόνισε ο υποψήφιος βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας της ΔΗ.ΣΥ. Βασίλης Φωτάκης, σε συνέντευξή του σε ενημερωτικό μέσο του νομού, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του, στη πόλη της Ναυπάκτου.
Ενώ, όσο αφορά στο αν η Ναύπακτος πρέπει να θεωρείται παραδοσιακός οικισμός, ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Δεν είμαι ειδικός για να κρίνω αν η Ναύπακτος πρέπει συλήβδην να θεωρείται παραδοσιακός οικισμός. Ίσως κάπου εκεί να αντιμετωπίζεται με όλες τις προεκτάσεις του το πρόβλημα. Ο διάλογος με τους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες καθώς και με μια σχετική μελέτη θα βοηθούσε προς την κατεύθυνση αυτή. Το πανεπιστήμιο Πατρών θα μπορούσε ενδεχομένως να αναλάβει το βάρος μιας τέτοιας μελέτης και να υποδείξει την πιο εφικτή, μακρόπνοη και βιώσιμη λύση.
Ο χαρακτήρας των περιοχών της Ναυπάκτου ως ιστορικό κέντρο, φυσικού κάλους ή ως αρχαιολογικός χώρος σαφώς και πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, πρέπει όμως να οριοθετηθεί επακριβώς η φυσιογνωμία και ο γενικότερος χαρακτήρας της πόλης.
Η γνώση και η εμπεριστατωμένη άποψη ειδικών είναι μονόδρομος, είναι χρονίζων πρόβλημα που χρειάζεται άμεση λύση. Δεν είναι θέμα για πολιτική προσέγγιση, αλλά ειδικών, το αποδεικνύει και το τελευταίο Π.Δ. που εκδόθηκε σχετικά. Αρκετά λαϊκίσανε κάποιοι, κάποτε έρχεται η ώρα των ευθυνών και των λύσεων.
Καταλήγοντας: «Όσο με αφορά από τη στιγμή που υπάρχει η βούληση από το Δήμο από τους φορείς και το Υπουργείο επιτέλους να συνεννοηθούν … η λύση είναι εφικτή. Πρόθεσή μου, να συμβάλλω σε αυτή τη λύση αφού δεν έχω οποιεσδήποτε δεσμεύσεις».
Αν δεις και παλαιότερες προεκλογικές αναρτήσεις μου, πάντα δίνω έμφαση στη σημασία των εκάστοτε εκλογών. Όχι λόγω της κρισιμότητας της χρονικής περιόδου που διανύουμε τα τελευταία 3 χρόνια, αλλά γιατί η στιγμή μπροστά στην κάλπη είναι η στιγμή που αφήνουμε όλοι τα λόγια και τις αμπελοφιλοσοφίες και περνάμε στο διά ταύτα. Η στιγμή που σωπαίνουν όλες οι κραυγές, οι αγανακτήσεις, οι «επαναστάτες» και οι «σωτήρες», οι πολιτικές τακτικές, οι ελιτίστικες ιδεολογίες, τα τσιτάτα κλισέ από τους απανταχού «ειδήμονες», και ο καθένας από εμάς στέκεται ενώπιος του εαυτού του και των ευθυνών του. Πίσω από το παραβάν που βάζεις την ψήφο σου στο φακελάκι, γνωρίζεις ότι εκείνη τη στιγμή, μόνος σου παίρνεις την οποιαδήποτε απόφαση, και με πλήρη ευθύνη, την καταθέτεις στην υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό το 0,00001% που σου αναλογεί, αποκτά σάρκα και οστά.
Όσοι απαξιώνουν την εκλογική διαδικασία, στην ουσία απαξιώνουν το δικαίωμα αυτής της κατάθεσης. Είτε επειδή είναι πιο εύκολο και βολικό να απαξιώνουν από το να συνθέσουν την δική τους πολιτική άποψη, είτε επειδή δεχόμενοι ότι οι συνδυασμοί που εκπροσωπούν τις δικές τους ιδεολογίες, δεν θα συγκεντρώσουν σημαντικά ποσοστά, ξεπέφτουν στην άκρως ελληναρίστικη συμπεριφορά του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Ξεχνάνε ότι για αυτό το δικαίωμα της ψήφου, ιστορικά, έχει χυθεί αίμα και έχουν γίνει διαδηλώσεις μαζικότερες και από τα πιο τρελά όνειρά τους. Μιλάνε για κοινωνική αλληλεγγύη και σεβασμό στην δημοκρατία, όταν οι ίδιοι αδυνατούν να σεβαστούν τις διακριτές ψήφους της πλειοψηφίας. Προφανώς, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη, δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία είναι αυτή που συμπλέει μόνον με τις δικές τους απόψεις, ενώ όλοι οι άλλοι είναι εξαπατημένοι, ή ανόητοι, ή κομφορμιστές ή γενικώς κάποιο άλλο υποδεέστερο είδος πολίτη.
Κάπου σε αυτό το σημείο βρίσκεται κρυμμένο και το «μυστήριο» της νεοελληνικής αριστεράς, που έχει καταντήσει να είναι το ίδιο ολοκληρωτική στις νοοτροπίες της με την ακροδεξιά. Κάπου εκεί έχει χαθεί και το παιχνίδι της πραγματικής αμφισβήτησης του συστήματος. Διότι, αν η αριστερά (με εξαίρεση το σταλινικό κομμάτι της), υποτίθεται ότι πρεσβεύει το επαναστατικό, το ανατρεπτικό και το μεταρρυθμιστικό, τότε στη δική μας περίπτωση θα πρέπει να μιλάμε για πλήρη απουσία οποιουδήποτε πραγματικά αριστερού σχηματισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μοναδική συνέπεια στις ολοκληρωτικές απόψεις της παραδοσιακής, σταλινικής αριστεράς, κατέχει το ΚΚΕ και κάποιες αφελείς φοιτητικές κυρίως ομάδες που προσπαθούν σώνει και καλά να διαχωρίσουν την μαρξιστική θεωρία από την πραγματικότητα της ιστορίας.
Εκεί κάπου έγκειται και η εμπάθεια που δείχνω ανά καιρούς στις δημόσιες και επίσημες τοποθετήσεις αριστερών κομμάτων, ή διαφόρων κινημάτων που στηρίζονται από αυτά. Στο γεγονός, δηλαδή, ότι οι εμμονές της αριστεράς για συγκρουσιακές συνθήκες ανά πάσα στιγμή με το σύστημα, αψηφούν τον ολοκληρωτισμό που πρεσβεύουν αυτές οι εμμονές επί της ουσίας σε διάφορες χρονικές περιόδους. Στην ανάγκη για ενδυνάμωση της οικονομίας, η νεοελληνική αριστερά απαντά με σαμποτάζ της οικονομίας. Στην ανάγκη για ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών, η νεοελληνική αριστερά απαντά με κρεμάλες. Στην ανάγκη για αποβολή των συνδικαλιστικών συντεχνιών από το Δημόσιο, η νεοελληνική αριστερά απαντά με τη στήριξη αυτών των συντεχνιών. Στην ανάγκη για αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η νεοελληνική αριστερά επιμένει στη συνεχή υποβάθμισή της, κτλ.
Αυτή η ασυνέπεια με την πραγματικότητα παίζει και τον ρόλο της στην απότομη άνοδο της ακροδεξιάς. Η ισοπέδωση των πάντων, η αδυναμία διαχωρισμού σωστών και λανθασμένων κυβερνητικών αποφάσεων, καθώς και η απαξίωση κάθε δημοκρατικού θεσμού της χώρας, εκτός από τις καιροσκοπικές βλέψεις της νεοελληνικής αριστεράς, βοηθά και στην δημιουργία ολοκληρωτικών αντιλήψεων οι οποίες ξαφνικά «κουμπώνουν» εύκολα στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων. Οι φοβίες μου για την εξέλιξη του κινήματος των αγανακτισμένων, του ιδεολογικού μείγματος που ξεπήδησε και της σταδιακής εξέλιξης της νοοτροπίας της ισοπέδωσης, δεν μου δημιουργούν κανένα αίσθημα δικαίωσης, αλλά έντονη ανησυχία για τις κοινωνικές εξελίξεις που επέρχονται και τις κυρίαρχες νοοτροπίες που θα νομιμοποιηθούν άτυπα στην κοινωνία μας.
Η λαϊκή δεξιά που εκφράζεται από τους πολιτικούς σχηματισμούς της Νέας Δημοκρατίας και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά ιδεολογικά με την Χρυσή Αυγή και τον ΛΑΟΣ, όσο σήμερα. Ο κ. Καμένος, στις δημόσιες τοποθετήσεις του έχει πάντα ανεβασμένο τόνο φωνής, ενώ έχει μάθει να ακροβατεί περίτεχνα μεταξύ λέξεων και όρων όπως «δωσίλογοι», «χούντα», «προδότες», «κρεμάλες». Επενδύει στον συναισθηματισμό, την οργή και την απόγνωση εις βάρος της ψύχραιμης λογικής, με όρους μίσους, αυτοδικίας και φτηνής συνωμοσιολογίας που συμπίπτει σε πολλά σημεία με τη νεοελληνική αριστερά. Ο κ. Σαμαράς χρησιμοποιεί την ίδια φρασεολογία και τόνο φωνής που χρησιμοποιεί εδώ και αρκετούς μήνες. Η φωνή της «θιγμένης μαγκιάς» αντί της σαφούς πολιτικής τοποθέτησης.
Τα δύο μεγάλα κόμματα δεν διαφοροποιούνται σε κάτι. Η γνωστή επικοινωνιακή τακτική της τελευταίας 30ετίας είναι και πάλι εδώ. Η Νέα Δημοκρατία επενδύει στην αμνησία του εκλογικού σώματος, και το ΠΑΣΟΚ στην ξαφνική επιφοίτηση που ως δια μαγείας θα μεταμορφώσει την πλειοψηφία των παραδοσιακών καιροσκοπικών στελεχών του σε υπεύθυνους και σοβαρούς πολιτικούς. Σχεδόν ανύπαρκτη αυτοκριτική, και φυσικά μηδενική ανάληψη ευθυνών, κυρίως από την μεριά της ΝΔ για την οικονομική κατάσταση της χώρας και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ για την ανικανότητα μεταρρυθμιστικής διακυβέρνησης.
Δεν υπάρχει δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Αυτά είναι επινοήσεις καιροσκόπων, από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Όσο αφελές είναι να στηρίζεις τα δύο μεγάλα κόμματα για να δηλώσεις την «μνημονιακή» σου θέση, τόσο άτοπο είναι να στηρίζεις μικρότερα κόμματα που λανσάρουν την ατζέντα τους επενδύοντας στον αντιμνημονιακό συναισθηματισμό, χωρίς στην ουσία να έχουν κάποια ρεαλιστική πρόταση. Το πραγματικό δίλημμα είναι πολύ πιο απλό και σαφές. Σε μία «καμένη» χώρα θέλουμε να συνεχίσουμε να φωνάζουμε, να βρίζουμε και να μουτζώνουμε προς πάσα κατεύθυνση ή θέλουμε να δούμε με ποιες διαδικασίες, και με ποιες έμπρακτες ενέργειες θα καθαρίσουμε πρώτα τα καμένα και μετά θα την ξαναφτιάξουμε με καλύτερα και ανθεκτικότερα δομικά υλικά;
Σε αυτές τις εκλογές, δεν διακυβεύεται μόνον η υπευθυνότητα που πρέπει να δείξουμε ως κοινωνία και η συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αντί της βαλκανο-μεσανατολικής απομόνωσης. Διακυβεύεται η απόφασή μας να κινηθούμε προς τα εμπρός ή να γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω. Να είμαστε ρεαλιστές προοδευτικοί ή μοιρολάτρες συντηρητικοί. Να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που παλεύουμε δεκαετίες τώρα ή να παραμείνουμε στις παλιές βολικές συνθήκες που ευνοούν τον «ιδιώτη» και όχι τον πολίτη.
Στην πορεία της πολιτικής μου σκέψης, πάντα κινιόμουν στο φάσμα που χαρακτηρίζει και την καθημερινή μου λογική. Αυτή της αμφισβήτησης και της επαναξιολόγησης βάσει νέων γνώσεων ή εμπειριών, κρατώντας πάντα «ανοιχτά» μυαλά. Ξεκινώντας με μία ευρύτερη αμφισβήτηση των πάντων στις μετεφηβικές μου εξάρσεις, βρήκα ένα βολικό καταφύγιο στον αναρχισμό, που αργότερα μετουσιώθηκε σε μία στροφή προς «αριστερές» ανησυχίες που με τη σειρά της έδωσε πρόσφορο έδαφος για να ασπαστώ τις αρχές και τις αξίες του κλασσικού φιλελευθερισμού.
Και πάλι όμως, σύντομα ανακάλυψα τις παγίδες και τα αδιέξοδα που δημιουργούν τόσο σαφή ιδεολογικά όρια, όχι μόνον στην πολιτική, αλλά και στην ανθρώπινη σκέψη γενικότερα. Οι ταμπέλες που με τόση ευκολία κολλάει ο ένας στο κούτελο του άλλου, αποδεικνύουν αυτή την αδυναμία που έχουμε γενικότερα να αναγνωρίζουμε την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σκέψης, και αντί να προσπαθούμε να την κατανοούμε, τελικά να την οριοθετούμε βάσει της υποκειμενικής μας αντίληψης. Κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν πολιτική επίλυση, συχνά περιπλέκονται περισσότερο ή οδηγούν στην αποδόμηση της κοινωνικής συνοχής, ακριβώς λόγω αυτής της εμμονής μας να προσάπτουμε ταμπέλες. Οι δεξιοί έχουν εθνική/φυλετική συνείδηση, και οι αριστεροί ταξική. Και οι δύο ξεχνάνε το τελικό ζητούμενο σε κάθε κοινωνία που είναι η πανανθρώπινη συνείδηση.
Υπάρχει πιο επαναστατικό από το να μην καπελώνεσαι από δημαγωγούς, «-ισμούς», σφιχτές πολιτικές γραμμές και απαρχαιωμένα μανιφέστο, αλλά αντ’ αυτού συνεχώς να αμφισβητείς και να θέτεις τις δικές σου προτάσεις; Υπάρχει πιο προοδευτικό από το να παραδέχεσαι λάθη και να αναθεωρείς προς πιο ολοκληρωμένες και ρεαλιστικές ιδέες; Πόσοι άραγε από τους «προοδευτικούς» πολιτικάντηδές μας έχουν σαφή πολιτική θέση, και για χάρη της πραγματικής προόδου δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος εμμένοντας στις απόψεις τους; Ποιοι έχουν την «επαναστατικότητα», να μιλάνε με πικρές αλήθειες στο εκλογικό σώμα, επενδύοντας στην ορθή σκέψη του τελευταίου και όχι στον εύκολο συναισθηματισμό;
Με όλες αυτές τις σκέψεις, και προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τα αδιέξοδα που προβάλλει η σημερινή πολιτική σκηνή και η αποπροσανατολισμένη και εξουθενωμένη κοινωνία, ίσως είναι από τις λίγες, ενδεχομένως ανεπανάληπτες, στιγμές που θα προσέλθω στην κάλπη με σαφή εικόνα για την ψήφο μου. Με γνώμονα την απέχθειά μου στον καιροσκοπισμό, την μιζέρια, τον ολοκληρωτισμό, την επένδυση στον συναισθηματισμό, την συνωμοσιολογία, την ταμπελοποίηση ιδεολογιών, την στοχοποίηση ανθρώπων βάσει κοινωνικής τάξης ή εθνικότητας, και την ανάγκη για άμεση ανοικοδόμηση της χώρας βάσει ουσιαστικών και βαθέων μεταρρυθμίσεων που απεχθάνονται κυρίως οι βασικοί υπαίτιοι για την οικονομική κρίση. Με γνώμονα πρακτικές λύσεις, που πολλοί δεν τολμάνε καν να ξεστομίσουν στην Βουλή ή στον κόσμο επειδή φοβούνται πολιτικά και ιδεολογικά ταμπού του προηγούμενου αιώνα.
Σε αυτές τις εκλογές θα στηρίξω το ενωτικό σχήμα «Δράση – Φιλελεύθερη Συμμαχία». Και ο λόγος που το δηλώνω δημοσίως σχετίζεται άμεσα με τις αγωνίες που προανέφερα αλλά κυρίως με την ανάγκη που πιστεύω ότι υπάρχει να δημιουργηθεί ένας, έστω «αχνός» πόλος ορθολογισμού και μεταρρυθμιστικής δυναμικής με σταθερή παρουσία, που θα συσπειρώσει τους αισιόδοξους και ρεαλιστές που έχουν απομείνει σε αυτή τη χώρα. Είναι τραγικό να βλέπουμε νέα παιδιά να δηλώνουν με καμάρι ότι θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή ή ΚΚΕ. Είναι τραγικό να βλέπουμε ενήλικες να καταθέτουν την πολιτική τους πρόταση μιλώντας για την «μαγκιά» του Καμμένου, και του Σαμαρά. Είναι εξευτελιστικό για έναν ολόκληρο λαό να αναμασάει θεωρίες συνωμοσίας και να κατακλύζεται από ξενοφοβία, εσωστρέφεια και απόγνωση, υπερψηφίζοντας τα κόμματα που επενδύουν σε αυτά τα στοιχεία. Είναι υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας, όλες αυτές οι φωνές να κατακλύζουν τον δημόσιο λόγο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να σιωπούμε, μην τυχόν και νιώσουμε σεσημασμένοι.
Κινούμενος ανάμεσα στο σκεπτικό του Απόστολου Δοξιάδη, την άποψη του Στέλιου Ράμφου («Όλα τα κόμματα πλην της Δράσης του Στέφανου Μάνου είναι συντηρητικά. Γι’ αυτό η Δράση δεν εμφανίζεται ποτέ στις δημοσκοπήσεις» - ΝΕΤ 26/2/12), την πρόσφατη τοποθέτηση του Γιώργου Προκοπάκη, καθώς και πολλών άλλων ανθρώπων που έχω σε υψηλή εκτίμηση, νιώθω για πρώτη φορά τη σιγουριά να μιλήσω ανοιχτά για την ψήφο μου. Δεν σκοπεύω ούτε να ενταχθώ πολιτικά, ούτε να στηρίζω το συγκεκριμένο κόμμα εσαεί. Μιλώντας για το παρόν όμως, όλες οι ενδείξεις δείχνουν προς αυτή την πολιτική κατεύθυνση. Κάποιες φρούδες ελπίδες για ενότητα του προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού χώρου διαψεύστηκαν, και ρεαλιστικά μιλώντας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, αλλά αν μη τι άλλο ο καθένας είναι και πρέπει να δρα ως υπεύθυνος για τις πράξεις του.
Οι συνθήκες, άλλωστε είναι τόσο ρευστές, που εάν ολόκληρη η ελληνική κοινωνία δεν ξεπέσει σε μία μαζική «χρεοκοπίστικη» μοιρολατρία και ξενοφοβική μιζέρια, ενδεχομένως να μείνει χώρος για νέα σχήματα με νέους και ορεξάτους ανθρώπους. Για την ώρα, θεωρώ ότι η Δράση-ΦΣ έχει συσπειρώσει αρκετούς ανά την Ελλάδα και αυτό αρκεί, έστω και αν είναι μόνο για αυτές τις εκλογές.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: ellinaki.blogspot.com
Η δικτατορία του 1967 με βρήκε στο τελευταίο έτος του Πολυτεχνείου. Με έσπρωξε στην αριστερά. Για μένα, η αριστερά ήταν ο αντίποδας και ο πιο σφοδρός πολέμιος της δικτατορίας. Επίσης, ήταν η παράταξη που τα μέλη της δεν απολάμβαναν τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ήταν θύματα διακρίσεων.
Στην αριστερά κόλλησα συντάξιμα ένσημα. Στη φιλοευρωπαϊκή βέβαια, αφού ο σταθερός προσανατολισμός μου ήταν και είναι η Ευρώπη. Το ΚΚΕ εσωτερικού ήταν το πλέον ευρωπαϊκό κόμμα της αντιπολίτευσης. Υπήρξα λοιπόν μέλος του ΚΚΕ εσωτερικού και στη συνέχεια μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και υποψήφιος βουλευτής του Συνασπισμού. Αποχώρησα από τον Συνασπισμό το 2003, επί προεδρίας Νίκου Κωνσταντόπουλου. Ήταν η εποχή που ο ΣΥΝ έκανε τη στροφή, από ευρωπαϊκό σε «ριζοσπαστικό» κόμμα της καθ’ ημάς Ανατολής. Ο Ν. Κωνσταντόπουλος δεν παρακάθησε στο δείπνο προς τιμήν του προέδρου Κλίντον για να μην αναγκαστεί να σφίξει το «αιματοβαμμένο χέρι του», όπως μας εξήγησε. Δεν δίστασε όμως να σφίξει το άσπιλο και αμόλυντο χέρι του Μιλόσεβιτς και μάλιστα ήταν τόσο υπερήφανος για το σφίξιμο αυτό, ώστε έβαλε τη φωτογραφία του στο προεκλογικό φυλλάδιο του ΣΥΝ. Η ιστορία με την αριστερά και τα ανθρώπινα δικαιώματα είχε πάρει τέλος μέσα μου.
Έκτοτε, ο ΣΥΝ κατρακυλούσε όλο και πιο κάτω στην κατηφόρα του «ριζοσπαστισμού». Ο πρόεδρος Αλέκος Αλαβάνος μετείχε στο υπερπατριωτικό «Δίκτυο 21», φυτώριο των φίλων και συμβούλων του Α. Σαμαρά Φαήλου Κρανιδιώτη και Χρύσανθου Λαζαρίδη, των φίλων του εγκληματία Οτσαλάν Αντώνη Ναξάκη και Σάββα Καλεντερίδη και πολλών άλλων του ιδίου προσανατολισμού. Ο αντιιμπεριαλιστής Α. Αλαβάνος πολέμησε το σχέδιο του ΟΗΕ για το Κυπριακό ακόμα και μέσα στο κόμμα του, πολέμησε το φεμινιστικό κίνημα για την κατάργηση του άβατου στο Αγ. Όρος, πολέμησε την θέσπιση των αγγλικών ως δεύτερης επίσημης γλώσσας μας, πολέμησε το όνομα των βορείων γειτόνων μας, πολέμησε τους «σπασίκλες» μαθητές, πολέμησε ακόμα και την κυβέρνηση Τζανετάκη στην οποία μετείχε το κόμμα του. Τέλος, πολέμησε μπαμπέσικα την υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη στο Δήμο της Αθήνας και αντ’ αυτού προώθησε τον Αλέξη Τσίπρα, σκάβοντας με αυτό τον τρόπο χωρίς να το ξέρει, το λάκκο του. Πολέμησε δηλαδή ο Αλέκος Αλαβάνος οτιδήποτε ήταν ευρωπαϊκό και προοδευτικό, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικές ενέργειες την επίσκεψη στον πρέσβη των αγιατολλάδων του Ιράν και την προτροπή να μεταβάλλουμε την πλατεία Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ.
Ο Αλέξης Τσίπρας που διαδέχτηκε τον Α. Αλαβάνο ακολούθησε την ίδια γραμμή με αυτόν, αλλά προς το φαιδρότερο. Για παράδειγμα, χαρακτήρισε τον οπαδό του Κέϋνς Πωλ Κρούγκμαν νέο-φιλελεύθερο (!) και μιλούσε για …φτηνό πετρέλαιο που θα μας έδινε ο φίλος του Ούγκο Τσάβες. Στη συνέχεια, την εποχή της αντιπαράθεσης Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, που ο δυσαρεστημένος κόσμος του κύτταζε προς τον ΣΥΝ, ο Α. Τσίπρας καβάλησε το καλάμι και δήλωνε με στόμφο: «ένα μεγάλο τμήμα της νέας γενιάς, της μεταπολίτευσης και του Πολυτεχνείου, ένα αριστερό, ριζοσπαστικό και αντινεοφιλελεύθερο τμήμα της κοινωνίας, πείστηκε από την συνολική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, που με σταθερότητα, συνέχεια και συνέπεια παρουσίασε όλο αυτό το διάστημα. Σ’ αυτό συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό οι πολιτικές θέσεις και οι ιδεολογικοπολιτικές του επιλογές». Αφού δήλωσε οπαδός της «σκέψης του Μάο» και του κ. Παλαιοκρασσά, καυχήθηκε ότι ο ίδιος και η γενιά του «νομιμοποίησαν τις καταλήψεις στα σχολεία» το 1991. Καμαρώνει ότι ως φοιτητής έμπαινε στα αμφιθέατρα μόνο για τις συνελεύσεις και ακολουθώντας την γραμμή Αλαβάνου προέτρεπε τους φοιτητές να αντιγράφουν στα διαγωνίσματα. Τον είδαμε να ανοίγει ο ίδιος προσωπικά μπάρες διοδίων, δίνοντας το παράδειγμα της ανομίας. Τον ακούσαμε μέσα στην κρίση να απειλεί ξένους επενδυτές να μην επενδύσουν στην Ελλάδα, τη στιγμή που οι ξένες επενδύσεις είναι το οξυγόνο που περιμένουμε με αγωνία.
Μερικά σκόρπια μαργαριτάρια του ανδρός: Ζήτησε τη μονιμοποίηση 60.000 ατόμων που έκαναν… επαγγελματική εξάσκηση (stage). Όταν ξέσπασε η κρίση, ζήτησε να γίνουν… 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο. Απεφάνθη ότι «έχουμε τη μετατροπή μιας ολόκληρης περιοχής [Εξάρχεια] σε λωρίδα της Γάζας». Εφηύρε το ελληνόμετρο, με το οποίο μέτρησε ότι «Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι τόσο Έλληνες».
Για τα υπόλοιπα του ΣΥΡΙΖΑ και για το ΚΚΕ έχω να γράψω πάρα πολλά. Ολόκληρο βιβλίο, το οποίο σκέφτομαι σοβαρά να το κάνω. Ας πω μονάχα για το ΚΚΕ ότι είναι το μοναδικό ΚΚ της Ευρώπης που χαρακτηρίζει τον εαυτό του σταλινικό. Τα υπόλοιπα εννοούνται.
Από όλα αυτά, πολλά μπορούν να χαρακτηριστούν φασιστικά, αλλά σίγουρα τίποτα δεν μπορεί να είναι αριστερό, σύμφωνα με το δικό μου ορισμό του «αριστερού», κατά τον οποίο: αριστερό είναι ό,τι είναι ευγενές, ό,τι υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις μη ευνοημένες κοινωνικές τάξεις, τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Ό,τι είναι αντίθετο με τον εθνικισμό και το θρησκευτικό φανατισμό. Ό,τι είναι δημοκρατικό.
Το ΚΚΕ, από τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης, δεν είχε καμία από αυτές τις ιδιότητες και έτσι εύκολα κατέληξα ότι το ΚΚΕ δεν είναι αριστερό. Όταν όμως ο διάδοχος του αριστερού ΚΚΕ εσωτερικού έκανε την «αριστερή στροφή», όπως την αποκάλεσε, απώλεσε και αυτός τις ιδιότητές του -κατά τον ορισμό μου- «αριστερού». Έπρεπε λοιπόν να πω αναγκαστικά ότι «ούτε το ΚΚΕ ούτε ο ΣΥΝ είναι κόμματα αριστερά». Τότε όμως γινόταν φανερό ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ορισμό μου. Το σημαινόμενό μου ήταν αντίθετο με το σημαινόμενο όλης της κοινωνίας για την λέξη «αριστερός». Ήμουν υποχρεωμένος να το αλλάξω. Το άλλαξα λοιπόν. Δέχτηκα αυτό που δέχεται η κοινωνία. Δέχτηκα ότι αυτά τα κόμματα είναι αριστερά. Ότι αυτή είναι η αριστερά που διαθέτουμε τουλάχιστον εμείς εδώ στην Ελλάδα.
Έτσι λοιπόν κατέληξα ότι η αριστερά κάθε κοινωνίας είναι συνάρτηση της κουλτούρας της κάθε κοινωνίας. Και η ελληνική αριστερά είναι το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ. Ε, λοιπόν εγώ δεν είμαι με αυτή την αριστερά. Είμαι ένας sui generis αριστερός που πιστεύει στις αξίες που σας περιέγραψα. Το κόμμα που είναι κοντύτερα στις αξίες αυτές είναι η Δράση του Στέφανου Μάνου. Ως μέλος της Δράσης νιώθω πληρότητα στη δράση μου και χαρά για την προσφορά μου στην κοινωνία σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μου. Γι’ αυτό κατεβαίνω υποψήφιος βουλευτής της Δράσης στη Β΄ Αθηνών.
Γιατί η Δράση είναι κοντύτερα στις αξίες που διατύπωσα;
Αυτό σε δεύτερο σημείωμα.
*Ο Διονύσης Γουσέτης είναι ιδρυτικό μέλος και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Δράσης.
Η Δράση θεωρεί ότι προϋπόθεση για την ευημερία είναι ο ενδυναμωμένος πολίτης που πιστεύει στον εαυτό του. Μόνο ελεύθεροι, ενεργοί, δημοκρατικοί πολίτες μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του τόπου μας.


Οι χθεσινές δηλώσεις του Φρανσουά Ολάντ, έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό στην Ελλάδα. Έφτασαν να χαρακτηριστούν Γαλλική επανάσταση (από τα ΝΕΑ) κυρίως λόγω της αποστροφής «πρέπει να ελαφρύνουμε το βάρος των Ελλήνων».
Ωστόσο ο θεωρούμενος ως βέβαιος νικητής των γαλλικών εκλογών, είπε και κάτι άλλο, ιδιαιτέρως σημαντικό. Πρότεινε επαναδιαπραγμάτευση του (Ελληνικού) Συμφώνου Σταθερότητας, μίλησε ότι έχει πρόταση τεσσάρων σημείων για αυτό (στηρίζονται σε έργα ανάπτυξης και ευρωομόλογα) και αποκάλυψε ότι μαζί του συμφωνούν και ηγέτες άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι δηλώσεις του Σοσιαλιστή υποψηφίου, έφεραν χαμόγελα στη Συγγρού, καθώς οι επιτελείς του Αντώνη Σαμαρά αντελήφθησαν ότι απέκτησαν ένα σημαντικό… σύμμαχο. Ο Πρόεδρος της ΝΔ- βλέπετε, επιμένει ότι υπάρχει περιθώριο επαναδιαπραγμάτευσης και συχνά λοιδορείται για αυτό από την ηγεσία και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Πηγή [newpost.gr]
Στην Γαλλία οι λογαριασμοί ήσαν απλοί: είτε κυριαρχούν σε αυτές δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα είτε υπάρχουν πολλά μεσαίων διαστάσεων και μικρότερα, χωρίζονται σε δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, Αριστερά και Δεξιά, που απαρτίζονται από περισσότερα κόμματα και υποδιαιρούνται σε «υποοικογένειες»: Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, Άκρα Αριστερά, Οικολογική Αριστερά, κτλ.
Στην Ελλάδα, κάνουμε άλλους υπολογισμούς: τι ποσοστό συγκέντρωσε ο «δικομματισμός» και τι όλοι οι υπόλοιποι, είναι κυρίαρχη ανάλυση. Ενισχύεται ο δικομματισμός ή αποδυναμώνεται; Δεν υπάρχει πρόοδος, συντήρηση, εθνικισμός, ρατσισμός, λαϊκισμός, δημαγωγία – υπάρχει η «δικομματική λογική» και η λογική των άλλων.
Κατά κανόνα, η εξασθένιση του δικομματισμού είναι υγιής κατάσταση, η ενίχυσή του δείχνει σοβαρή ασθένεια.
Αλλά όπως και σε τόσα άλλα θέματα υπάρχει και εδώ η ελληνική ιδιαιτερότητα – για την οποία ευθύνονται τα κόμματα που έχουν τις ρίζες τους στο παλιό ενιαίο ΚΚΕ, δηλαδή το νυν ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με την ελληνική λογική αριστερά είναι μόνο όσα κόμματα διεξήγαν εμφύλιους πολέμους. Κατοχύρωσαν τον τίτλο, τους ανήκει δικαιωματικά και κληρονομικά, δεν αμφισβητείται η αριστεροσύνη τους ό,τι και αν κάνουν, δεν την παραχωρούν σε κανέναν άλλο. Στην Ελλάδα, δεκαετίες τώρα, οι κομμουνιστές και οι κομμουνιστογενείς βρίσκονταν απέναντι στο σοσιαλιστικό ή κεντροαριστερό ΠαΣοΚ, τους ήταν αδιανόητη κάθε κυβερνητική ή ευρύτερη πολιτική συμμαχία διότι το ΠαΣοΚ δεν ανήκει στην Αριστερά, ανήκει στον «δικομματισμό». Αυτή η συλλογιστική οδήγησε τελικά τους αυθεντικούς αριστερούς στη συμπαράταξη με τους ακροδεξιούς – και στη Βουλή και στο πεζοδρόμιο. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ – ευτυχώς, ανησυχεί τουλάχιστον τη ΔΗΜΑΡ. Από την οποία μάλιστα αποχώρησε σημαντικό στέλεχός της κατηγορώντας το κόμμα ότι ανήκει πλέον στον χώρο του «δημοκρατικού σοσιαλισμού», άρα δεν ανήκει στην Αριστερά.
Αυτό, το να θεωρείς αριστερούς μόνο τους πολιτικούς απογόνους του Άρη Βελουχιώτη και του Νίκου Ζαχαριάδη, αποκαλείται στη γλώσσα της Αριστεράς «σεχταρισμός», – που κατά τον μεσοπόλεμο έκανε τα κομμουνιστικά κόμματα να αποκαλούν «σοσιαλφασίστες» τους σοσιαλδημοκράτες. Ο «σοσιαλφασισμός» και ο «φασισμός» ήταν ο δικομματισμός της εποχής που έπρεπε να καταπολεμήσουν οι τότε συνεπείς αριστεροί, δηλαδή οι κομμουνιστές. Οι συνέπειες αυτής της ιδεολογικής αλαζονείας είναι γνωστές.
Αλλά, με το ΚΚΕ να αναγνωρίζει πρόσφατα την πολιτική σοφία του Άρη Βελουχιώτη, που ήθελε το ΚΚΕ να καταλάβει με τα όπλα την εξουσία, και τον ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόζει την πολιτική σοφία του «γιούργια», το τελευταίο που ενδιαφέρει την κομμουνιστογενή Αριστερά είναι να αντλεί διδάγματα από την ιστορία.
Mε έκπληξη και με περισσότερη υποκρισία αντιμετωπίζουν οι ηγέτες του παραδοσιακού και νυν καταρρέοντος δικομματισμού την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και την παρουσία της Χρυσής Αυγής σε πρωτοφανή δημοσκοπική άνοδο. Μερικοί μάλιστα από αυτούς, όπως και αντίστοιχα μερικοί που έχουν επιλεγεί να αρθρώνουν δημόσιο λόγο σε μεγάλα καθημερινά έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα, επιρρίπτουν στην Αριστερά τις ευθύνες γι αυτό το φαινόμενο. Διπλή υποκρισία και σκαστή παραχάραξη των ερμηνειών που πλούσια μας δίνει η ιστορική εμπειρία στην Ευρώπη και τον τόπο μας εδώ και εκατό χρόνια.
Ο Κ. Τσουκαλάς έγκαιρα, πολύ έγκαιρα από την αρχή της κρίσης, προειδοποίησε για το κενό πολιτικής και το κενό διαμεσολαβήσεων μέσα στην κοινωνία που δημιουργούν οι πολιτικές του «σοκ και δέος» σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης και το πώς αυτό το κενό μπορεί εν δυνάμει να καλυφθεί από συμμορίες ντόπιων και ξένων, από συμμορίες και προστάτες νονών των μεταναστών και διαφόρων ελληναράδων. Τότε, αυτοί που σήμερα ωρύονται, εκώφευαν. Σήμερα πάνε να κερδοσκοπήσουν, οι αχρείοι, πάνω και σ΄αυτό το επικίνδυνο φαινόμενο.
Όταν η κουβέντα, όπου μπορεί αυτό να γίνει, φτάνει στην αναζήτηση μιας στρατηγικής για ένα από τα μεγαλύτερα παγκόσμια προβλήματα, αυτό των μεταναστευτικών ροών, που θα είναι παρόν σε όλο τον 21ο αιώνα που διανύουμε και όταν εύλογα επισημαίνει κανείς ότι οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες «φίλοι τους» φρόντισαν με τη Δουβλίνο ΙΙ να γίνει η Ελλάδα ο φράχτης και ο ανθρωποφύλακας για να μην αναλάβουν το κόστος που τους αναλογεί ως Ένωση και κάθε χώρα ξεχωριστά, τότε πράγματι και συμφωνίες βρίσκονται και πολιτικές ευθύνες μπορούν να αποδοθούν σε όσους οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Πλην, όμως, αυτή η αναγκαία όσο ποτέ συζήτηση όχι μόνο δεν ενθαρρύνεται από τα δημόσια Mέσα προεκλογικά, αλλά απολύτως συνειδητά επικαλύπτεται και περιθωριοποιείται από τις κραυγές του κάθε ΄Αδωνη όλων των κομμάτων και των αποχρώσεων, πλην του κόκκινου ευτυχώς, που ψηφοθηρούν πάνω στις πλάτες Ελλήνων και ξένων.
Νίκος Βούτσης υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ - Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο στην Α' Αθήνας
Η επάνοδος του Χρ. Βερελή- που παίρνει πρωτιά- εκνευρίζει τη Σοφία!
Αναδιανομή των πολιτικών δυνάμεων στο τοπικό ΠΑΣΟΚ , κατέδειξαν τα αποτελέσματα της ηλεκτρονικής δημοσκόπησης που διενεργήθηκε πρόσφατα από το «Παρόν της Αιτωλοακαρνανίας».
Η δημοσκόπηση αφορούσε την πρόθεση ψήφο πιθανών ή σίγουρων υποψηφίων από το χώρο του τοπικού ΠΑΣΟΚ και η ηλεκτρονική έρευνα σε δείγμα περίπου οχτακοσίων μοναδικών χρηστών κατέδειξε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα!
Φυσικά υπάρχουν κι άλλες δημοσκοπήσεις που δείχνουν τον πρώην υπουργό Χρίστο Βερελή, να παίρνει άνετα τη πρωτιά στη περιοχή.
Από εκεί και πέρα ανησυχητικά είναι τα αποτελέσματα και για τους δυο εν ενεργεία Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σ. Γιανακά και Α. Μακρυπίδη!
Ειδικά η κ. Γιαννακά δείχνει το τελευταίο διάστημα να έχει χάσει τη ψυχραιμία της-κακός σύμβουλος ο πανικός. Κι αυτό μπροστά στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο να μην καταφέρει να εκλεγεί, σε περίπτωση που κατέβει ο πρώην υπουργός.
Έτσι έχει αρχίσει (από το twitter –δείτε σχόλιό της περί «σωσία») μια επίθεση, ακόμη και κάτω από τη ζώνη, με υπονοούμενα για τον πρώην υπουργό, ο οποίος υπενθυμίζουμε ότι δεν δίστασε να καταθέσει μήνυση κατά της γερμανικής ΜΑΝ, για τη γνωστή υπόθεση. Μάλιστα από το περιβάλλον της κ. Γιαννακά-το 2007 είχε υποστηρίξει την εκλογή Γ. Παπανδρέου αλλά πλέον δηλώνει πιο ένθερμη οπαδός του Βενιζέλου ακόμη και από τη Μιλένα Αποστολάκη- εκπορεύονται χολερικά σχόλια για τον σημερινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ μπροστά στο ενδεχόμενο να είναι, ο δημοφιλής στην Αιτωλοακαρνανία Χρ. Βερελής.
Συγκλονίζει η καταγγελία του ιδρυτικού στελέχους Δ. Πετροπουλάκη!
Μέλος της ΚΠΕ κατηγορεί την ΔΗΜΑΡ για διαπλοκή!
Σοβαρές καταγγελίες για διαπλοκή της ΔΗΜΑΡ με επιχειρηματικά συμφέροντα και “ΠΑΣΟΚοποίηση” του κόμματος κάνει ο Δημήτρης Πετροπουλάκης, ιδρυτικό στέλεχος του κόμματος και μέλος της ΚΠΕ, αποκαλύπτοντας παρασκήνιο που δεν ταιριάζει στην Ανανεωτική Αριστερά.
Ο Δ. Πετροπουλάκης εμπλέκει την ΔΗΜΑΡ στα επιχειρηματικά σχέδια για φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα, καύση βιοαερίου στη Μάνη κ.α., ενώ χαρακτηρίζει τη ΔΗΜΑΡ “ΠΑΣΟΚ του 1978”!
Η ανακοίνωση έχει ως εξής:
Πριν από τρία χρόνια ξεκινήσαμε μια προσπάθεια για να φτιάξουμε μια νέα αριστερή πολιτική έκφραση μακριά από αγκυλώσεις και να δώσουμε την δυνατότητα συμμετοχής ευρύτερων πλατιών μαζών με μια νέα αντίληψη τόσο στην πολίτικη όσο και στην κοινωνία.
Μέχρι και μετά το 1ο συνέδριο ο αγώνας αυτός είχε αρχίσει να κερδίζει στην κοινωνία και αυτό σήμανε νέες συμμετοχές κόσμου και με προοπτική να γίνει πραγματικότητα αυτή η Αριστερά.
Βλέποντας όμως αυτά δυνάμεις με συμφέροντα τόσο ατομικά όσο και οικονομικά με το πολίτικο σύστημα να καταρρεύσει άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις μας για να οικειοποιηθούν αυτό το χώρο με αποκορύφωμα την τελευταία προσχώρηση των λεγόμενων εκσυγχρονιστών. Μάλιστα χωρίς να τηρηθούν οι μέχρι τότε διαδικασίες να υπάρξει απόφαση της Κ.Π.Ε. .
Δυστυχώς αποδειχθήκαμε ανέτοιμη να διαχειριστούμε την κατάσταση και φτάσαμε να θυμίζουμε ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΤΟΥ 78 ανοίγοντας τις πόρτες σε όλους και χάνοντας την διαχείριση.
Αντίστοιχα αυτό έγινε σε όλη την επικράτεια.
Η Λακωνία είναι κεντρικός στόχος των επιθετικών διαθέσεων ενεργειακών συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίες συναντήσεις Τραπεζιτών, εκπρόσωπων μεγάλων εταιρειών και παραγόντων της οικονομικής ζωής του τόπου μας, καθώς και οι νομοθετικές παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής (τέλος Φεβρουαρίου για την NATURA) ώστε στην Μάνη να ενοποιηθούν σχέδια για Αιολικά πάρκα, Φωτοβολταϊκά πάρκα, Βιοαέριο και καύση αυτού. Αντιτάχθηκα σε όλα τα παραπάνω που θα οδηγούσαν την περιοχή της Μάνης από απείρου κάλους να μετατραπεί σε ενεργειακό-οικονομικό παράδεισο ολιγων. Έπρεπε λοιπόν να βγω από το πολιτικό σκηνικό για να μην υπάρχει εμπόδιο εφαρμογής των παραπάνω σχεδίων.
Επιστράτευσαν με την μέθοδο των νέων εγγραφών πλειάδα ατόμων ώστε να διαλύσουν την οργάνωση Λακωνίας της ΔΗΜ.ΑΡ. και κυρίως της Ανατολικής Μάνης, από τις πρώτες και μεγαλύτερες της Ελληνικής Περιφεριας. Με την ανοχή της Ε.Ε., άλλα και περιφερειακών στελεχών, αν και ήμουν ο μοναδικός και ομόφωνα προτεινόμενος για υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές (η Λακωνία δεν έχει καμιά πιθανότητα εκλογής) να μην είμαι υποψήφιος και συγχρόνως να κατασυκοφαντηθώ. Αλλά και η απόφαση της Κ.Π.Ε. και της Ε.Ε. Παραβιάστηκε (τρόπος επιλογής υποψηφίων) παρά την απόφαση της Ε.Ε. που μου ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος.
Δυστυχώς η δημοσκοπική μέθη τύφλωσε την ηγεσία του κόμματος και δεν εξέτασαν τα πραγματικά αίτια και τι εξυπηρετούσαν.
Το σημερινό υπό νέα κατασκευή κόμμα είναι και κολυμβήθρα του ΣΙΛΩΑΜ και ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ και πολύ φοβούμαι ότι η διασταύρωση αυτών θα οδηγηθεί σε γενετική μετάλλαξη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ
ΓΕΩΠΟΝΟΣ ΜΕΛΛΟΣ ΤΗΣ Κ.Π.Ε.
ΑΠΟ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΔΗ.ΜΑΡ.
39 χρόνια ανιδιοτελούς προσφοράς στην Αριστερά και όχι Περιστρεφόμενος
www.avantipopolo.gr
πηγή_www.athensvoice.gr
Tις θυμάμαι καλά εκείνες τις διαφημίσεις, δέκα χρόνια πριν: «Μετοχές, παράγωγα, επενδύσεις, αυτά είναι για λίγους κι έχουν μεγάλο ρίσκο! Εμείς οι απλοί πολίτες που θέλουμε να εξασφαλίσουμε τα χρήματά μας και να έχουμε εγγυημένη απόδοση, επιλέγουμε ομόλογα ελληνικού δημοσίου!» Κάπως έτσι ήταν το σπηκάζ - και έβλεπες να περπατάει πλήθος λαού, σαν σε παρέλαση – προφανώς έσπευδαν να αγοράσουν τα κελεπούρια ομόλογα, μήπως χάσουν την ευκαιρία.
Το ελληνικό δημόσιο λοιπόν πήρε τις οικονομίες όσων το πίστεψαν και τις έκανε διορισμούς αργόμισθων, σπίτια των Άκηδων, υπερτιμολογήσεις σε καθετήρες και βηματοδότες, μισθάρες σε κομματικά στελέχη, ταξίδια και μίζες στους Φωτόπουλους, ακριβώς όπως ένας «νονός» μοιράζει τα κλοπιμαία με τα μέλη της συμμορίας του. Και πολύ πριν έρθει η ώρα της πληρωμής, ανακοινώνει στα θύματα της απάτης: «Το 70% ξεχάστε το. Το υπόλοιπο 30%, θα το πάρετε, αν το πάρετε, μετά θάνατον!» Πάει και η εξασφάλιση, πάει και η εγγυημένη απόδοση! Ο... κοινωνικά ευαίσθητος Βενιζέλος ψέλλισε δυο λογάκια: «ναι, έχουν δίκιο οι ομολογιούχοι - κάτι πρέπει να κάνουμε...». Φυσικά κανένας δεν τον πίστεψε. Άλλωστε, λίγες μέρες πιο πριν, είχε διαβεβαιώσει ότι οι ιδιώτες ομολογιούχοι θα εξαιρεθούν από το «κούρεμα». Τι συνέπεια να περιμένεις από έναν «επαγγελματία» του είδους, μπροστά στον οποίο το ρεσιτάλ που δίνει ο Ηλιόπουλος στον «Ψευτοθόδωρο» φαίνεται κήρυγμα του κατηχητικού... Όμως κανένας δεν του έκανε μήνυση. Όχι επειδή δεν τον θεωρεί απατεώνα – αντιθέτως, επειδή θεωρεί ότι η συμμορία είναι τόσο δυνατή και τόσο πολυπλόκαμη που ό,τι και να κάνεις χαμένος θα βρεθείς.
Αυτή είναι και η μόνιμη σχέση του Έλληνα με το κράτος. Όπως κάτι πειραματόζωα που έχουν στερηθεί το χάδι της μάνας και τη ζεστασιά της φωλιάς και γίνονται επιθετικά κι ανασφαλή σε όλη τους τη ζωή, έτσι κι ο Έλληνας: το κράτος το αισθάνεται ως απειλή, ως τον ληστή που αντί για καλάσνικωφ κρατάει νομοσχέδια, κι αντί για μπράβους στέλνει το ΣΔΟΕ. Ο Έλληνας αμύνεται ισοβίως με όποιον τρόπο βρει, αλλά το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: η διακομματική Μαφία θα πάρει αυτά που θέλει, με το ζόρι. Πλέον, χωρίς καν προσχήματα: τον νόμο για την προεκλογική χρηματοδότηση των, χρεωκοπημένων ήδη, κομμάτων, τον ψήφισε, εν αγαστή συμπνοία με τα «αστικά» κόμματα, και το ΚΚΕ!
Αρκετοί με κατακρίνουν γιατί χαρακτηρίζω την κομματοκρατία ως Μαφία. Ως έναν βαθμό έχουν δίκιο, καθώς υπάρχουν δύο ουσιώδεις διαφορές. Η πρώτη είναι πως το ελληνικό κράτος είναι η μοναδική περίπτωση Μαφίας στην παγκόσμια ιστορία που χρεωκόπησε! Κι αυτό γιατί δεν τήρησε τον κανόνα που όλες οι Μαφίες ακολουθούν: μην πάρεις από το θύμα σου τόσα πολλά που θα το κάνουν να «βάλει λουκέτο». Καλύτερα να το «αρμέγεις» με «ρέγουλα» για να έχει πάντα κάτι να σου δίνει. Οι «δικοί μας», μπλε, πράσινοι και κόκκινοι, όρμησαν με τέτοια λύσσα στο μέλι, που ρήμαξαν και τις κυψέλες! Η δεύτερη διαφορά είναι πως κάθε Μαφία σε προστατεύει από την αντίπαλή της. Ο Βενιζέλος από ποιον σε προστατεύει; Ούτε από τον Σαμαρά, ούτε από τον κλασικό διαρρήκτη, ούτε από το ΔΝΤ!
Παρ’ όλα αυτά όταν οι διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι μαθαίνουν ότι ιδρύθηκε ένα κόμμα – όσο κι αν αυτή η λέξη μάς προκαλεί στομαχικές διαταραχές – από ανθρώπους της παραγωγικής οικονομίας χωρίς κομματικό και πολιτικό παρελθόν, έχουν έτοιμο το θέσφατο: «παρθενογέννεση στην πολιτική δεν υπάρχει!» Και ποιος σας είπε, αγαπητά τσιράκια της παρασιτοκρατίας, ότι το γόνιμο σπέρμα για την ανανέωση της πολιτικής ζωής βρίσκεται στους στείρους, εδώ και χρόνια, κομματικούς αδένες; Ποια ήταν η τελευταία φορά που οι υπερτροφικοί και άφυλοι ιδεολογικά, σαν ευνούχοι, κομματικοί σχηματισμοί «γέννησαν» κάτι το υγιές; Εδώ και 38 χρόνια μάς έχουν ταράξει στις τερατογεννέσεις, σαν του ΕΣΥ, ή στα «ανεμογκάστρια» σαν το Κτηματολόγιο ή, ακόμα περισσότερο, σαν την «επανίδρυση του κράτους!»
Ευτυχώς που δεν έχουμε ούτε ίχνος από το DNA τους! Υπάρχουν πολλοί νεόκοποι «επαναστάτες» - μέχρι χθες πειθήνια κομματικά ανδρείκελα - για να δώσουν παράταση ζωής στα εκφυλισμένα γονίδια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και βρίσκουν, δυστυχώς, πελατεία – ο απελπισμένος πιάνεται από όποιο σκοινί και να βρει μπροστά του, ακόμα και... καμένο.
Όμως το ωάριο της νέας πολιτικής θα προκύψει μόνο αν ξανασυναντηθούν σε μια σχέση αμοιβαίας εμπστοσύνης ο Πολίτης και η Πολιτεία. Θα συμβεί αυτό με τους υπάρχοντες σχηματισμούς; Ποτέ! Η εμπιστοσύνη χτίζεται - και το πρώτο βήμα οφείλει να το κάνει ο ισχυρός. Ένα κράτος δόλιο, ανήθικο, ληστρικό, δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει φυσιογνωμία, όσο οι άνθρωποι που τη διαμόρφωσαν εξακολουθούν να βρίσκονται στο πολιτικό προσκήνιο. Η μόνη ελπίδα είναι να τους στείλουμε εκεί που τους αξίζει: στο σπίτι τους, τους αφελείς ή τους απλώς ανίκανους, καί στη φυλακή τα μέλη των οργανωμένων συμμοριών. Αν λοιπόν μέχρι τώρα ψηφίζατε βρίζοντας, ή κάνατε το δεύτερο χωρίς το πρώτο, σκεφτείτε το ξανά: ο σκοπός αυτών των εκλογών δεν είναι μόνο να πέσουν τα spreads – αλλά να ξαναβρούν τα ομόλογα την ετυμολογική τους σημασία: να γίνουν «λόγος ομού» αυτό που λένε από κοινού, αυτό που καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο, Πολιτεία και Πολίτης.
Και κάθε πράξη ανάμεσά τους να είναι ομο-λογία να είναι συμφωνία, δηλαδή κοινή φωνή. Αρκετή βρωμιά ζήσαμε, αρκετά βρωμόλογα είπαμε κι ακούσαμε. Αρκετά αντέξαμε να βλέπουμε τη σημερινή Ελλάδα να εμπλουτίζει τις γλώσσες του κόσμου όχι με όρους φιλοσοφίας και επιστήμης αλλά με τον ορισμό της κρατικής απάτης: Greek Statistics – να η συνεισφορά του Βενιζέλου, του Σαμαρά και της παρέας τους στον διεθνή πολιτισμό. Διεθνή, πια, «βρωμόλογα», με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου.
*Ο Θάνος Τζήμερος είναι πρόεδρος της πολιτικής κίνησης «Δημιουργία ξανά».
Την Κυριακή 22 Απριλίου θα μιλήσει στις 11:00 στον κινηματογράφο Πτι Παλαί, Ριζάρη & Βασ. Γεωργίου Β'
Φούντωσαν και πάλι τα σενάρια εξόδου της χώρας μας από το ευρώ, στον γερμανικό Τύπο. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle η νέα έξαρση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη αλλά και τα σενάρια περί εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη σχολιάζονται σήμερα από πολλές γερμανικές εφημερίδες.
«Η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το ευρώ σε 12 μήνες» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της Die Welt, που αναφέρεται στις εκτιμήσεις της επενδυτικής εταιρείας Threadneedle. «Η Ελλάδα θα εγκαταλείψει εντός του επομένου έτους την ευρωζώνη. Θα την ακολουθήσουν πιθανότατα περισσότερες χώρες, επειδή η δημοσιονομική πολιτική των περικοπών που υπαγορεύει η Γερμανία αποδεικνύεται υπερβολικά αυστηρή στην εφαρμογή της».
Σύμφωνα με το σενάριο της Threadneedle, που παρουσίασε χθες στο Λονδίνο στέλεχος της εταιρείας και το οποίο επικαλείται η Die Welt, «στην τελική φάση θα προκύψει μια σειρά αποχωρήσεων από την ευρωζώνη». Η Ελλάδα έχει δύο εναλλακτικές επιλογές: «Η μία είναι τρομακτική και παραπέμπει στην τήρηση των γερμανικών υπαγορεύσεων. Η άλλη είναι επίσης τρομακτική αλλά παραπέμπει στο „παίρνουμε την τύχη μας στα χέρια μας“. Πιστεύω ότι οι Έλληνες θα επιλέξουν το τελευταίο», φέρεται να δηλώνει το στέλεχος της επενδυτικής.
Η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου σε εκτενές της δημοσίευμα υποστηρίζει ότι το μέλλον του ευρώ εξαρτάται από το εάν η Γερμανία είναι διατεθειμένη να βοηθά στο διηνεκές τις αδύναμες χώρες της ευρωζώνης: «Μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης, η Γερμανία είναι η μόνη που επιτυγχάνει οικονομική ανάπτυξη, δημοσιονομικούς στόχους και που προσφέρει εργασία σε τόσους ανθρώπους όσο ποτέ…. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Πώς μπορεί να λειτουργήσει στο διηνεκές μια νομισματική ένωση όταν διαρκώς διευρύνεται το χάσμα μεταξύ των οικονομιών της;».
Και η εφημερίδα συνεχίζει: «Η απάντηση στο ερώτημα σχετίζεται με ένα «ναι» ή ένα «όχι» σε μια ευρωπαϊκή αναδιανεμητική ένωση. Πρέπει οι ισχυρές χώρες να βοηθούν διαρκώς τις αδύναμες προκειμένου να μην αυξηθούν οι εντάσεις και διασπαστεί η ένωση; Από την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα κριθεί το εάν η Ελλάδα, η Πορτογαλία αλλά και η Ισπανία θα παραμείνουν στο κλαμπ του ευρώ», επισημαίνεται στο δημοσίευμα.
Πηγή: Deutsche Welle
Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα αλλά και η ανησυχία για την "επόμενη μέρα" των ελληνικών βουλευτικών εκλογών. Και για το Focus από την έκβαση των εκλογών σε Ελλάδα και Γαλλία θα κριθεί το μέλλον του ευρώ.
«Η 6η Μαΐου μπορεί να αποβεί μοιραία μέρα για το ευρώ». Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle αυτήν την άποψη εκφράζει ο αρθρογράφος στις οικονομικές σελίδες της διαδικτυακής έκδοσης του Focus, συνδέοντας τους λόγους των φόβων του με τις εκλογές που θα γίνουν την ίδια μέρα στην Ελλάδα και την Γαλλία.
Ο φόβος των αγορών
Η επανεμφάνιση του φάσματος διάλυσης της ευρωζώνης, αυτή τη φορά με αφορμή την Ισπανία, είναι εκείνο που οδηγεί τον γερμανό αρθρογράφο να πιστεύει ότι επειδή ακριβώς οι αντιδράσεις των χρηματαγορών βασίζονται εν πολλοίς στη ψυχολογία, όσο περισσότερο πλησιάζει η ημερομηνία της 6ης Μαΐου, τόσο περισσότερο οι αγορές θα δείχνουν νευρικότητα.
«Οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα και ο 2ος και αποφασιστικός γύρος των γαλλικών προεδρικών αποκτούν τεράστια σημασία, γιατί θα κριθεί η τύχη των προγραμμάτων διάσωσης και επομένως το μέλλον του κοινού νομίσματος» υποστηρίζει ο δημοσιογράφος, ο οποίος υιοθετεί το προεκλογικό επιχείρημα κατά του υποψηφίου των γάλλων σοσιαλιστών, ότι σε περίπτωση νίκης του θα προκληθούν αναταραχές στις αγορές.
«Κυρίως η προσφυγή στις κάλπες στην Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας. Γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα που έχουν δεσμευτεί απέναντι στις Βρυξέλλες να τηρήσουν πολιτική λιτότητας παρά το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, δεν συγκεντρώνουν μαζί ούτε και το απαραίτητο μίνιμουμ του 36%. Η οργή των Ελλήνων για τις περικοπές είναι μεγάλη, η πτώχευση απεφεύχθη, αλλά η ανεργία έχει ξεπεράσει το 22%, η ανεργία των νέων το 50%».
Μετά τις εκλογές, τί;
«Αυτήν την οργή την εκμεταλλεύονται τα ακραία αντιμνημονιακά κόμματα. Η λύση των κομμάτων διαμαρτυρίας, δεξιά ή αριστερά του κέντρου, προέρχεται από εκείνους που αρέσκονται σε θεωρίες συνωμοσίας, ότι η χώρα έχει κατακτηθεί από τους δανειστές και την τρόικα, ότι δεν έγιναν παραλείψεις από τους εγχώριους πολιτικούς, αλλά από τους ξένους», παρατηρεί ο αρθρογράφος, που διερωτάται τί θα γίνει με το πρόγραμμα διάσωσης μετά τις εκλογές σε περίπτωση που δεν συγκροτηθεί σταθερή κυβέρνηση συνασπισμού μια που ακόμη και ο πιθανότερος πρωθυπουργός μετά τις εκλογές, ο Αντώνης Σαμαράς, με βαριά καρδιά δέχθηκε το πρόγραμμα λιτότητας.
«Και η παραμικρότερη παρέκκλιση από το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, δεν πρόκειται να γίνει δεκτή από τους δανειστές της Ελλάδας», υποστηρίζει ο Γιούργκεν Μάτες από το Ινστιτούτο Γερμανικής Οικονομίας. «Οι ελληνικές εκλογές έχουν υπαρξιακή σημασία για τα χώρα», τονίζει. Ο αρθρογράφος του Focus προειδοποιεί για τον κίνδυνο μετάδοσης. «Σε περίπτωση που κλιμακωθεί και πάλι η κατάσταση παρά τις προσπάθειες απομόνωσης της Ελλάδας, η κρίση θα συμπαρασύρει και τις άλλες χώρες με δημοσιονομικά ελλείμματα. Η Ισπανία χρειάζεται βοήθεια και πιθανότατα και η Ιταλία. Άρα ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα έφτανε στα όριά του», καταλήγει επικαλούμενος δήλωση - έκκληση του υπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη πως η ανάγκη διαμαρτυρίας δεν θα πρέπει να οδηγήσει στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρώπη και το ευρώ.
Πηγή: Deutsche Welle
Της Ζέζας Ζήκου
Η αναγγελία του θανάτου τους είχε γίνει της μόδας τα τελευταία τριάντα χρόνια: οι κοινωνικές τάξεις έχουν πεθάνει και μαζί με αυτές, η διάκριση ανάμεσα σε Δεξιά και Αριστερά. Ομως, υπάρχει κάποιος που τις ξαναβρήκε, εκεί ακριβώς όπου τις είχε βρει και ο Καρλ Μαρξ πριν από σχεδόν δύο αιώνες. Ενας τραπεζίτης, ο Τζορτζ Μάγκνους, επικεφαλής των οικονομικών συμβούλων της τράπεζας UBS, έγραψε μία μελέτη που επιγράφεται «Δώστε στον Μαρξ μια ευκαιρία να σώσει τις οικονομίες». Γιατί άραγε ένας τραπεζίτης επικαλείται τη σκέψη ενός φιλοσόφου από καιρό πεθαμένου, που ποτέ οι τραπεζίτες δεν έπιασαν στο στόμα τους το όνομά του για καλό;
Την οικονομική κρίση την αποδίδουμε συνήθως στις κακές πολιτικές των κυβερνήσεων. Ομως, γιατί είναι κακές; Διότι επιβάλλουν απαράλλαχτα περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών. Διότι η υπερβολική δόση λιτότητας και η μείωση των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσης χειροτερεύει τα πάντα. Διότι θεωρούν απαραίτητο να σώζουν μεγαλοτραπεζίτες που έδρασαν σαν κοινοί κερδοσκόποι, ενώ την ίδια ώρα λένε πως δεν τους περισσεύουν λεφτά για να σώσουν τα νοικοκυριά και τις αδύναμες επιχειρήσεις. Και τι σχέση έχει ο Μαρξ με όλα αυτά; Εδώ μπαίνει ο Τζορτζ Μάγκνους. Και λέει πως «οι οικονομίες έχουν σήμερα μερικές παράξενες ομοιότητες με τις συνθήκες που είχε προβλέψει ο Μαρξ». Ο Μαρξ είχε διαβλέψει πώς θα εκδηλωθεί η εγγενής σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας: η επιδίωξη των επιχειρήσεων για περισσότερα κέρδη και μεγαλύτερη παραγωγικότητα θα τις οδηγήσει φυσιολογικά να χρειάζονται ολοένα και λιγότερους εργαζόμενους, δημιουργώντας έναν εφεδρικό βιομηχανικό στρατό φτωχών και ανέργων. «Γι’ αυτό, η συσσώρευση πλούτου στον έναν πόλο είναι ταυτόχρονα συσσώρευση αθλιότητας», έγραφε στο «Κεφάλαιο».
Στο παρελθόν, οι πραγματικοί μισθοί αυξάνονταν περίπου μαζί με την παραγωγικότητα. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, όμως, ύστερα από μια επίθεση του κεφαλαίου στον ρυθμιστικό ρόλο του κράτους και στα εργατικά δικαιώματα (που κρατάει έως τις μέρες μας), αυτοί οι μισθοί έμειναν πίσω. Επρεπε λοιπόν να βρεθεί ένας νέος τρόπος, ώστε οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν να καταναλώνουν. Και αυτός βρέθηκε στον τραπεζικό δανεισμό. Οι κυβερνήσεις ισχυρίζονταν ότι αυτό θα δημιουργούσε πλούτο για όλους. Και πράγματι, ο ονομαστικός πλούτος αυξήθηκε (χωρίς πάντως να γίνει πιο δίκαιη η διανομή του). Ομως, η πλεονεξία των τραπεζιτών εξώθησε αυτόν τον δανεισμό στα άκρα, με συνέπεια την κρίση. «Η εύκολη πίστωση, που επέτρεψε στα φτωχά νοικοκυριά να ζήσουν μια πιο άνετη ζωή», λέει ο Μάγκνους, «συσκότισε την υποκείμενη δυναμική των ανισοτήτων».
«Το τελικό αίτιο όλων των κρίσεων παραμένει πάντα η φτώχεια και η περιορισμένη κατανάλωση των μαζών», έγραφε ο Μαρξ. Και το ποιος θα είναι πλούσιος και ποιος φτωχός, παραμένει πάντα μια πολιτική απόφαση που δεν μπορεί να κρυφτεί, όσες ψευδεπίγραφες σημαίες και αν σηκώνουν τα κόμματα εξουσίας που βαρύνονται με αυτήν. Αλλά, όποιος νομίζει πως οι τράπεζες που βρέθηκαν στο χείλος της χρεοκοπίας, οι τεράστιες απώλειες θέσεων εργασίας και η εξάπλωση της οικονομικής απόγνωσης, σημαίνουν το τέλος της «ελεύθερης» αγοράς, καλύτερα να το ξανασκεφτεί. Στα καθ’ ημάς, ένα είναι βέβαιο: ότι μία νέα πολιτική πραγματικότητα αναδύεται, που απειλεί τα δύο κόμματα εξουσίας με θρυμματισμό. Με δεδομένη την αποδόμηση ενός σαθρού οικονομικού συστήματος, μία εξέλιξη προς την κατεύθυνση αυτή είναι απλώς φυσιολογική. Παράδοξο θα ήταν, ενώ τα πάντα καταρρέουν στην Ελλάδα, το σύστημα της μεταπολίτευσης να παραμείνει ανέπαφο. Η υπαγωγή της Ελλάδος στον απόλυτο έλεγχο των Βρυξελλών, σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των οικονομικών θεμάτων, καταργεί τις πελατειακές σχέσεις, χάρη στις οποίες τα δύο κόμματα εξουσίας εναλλάσσονταν στην εξουσία από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.
Οταν η οικονομία έχει καταρρεύσει, η μεσαία τάξη εξαφανίζεται και τα εισοδήματα απομειώνονται, η εκτόνωση του λαού φαίνεται να λειτουργεί με εκδικητική μανία εναντίον των δύο κομμάτων εξουσίας και δείχνει να ήρθε η ώρα της Αριστεράς. Πάντως, η δημοσκοπική διόγκωση των κομμάτων της μαρξιστικής Αριστεράς δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία... Καθώς η Αριστερά έχει τη δυνατότητα να αντιπροσωπεύσει στο πολιτικό πεδίο τον κόσμο της εργασίας που εγκαταλείπει τα κόμματα των Μνημονίων. Η κατεδάφιση των εργασιακών θεσμών και του κοινωνικού κράτους δείχνει ότι η Δύση είναι υποχρεωμένη να κατεβάσει σημαντικά το βιοτικό επίπεδό της. Η Αριστερά χρειάζεται το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, αλλά δεν πρέπει να μείνει εγκλωβισμένη εκεί. Η κρίση αυτή δεν είναι απλώς μια μεγάλη κρίση του καπιταλισμού. Είναι μια κρίση μετάβασης σε μια κοινωνία που δεν θα μοιάζει με τον φιλελεύθερο καπιταλισμό που ξέραμε, είναι μια κρίση μετάβασης σε μια άλλη διάταξη των παγκόσμιων δυνάμεων και σχέσεων. Να δούμε... Η Ιστορία, εξάλλου, υπήρξε και σκληρή και αβρόφρων μαζί της. Η ευθύνη της είναι απέναντι σε αυτούς που υποφέρουν από την κρίση και απέναντι στο μέλλον...
Πηγή: Kαθημερινή
Γιατί ο Λαός δεν ανέχεται τα ίδια πρόσωπα να πουλάνε τα ίδια παραμύθια στον ίδιο κόσμο.
Γιατί η λαϊκή δεξιά, αντιμνημονιακά γαλουχημένη στρέφεται στον κ. Καμένο, η κινηματική συνιστώσα προχωρά έως την ακροδεξιά αλλά και τον Σύριζα ενώ η δυσαρέσκεια κεντρώων του ΠΑΣΟΚ βρίσκει στέγη από τη Δράση και την κ. Μπακογιάννη έως τον κ. Κουβέλη.
Γιατί η απειλή συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων και η επίκληση αυτοδυναμίας, επιβεβαιώνουν πως τα κριτήρια είναι προσωπικές φιλοδοξίες και όχι εθνικά προτάγματα, ούτε καν κομματικά συμφέροντα.
Γιατί στο κόμμα των “σοβαρών” ο αποκλεισμός συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ μοιάζει ακατανόητος.
Οι πολλαπλές εκλογές φαντάζουν επιβεβαίωση αδιόρθωτης φιλοδοξίας και εντολή κατάρρευσης.
Γιατί στο κόμμα των “αγανακτισμένων” η μνημονιακή στροφή ισοδυναμεί με προδοσία και βίαιη αλλαγή ταυτότητας, όχι απλά θέσεων.
Γιατί στα μάτια όλων, ο καιροσκοπισμός, όπως η απόφαση του “παίρνω πίσω τους διαγραμμένους” πιστοποιεί, ακόμη μια φορά, πως η συνέπεια και η σταθερότητα δεν κάνουν παρέα στην αυλή του Αντώνη.
Γιατί η επίθεση στην αριστερά, δεν χρειαζόταν. Αντίπαλος του όπως αποδείχθηκε, από την σφοδρή επίθεση που εξαπέλυσε ήταν το Πασοκ και ο Β. Βενιζέλος και όχι η αριστερά. Λάθος τακτικής του Σαμαρά.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ_ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΣΤΗΝ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΜΕ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΝ Γ. ΚΥΡΤΣΟ!!!!!
Στην χώρα της απόλυτης παράνοιας, στην χώρα που πλέον δεν υπάρχει, στην χώρα που οι πολίτες αντιμετωπίζονται σαν εχθροί από τους συστημικούς και απολύτως υπεύθυνους πωλητικούς, έχουμε φτάσει στο σημείο να συζητάμε για εκλογές προκειμένου να εκτονωθεί η πίεση (στο όνομα της αναμενόμενης λαϊκής εντολής μέσα από την κάλπη) και να βρει η χώρα τον δρόμο της, με φρέσκες λαϊκές εντολές.
Προφάσεις και μόνο προφάσεις... Συζητάμε για εκλογές ενώ αυτές δεν έχουν ανακοινωθεί!!! Συζητάμε για θέματα τα οποία δεν έχουν τεθεί καν προς συζήτηση. Το χειρότερο όμως είναι πως έγινε κατορθωτό να υπάρξει μία -έστω και ελάχιστη- εκτόνωση και ανάμεσα σε φανταστικά θέματα που προβάλλουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, χάνουμε το ζητούμενο, δηλαδή την απόφαση των πολιτών, η οποία είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε.
Ο σκοπός της κυβέρνησης Παπαδήμου έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά οι κάλπες εμφανίζονται μόνο σε... φωτογραφίες. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αποδράσει και με την ψήφο των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (φυσικά με την απόλυτη συναίνεση του Ε. Βενιζέλου) είναι αθώος για όλα όσα καταστροφικά υλοποίησε σε βάρος της χώρας.
Η ερώτηση, όλων, είναι: πού πάμε; πού μας πάνε; Πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο; Δυστυχώς, οι ερωτήσεις έχουν ήδη απαντηθεί, για την ακρίβεια έχουν ήδη υπογραφεί. Και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Μας ετοιμάζουν πολύ πιό σκληρές και απάνθρωπες ημέρες. Έχουν συμφωνήσει, έχουν υπογράψει και εκτελούν έναν λαό, επειδή γνωρίζουν πως εάν δεν το κάνουν, τότε θα καθήσουν στο σκαμνί. Και όλοι τους, χωρίς καμία εξαίρεση θα αντιμετωπίσουν τις ευθύνες από τις οποίες θέλουν να διαφύγουν...
Απόσπασμα από Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη.
Ενωτική λύση για αποτροπή του μετεκλογικού χάους
Ανδρέας Ανδριανόπουλος
www.blemilo.com
Τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων είναι ανησυχητικά για το μέλλον της ομαλότητας στον τόπο. Ο κόσμος εύλογα παρασύρεται από τα συνθήματα των περιθωριακών άκρων που υπόσχονται τα πάντα δίχως λογική και προοπτική. Η απελπισία όμως είναι σχεδόν πάντα κακός σύμβουλος. Με μια κυβέρνηση που ανερυθρίαστα επιδίδεται σε φορολογικό πλιάτσικο αντί να αναζητήσει τρόπους δραστικής μείωσης των εξόδων του κράτους, ο λαός απελπισμένος στρέφεται στις εύκολες διεξόδους των ανέξοδων βερμπαλισμών. Οι παρατάξεις που δείχνουν το Μνημόνιο και τους δανειστές μας σαν υπεύθυνους κάθε τρέχουσας δυσκολίας δείχνουν να αιχμαλωτίζουν τις ελπίδες των πολιτών. Γιατί δείχνουν κάποιον υπεύθυνο. Κι’ υπόσχονται, με ασάφεια βέβαια, στους πάντες τα πάντα.
Τι ελπίδες υπάρχουν για να βγεί ο τόπος από τα αδιέξοδα; Οι δύο συνεταίροι στην κυβέρνηση έχουν χάσει την δυναμική τους. Η αδιαφορία τους απέναντι στις φορολογικές επιδρομές που επιλέγει η κυβέρνηση που στηρίζουν, αντί για δραστικές περικοπές στο μέγεθος του κράτους, τους κάνει αντιπαθείς κι’ αναξιόπιστους. Δύσκολα θα μπορέσουν να συνεπάρουν τον λαό. Ιδιαίτερα τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα που πραγματικά υποφέρουν. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, λόγω κυρίως της μετριοπάθειάς του, είναι μία ελπίδα. Μέχρις ότου όμως σύντομα αναδειχθούν οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις του.
Μένουν έτσι μόνο τα κόμματα που στηρίζουν πολιτικές οικονομίας της αγοράς. Που όμως διστάζουν να τις προβάλουν και να τις υποστηρίξουν. Και είναι και βαθύτατα διασπασμένα. Η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση καθώς και οι διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες (Δημιουργία Ξανά, Φιλελεύθερη Συμμαχία, ομάδες ανεξάρτητων πολιτών κα) συνθέτουν ένα μωσαικό απόψεων κι’ ενδιαφερουσών πρωτοποριακών προτάσεων δίχως όμως κάποιο συνεκτικό κρίκο που να τους φέρνει οργανικά κοντά και χωρίς να καταγράφεται πουθενά μια σαφής διαφοροποίησή τους από την φορομπηχτική κυβέρνηση Παπαδήμου. Αποτελούν όμως, με όλες τους τις αδυναμίες, την μοναδική εναλλακτική λύση. Την μόνη ίσως ελπίδα.
Μπορούν όμως να παίξουν κάποιο ρόλο; Αντικειμενικά είναι δύσκολο μια και υποστηρίζουν θέσεις που απευθύνονται στον εγκέφαλο και λιγότερο στο θυμικό. Σε μιά εποχή όμως που ο κόσμος σιχαίνεται την πολιτική, παρατάξεις που ζητούν περισσότερη σκέψη και λιγότερες κραυγές είναι δύσκολο να γίνουν πολύ δημοφιλείς. Εκτός αν ξεχωρίσουν. Και διαφοροποιηθούν σε κάτι σημαντικό από όλους τους άλλους.
Προνομιακό τους πεδίο λογικά είναι η καταδίκη των ανεγκέφαλων φορολογικών επιβαρύνσεων. Αλλά δύσκολα πείθουν όταν εμφανίζονται να στηρίζουν την κυβέρνηση που τις επιβάλλει. Το χειρότερο όμως είναι η έλλειψη ενότητας ανάμεσά τους. Παρατάξεις ισχυρών προσωπικοτήτων από τα πράγματα διαφοροποιούνται πάνω σε ζητήματα εκπροσώπησης κι’ επιλογής πολιτικής γραμμής. Υποχωρήσεις από τα ισχυρά «εγώ» πολλών από αυτούς είναι το ζητούμενο. Ενωμένοι όλοι, έχουν ελπίδα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και δυνατότητες μελλοντικής επιρροής. Διχασμένοι διευκολύνουν τις κινήσεις των άκρων και γίνονται συνυπεύθυνοι του χάους που αναπόφευκτα θα επικρατήσει μετά τις εκλογές.
Στα χέρια τους βρίσκεται η ενωτική λύση.
ΚΛΑΙΝΕ ΚΑΙ ΟΔΥΡΟΝΤΑΙ ΚΚΕ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΟΥΚΕΤΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑΝ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΙΩΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ! ΠΟΣΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΟΥΚΕΤΑ ΟΜΩΣ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟ ΚΚΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ; ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ., ΠΑΝΩ ΑΠΟ 1700(!!!) ΦΟΡΕΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟ 2010, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ Σ' ΕΝΑ ΙΔΙΟΜΟΡΦΟ ΓΚΕΤΟ ΦΟΒΟΥ!
Επαναστατήσαμε, για να απελευθερωθούμε από τους Οθωμανούς, και υποβληθήκαμε σε ένα κράτος εσωτερικής κατοχής που το ενορχηστρώνουν οι ολιγαρχικές συμμορίες»
Επειδή λοιπόν, το πολιτικό σύστημα έχει κατακτηθεί από το κομματικό σύστημα, το οποίο έχει τοποθετηθεί στη θέση του πολιτικού συστήματος, το κόμμα αντί να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας και αυτού, μετέβαλε το κράτος από θεσμό στην υπηρεσία της κοινωνίας και του έθνους, σε δυνάστης επί της κοινωνίας. Με δύο λόγια, το κομματικό κατεστημένο χρησιμοποιεί το κράτος για να ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, όπως και οι πέριξ αυτού ομάδες συμφερόντων που υφαίνει και, κυριολεκτικά, για να λεηλατείται η κοινωνία.
Στο πλαίσιο αυτό, οι δημόσιες πολιτικές, ενώ θα έπρεπε να αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος, μεταβάλλονται σε προσωπικές πολιτικές. Δηλαδή, είτε πολιτικές εξυπηρέτησης των μελών του "κομματικού σωλήνα", είτε των ομάδων που υφαίνουν τα συμφέροντά τους γύρω από την εξουσία και το κράτος, είτε επιμέρους ομάδων της κοινωνίας, για να τις προσκυρώσουν στο άρμα τους.
Συγχρόνως, οι πολιτικές δυνάμεις για να αποκτούν νομιμοποίηση, στοχεύουν και καταφέρνουν την διάλυση του κοινωνικού ιστού της κοινωνίας, (ΚΚΕ & ΣΥΡΙΖΑ) διαχειριζόμενες την πολιτική εξουσία με όρους ατομικότητας. Δηλαδή, απευθύνονται στα μέλη ή στις ομάδες της κοινωνίας χωριστά, και όχι στην κοινωνική συλλογικότητα.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ_ Η πολιτική δεν συναντιέται με την κοινωνία ως ολότητα, αλλά με επιμέρους ομάδες ή και άτομα με σκοπό αμοιβαίες εξυπηρετήσεις, εις βάρος του συνόλου.
Ο κόσμος ΛΟΙΠΟΝ μπορεί Ν' ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ, αρκεί να συνειδητοποιήσει πώς πρέπει να δράσει. Και τι πρέπει να αξιώσει. Να πάψει να κατεβαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί (σαν το παιδάκι προς τον προστάτη μπαμπά του) και να αξιώσει το πολιτικό σύστημα να μεταλλαχθεί έτσι, ώστε να εξαναγκάζεται να λειτουργεί προς την κατεύθυνση της κοινωνίας και όχι προς την κατεύθυνση των αγορών και των επιμέρους συμφερόντων των ολιγαρχικών συμμοριών.
Να φερθεί, δηλαδή, ως σώμα κοινωνίας πολιτών και όχι ως αγέλη. Ουσιαστικά, να επιβάλει, κατά μικρόν, την αντιπροσωπευτική μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος.
Διότι, εάν η κοινωνία δεν αντιληφθεί ότι τελείωσε η εποχή που κατεβαίνοντας στους δρόμους επηρέαζε τα πράγματα, και αν δεν καταλάβει ότι για να μπορέσει να τα επηρεάσει, να αλλάξει τους συσχετισμούς, θα πρέπει να είναι μέσα στην πολιτεία και όχι απ’ έξω, (δηλαδή, μέσα στο πολιτειακό σπίτι και όχι να χτυπάει απ’ έξω την πόρτα!), αν δεν το αντιληφθεί αυτό, δεν έχει μέλλον!
Νέοι, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, που αναζητούν ένα ποιοτικότερο μοντέλο ζωής- έστω κι αν χρειαστεί να συμβιβαστούν με μικρότερες οικονομικές απολαβές- σκέφτονται την επιστροφή στην ύπαιθρο και την ενασχόλησή τους με τον αγροτικό τομέα....
Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία σχετικής δημοσκόπησης της Καπα Research σε Αττική και Θεσσαλονίκη και η οποία είναι αποκαλυπτική των τάσεων που διαμορφώνονται την τελευταία διετία, φανερώνοντας τις βαθιές αλλαγές στα πρότυπα της ελληνικής κοινωνίας.
Υπολογίζεται μάλιστα, ότι περί το 1 με 1,5 εκατ. άτομα, σχεδιάζουν την επιστροφή στην ύπαιθρο.
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία παρουσιάστηκε από τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστα Σκανδαλίδη, το 68,2% των ερωτηθέντων έχει σκεφτεί να φύγει, ενώ το 19,3% έχει κάνει ήδη συγκεκριμένες κινήσεις.
Περίπου οι μισοί απ' όσους επιθυμούν να φύγουν θέλουν να ασχοληθούν με τον αγροτικό τομέα (φυτική παραγωγή, κτηνοτροφία, αλιεία), το 18,3% με τον τουρισμό- πολιτισμό, το 14,2% με την επικοινωνία και τις νέες τεχνολογίες, το 11,8% με την εκπαίδευση, το 10,6% με την ενέργεια και τις ΑΠΕ, το 7% με το εμπόριο, το 6,7% με τον αγροτουρισμό και το 5,8% με τη μαζική εστίαση.
Τα 2/3 σχεδόν, όσων επιθυμούν να χτίσουν μια νέα ζωή στην επαρχία, έχουν υψηλή μόρφωση.
Ειδικότερα, το 25,4% είναι κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων, το 43% είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ- ΤΕΙ, το 17,1% είναι απόφοιτοι επαγγελματικών σχολών, το 8,2% απόφοιτοι λυκείου και 1,2% γυμνασίου.
Πρόκειται , δε, για τις πιο δυναμικές επαγγελματικές ηλικίες, αφού το 10,6% είναι μεταξύ 25-29 ετών, το 21,2% μεταξύ 30 και 34 ετών, το 25,3% μεταξύ 35-39 ετών και το 12,9% μεταξύ 40-44 ετών.
Εντυπωσιακό στοιχείο είναι η δήλωση του 70,3% των ερωτηθέντων, πως θα έφευγε για το ίδιο ή μικρότερο εισόδημα, σε αντάλλαγμα μιας πιο ουσιαστικής και ποιοτικής ζωής. Το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται για τις παραδοσιακές καλλιέργειες όσο και για βιολογικά- εναλλακτικά προϊόντα.
Ειδικότερα, απ' όσους έχουν κάνει συγκεκριμένες κινήσεις για να φύγουν, το 51,5% ενδιαφέρεται για ελιά- ελαιόλαδο, το 51,5% για βιολογικά προϊόντα, το 33,3% για αρωματικά φυτά, το 31,8% για οπωρολαχανικά, το 30,3% για αμπέλι/κρασί, το 24,2% για μανιτάρια, το 21,2% για τρούφα, το 19,7% για ρόδια, το 13,6% για φρούτα, το 13,6% για στέβια, το 12,1% για βιοκαύσιμα και το 10,6% για ψυχανθή/όσπρια.
Ενδιαφέρον έχει επίσης το στοιχείο πως η τάση επιστροφής στην ύπαιθρο θεωρείται θετική προοπτική για την οικονομία από το 75,9% των ερωτηθέντων, την οικογένεια για το 72,9%, το ίδιο το άτομο για το 70,6% και την αγορά εργασίας για το 64,2%.
Αναδημοσίευση από: planet-greece.blogspot.com
Κανείς πολίτης δεν πιστεύει, πια, κανέναν εκπρόσωπο του πολιτικού συστήματος, όλοι οι πολίτες θεωρούν ενόχους και συνενόχους όσους κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά την Ελλάδα, όλοι είναι πεπεισμένοι ότι η χώρα μας λεηλατείται και ζημιώνεται από εκείνους που ορκίστηκαν να την προστατεύουν, αλλά και κανείς δεν περιμένει κολασμό σε κανέναν, επειδή «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει...»!
"Το ΚΚΕ είναι ο πρώτος που εφάρμοσε το μνημόνιο απολύοντας τους εργαζόμενους από τις κομματικές επιχειρήσεις. Το μόνο που νοιάζει το ΚΚΕ είναι να πάρει κρατική επιχορήγηση."
Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις "πολιτικούς" υποφέρει από κάποια διανοητική διαταραχή.
Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου "πολιτικούς". Αν είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα
Είκοσι χρόνια τώρα λέω ότι ο Ελληνας προσπαθεί να βρει τον εαυτό του μέσα σε στερεότυπα. Αυτό δεν το έχει ξεπεράσει. Απλώς, σήμερα τα προβλήματα τίθενται με τέτοιους όρους που ο καθένας υποχρεούται να αναζητήσει μέσα σε αυτά και το δικό του μέρος της ευθύνης. Οχι στη λογική του «όλοι τα φάγαμε», αλλά στη λογική ότι είμαστε μέσα σε ένα σύνολο στο οποίο έχουν άλλοι βαρύτερες και άλλοι λιγότερες ευθύνες. Υπ’ αυτήν την έννοια μπορεί να είναι η ευκαιρία της υποθέσεως, εάν το ναυάγιο δε γίνει οριστικό.
Πολλές φορές η φορά των πραγμάτων δίνει αποτελέσματα. Η κατάσταση είναι οριακή. Η απειλή για μια επιστροφή 50 χρόνια πίσω είναι μια ρεαλιστική και πολύ συζητούμενη υπόθεση. Γι’ αυτό η συγκυρία είναι κάτι πολύ παραπάνω από συγκυρία. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ελληνας ξεχνάει.
Είναι ιδιότυπα ατομιστής. Είναι ατομιστής χωρίς να είναι ώριμο άτομο. Εχει σημασία αυτό, διότι, αν ήταν ώριμο άτομο, θα ήταν λιγότερο ατομιστής, αφού θα λάμβανε υπόψη του και τους άλλους. Είναι ατομιστής, επειδή δεν καταλαβαίνει το δημόσιο συμφέρον και υπ’ αυτήν την έννοια του είναι εύκολο να βρομίσει ένα δρόμο αλλά το διαμέρισμά του να είναι πεντακάθαρο. Είναι ιδιότυπο στοιχείο, αλλά πολύ σημαντικό μέρος του προβλήματος που περνάμε.
Η νοοτροπία χτίζεται αιώνες τώρα. Βραχυπροθέσμως η αλλαγή της νοοτροπίας μπορεί να γίνει μόνο με τον τρόπο που αλλάζει η νοοτροπία μας, όταν πηγαίνουμε στη Γερμανία ή στην Αμερική, όπου τηρούνται νόμοι. Αν εδώ -μετά το θαύμα- τηρούνται οι νόμοι, θα έχουμε τη βάση, την αφετηρία που θα επιτρέψει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την παιδεία και για άλλα στοιχεία, τα οποία σε βάθος χρόνου μπορεί να λειτουργήσουν. Εμάς μας ενδιαφέρει το άμεσο και το άμεσο είναι η τήρηση των νόμων.
Το δυνατό αίσθημα, στο οποίο αν καταφέρουμε να φυτέψουμε την κρίση του μυαλού τότε θα πάμε πολύ καλά. Ολο το πρόβλημα είναι ότι έχουμε αίσθημα χωρίς κρίση. Αυτό είναι το πάντρεμα που ζητούμε. Κάτι σαν φιλότιμο με κανόνες.
Αλλά μην ξεχνάμε ότι οι κανόνες του φιλότιμου είναι εσωτερικοί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε εξωτερικούς κανόνες, τότε το φιλότιμο θα γίνει ευθύνη. Η διαφορά φιλότιμου και ευθύνης έγκειται στο γεγονός ότι στο φιλότιμο περιμένω να μου πεις «μπράβο» για να ικανοποιηθώ. Στην ευθύνη αναλαμβάνω το βάρος των αποφάσεων και των πράξεών μου πριν μου πεις μπράβο.
ΠΑΝΩ ΑΠΟ 8 ΤΟΝΟΙ ΣΕ MIA ΑΠΟΘΗΚΗ- ΑΡΚΕΤΟ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ!
Απίστευτα μεγάλες ποσότητες υλικών, που ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν, βρέθηκαν στις αποθήκες του ΙΚΑ. Εκτός από τις τανάλιες, την ελαφρόπετρα, το βαμβάκι, απογράφηκαν και οκτώ τόνοι γύψου. Ο όγκος του αρκούσε για να τοποθετηθεί σε όλους τους ασφαλισμένους του Ιδρύματος. Ανεξέλεγκτα δρούσαν τα «τρωκτικά» για να εξασφαλίζουν μίζες.
Χωρίς όρια κινούνταν τα τρωκτικά του ΙΚΑ, αποδεκατίζοντας τα χρήματα των ασφαλισμένων. Τεράστιες ποσότητες υλικών, που δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ, βρέθηκαν σε αποθήκες του Οργανισμού. Ανάμεσά τους απογράφηκαν και οκτώ τόνοι γύψου. Αρκούσαν για... να μπουν στον γύψο όλοι οι ασφαλισμένοι του Ιδρύματος.
Οι νέες αποκαλύψεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας δείχνουν τις πρωτοφανείς διαστάσεις που είχε πάρει για πολλά χρόνια το όργιο σπατάλης στα Ταμεία. Ενδεικτικό των διαστάσεων που έχει πάρει το θέμα είναι πως αρκετοί τόνοι υλικών παρέμεναν αναξιοποίητοι, αλλά την ίδια στιγμή γίνονταν νέες παραγγελίες, με τις υπερκοστολογήσεις να φτάνουν το 1.000%.
ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΕ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΙ ΥΓΕΙΑΣ.
Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!! ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΟΝΤΑΙ !
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΜΑΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ!
ΑΝΤΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΒΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ.
ΑΛΛΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΝΑ ΔΗΛΩΣΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ.
ΑΛΛΟΣ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ.
ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ!
ΕΛΕΟΣ.
Δε ντρεΠόμαστε λέω εγώ να μιλάμε για εξυγειάνσεις σε μια χώρα που κυβερνάται απο δικτάτορες της πιο ελεηνής μορφής;
Που ειναι η λαλίσταση αριστερά και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να πάρουν θέση για τα φαινόμενα αυτά η μήπως φταίει το κράτος ; Μήπως το κράτος αποτελείται απο ολους οσους εργάζονται στο δημόσιο και γύρω απο αυτό ;
Θα τιμωρηθουν καποιοι επι τελους παραδειγματικα,θα παρουν πισω τα τεραστια ποσα που καταχραστηκαν τα λαμογια, απο τον τελευταιο υΠαλληλο μεχρι τους μεγαλοκαρχαριες, διευθυντες προισταμενους και ολη την κλιμακα των απατεωνων η θα συνεχισουν να περικοΠτουν τις συνταξεις γιατι δεν εχει λεφτα το ΙΚΑ??
Σώτη Τριανταφύλλου athensvoice.gr
Η χρηματοδότηση των κομμάτων είναι ένας γενναιόδωρος θεσμός του δημοκρατικού συστήματος. Επειδή όμως οι αρετές και τα πλεονεκτήματα που εκδηλώνονται σε υπερβολικό βαθμό μετατρέπονται σε μειονεκτήματα (για παράδειγμα, ο υπερβολικά «καλός» άνθρωπος καταλήγει εύπιστος, αγαθιάρης, ακόμα και ηλίθιος), βρισκόμαστε μπροστά σε μια προβληματική κατάσταση. Η θέση αυτού του άρθρου είναι η σταδιακή αποδέσμευση των κομμάτων από το κράτος και η μείωση της χρηματοδότησης μέχρι τελικού μηδενισμού. Να πώς έχουν τα πράγματα:
Η Ελλάδα δαπανά δυσανάλογα ποσά για τη χρηματοδότηση των κομμάτων συγκριτικά με τις ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία της έρευνας του βουλευτή της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Αυγενάκη, το 2010, το συνολικό ποσό που εισέπραξαν οι κομματικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα (υπενθυμίζω ότι ο πληθυσμός είναι 10.787.690 νόμιμοι κάτοικοι συν καμιά 300.000 παράνομοι) ήταν 48,8 εκ. ευρώ. Ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γιαννίτσης, που ανακίνησε το ζήτημα, ανέφερε ότι από το 2000 μέχρι το 2011 τα κόμματα στην Ελλάδα εισέπραξαν ενισχύσεις ύψους 655 εκ. ευρώ.
Η Πορτογαλία, το Βέλγιο και η Ουγγαρία –χώρες με πληθυσμό περίπου ίσο με τον ελληνικό– δαπανούν 8,5 εκ. ευρώ, 16,7 εκ. και 18,4 εκ. αντιστοίχως. Εκτός από τις κρατικές επιχορηγήσεις, είναι γνωστά τα χρέη των δύο μεγάλων κομμάτων στις τράπεζες, μια πραγματικότητα παγκοσμίως ανήκουστη. (Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 114 εκ. ευρώ και η Ν.Δ. 128 εκ., αν και οι σχετικές πληροφορίες παραμένουν ασαφείς.)
Συνεχίζω με τις κρατικές επιχορηγήσεις – οι αριθμοί είναι αναπόφευκτοι: το 2010 το ΠΑΣΟΚ εισέπραξε 20 εκ. ευρώ, η Ν.Δ. 15 εκ. ευρώ, το ΚΚΕ 5 εκ. ευρώ, το ΛΑΟΣ 4 εκ., ο ΣΥΡΙΖΑ 3,5 εκ. ευρώ και οι Οικολόγοι Πράσινοι 1,7 εκ. Από τις τράπεζες, μέσω δανείων, τα κόμματα εισέπραξαν άλλα 245 εκ. ευρώ, δηλαδή συνολικά έφτασαν τα 900 εκ. ευρώ μέσα σε δέκα χρόνια. Αν αθροίσουμε τα χρήματα που εισπράττουν τα κόμματα από τους οπαδούς τους σκοντάφτουμε σ’ ένα μείζον πρόβλημα αδιαφάνειας: όλα τα κόμματα έχουν λαϊκή βάση – αντίθετα από τις βλακώδεις αναλύσεις του ΚΚΕ περί «αστικών» κομμάτων και πλουτοκρατίας.
Αναφέρω το ΚΚΕ διότι αποτελεί παγκόσμια ακρότητα ακόμα και στο ζήτημα των κομματικών επιχορηγήσεων, ένα είδος «κράτους εν κράτει». Όπως λέει λοιπόν ο βουλευτής του ΚΚΕ κ. Χαλβατζής, ο οποίος δέχεται –απαιτεί μάλιστα– επιχορηγήσεις από το «αστικό κράτος» και από τους κατασταλτικούς μηχανιμούς, «το ΚΚΕ δεν θα δώσει στους κατασταλτικούς μηχανισμούς τα ονόματα των μελών, των φίλων και των οπαδών του». Αυτή η συνωμοτική, παρανοειδής συμπεριφορά με οδηγεί στον παρακάτω συλλογισμό σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, κομματικοί σχηματισμοί που συμμετέχουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο και στην Ευρωβουλή δεν λαμβάνουν μόνο τα προαναφερθέντα ποσά, αλλά δικαιούνται και έκτακτες επιχορηγήσεις σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων. Επίσης, σε περίπτωση δημοψηφίσματος, τα κόμματα επιχορηγούνται με επιπλέον ποσά που φτάνουν το 30% της εκλογικής αποζημίωσης. Η νομοθεσία –η οποία έτσι κι αλλιώς πρέπει να τροποποιηθεί– κάνει λόγο για κόμματα που συμμετέχουν στο Κοινοβούλιο ή στην Ευρωβουλή, άρα σέβονται τους κοινοβουλευτικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς. Υπό αυτή την έννοια, κόμματα εξωκοινοβουλευτικής λογικής, όπως το ΚΚΕ, δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν ούτε στο Κοινοβούλιο ούτε στην Ευρωβουλή και εν τοιαύτη περιπτώσει δεν θα έπρεπε να κάνουν χρήση του νόμου περί κρατικών χρηματοδοτήσεων. Επιπροσθέτως, εφόσον το ΚΚΕ διατηρεί μυστικότητα σχετικά με τα οικονομικά του συνεχίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο με όποια μέσα μπορεί και επιδιώκοντας την κατάλυση των θεσμών (τους οποίους έχει ήδη υπονομεύσει), θα έπρεπε να εξαιρείται από τη νομοθεσία.
Να τι γράφει επ’ αυτού η εφημερίδα «Ριζοσπάστης»: «Τη λογική του “όλοι ίδιοι είναι” και ότι για την κρίση φταίει δήθεν η κρατική “σπατάλη” και το “κοστοβόρο” πολιτικό σύστημα, αναπαράγουν με κάθε ευκαιρία τα αστικά επιτελεία, με στόχο να αποπροσανατολίσουν το λαό από τις πραγματικές αιτίες της κρίσης και για να βγάλουν λάδι τη φιλομονοπωλιακή πολιτική των κυβερνήσεων διαχρονικά. Κεντρική θέση στην προπαγάνδα τους έχει η χρηματοδότηση των κομμάτων από το κράτος, θέμα το οποίο σκόπιμα συντηρεί και αναπαράγει η ίδια η κυβέρνηση, για να θολώσει τα νερά της επίθεσης που εξαπολύουν τα κόμματά της στους εργαζόμενους και το λαό».
Ο «Ριζοσπάστης» επιμένει στην εφαρμογή του νόμου του 2002, σύμφωνα με τον οποίον η κρατική χρηματοδότηση προσαρμόζεται αυτομάτως στα εκάστοτε μεγέθη του προϋπολογισμού: αίφνης, το ΚΚΕ κάνει δήλωση υπακοής στους νόμους. Συμπεραίνουμε ότι όποιος νόμος συμφέρει το ΚΚΕ πρέπει να διαιωνίζεται, όποιος δεν το συμφέρει πρέπει να παραβιάζεται μέχρις ότου καταργηθεί. Όσο για την «ανάλυση» περί μύθου της κρατικής σπατάλης, σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουμε ότι ο «Ριζοσπάστης» παραπλανά το κοινό του: κρατική σπατάλη υπάρχει και είναι απολύτως απαραίτητο να συγκρατηθεί. Το να θεωρούμε μύθο την κρατική σπατάλη είναι ένδειξη παθολογικής απερισκεψίας.
Τα κόμματα θα έπρεπε να στηρίζονται από τους πολίτες που τα ψηφίζουν και οι οικονομικοί τους πόροι θα έπρεπε να υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους. Σε ό,τι αφορά τα δήθεν αριστερά κόμματα τίθεται ένα επιπλέον ζήτημα εκμετάλλευσης των φτωχών ανθρώπων, δημιουργίας ενοχών και ψυχολογικής πίεσης: το ΚΚΕ αντλεί μεγάλα ποσά από επιχειρήσεις στις οποίες οι εργαζόμενοι γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης «για καλό σκοπό», καθώς κι από συνδρομές, μαζικούς εράνους με κουπόνια και διαθήκες παλιών αγωνιστών. Εξαιτίας της ιστορίας την οποία έχει διαστρέψει, το ΚΚΕ αποσπά εισφορές, όπως αποσπά μεγάλα ποσά η Εκκλησία και οι διάφορες αιρέσεις και στοές.
Όσο για τα υπόλοιπα κόμματα, η ανεξάρτητη, μη-κρατική χρηματοδότηση, δηλαδή η αποκρατικοποίησή τους, θα λειτουργήσει ως παράγοντας πίεσης για τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητά τους. Τίθεται πράγματι ένα πρόβλημα ταξικό και πολιτικό, ένα ενδεχόμενο αμερικανοποίησης των κομματικών συσχετισμών: τα κόμματα που ευνοούν τις μεγάλες επιχειρήσεις, θα εισπράττουν μεγάλα ποσά από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Αλλά αυτό συμβαίνει ήδη, παρότι στην Ελλάδα δεν έχουμε περίσσεια μεγάλων επιχειρήσεων. Τίθεται κι ένας κίνδυνος πελατοκρατίας – αλλά κι αυτό συμβαίνει ήδη. Για να μην εμφανιστούν αυτές οι σοβαρές παρενέργειες είναι απαραίτητο το θεμελιώδες δημοκρατικό ήθος: χωρίς αυτό το ήθος όλα τα θεωρητικά πλεονεκτήματα της δημοκρατίας μετατρέπονται σε μειονεκτήματα.
Τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, συνεχίζουμε επίμονα να αναζητούμε τα αίτια της δραματικής κατάρρευσης της χώρας. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας ανίκανης πολιτικής τάξης, ενός διαφθαρμένου πολιτικού συστήματος, μιας οικονομικής κακοδιαχείρισης, ενός στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης, ή των ασυμμετριών της ευρωζώνης; Αν και οι παραπάνω προτεινόμενες ερμηνείες προσφέρουν, περισσότερο ή λιγότερο, ορθές επεξηγήσεις, νομίζω ότι παραγνωρίζουν τη σημασία ενός ακόμη παράγοντα- τον λαϊκισμό της γλώσσας.
Παρακολουθώντας τους εκπροσώπους των περισσότερων πολιτικών κομμάτων και κάθε είδους πολιτικολογούντες να εκτοξεύουν σε αλλήλους τα βέλη τους από την πλούσια φαρέτρα του λαϊκισμού, δεν μπορεί κάποιος παρά να παρατηρήσει τον παράλληλο βηματισμό των αδιεξόδων του πολιτικού συστήματος και της έκπτωσης του πολιτικού λόγου, βαθμιαία και καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Η παραπάνω πρόταση δεν είναι καινούργια. Ο βρετανός συγγραφέας Τζωρτζ Όργουελ στο κλασσικό του δοκίμιο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα» (1946) υπογραμμίζει τη σύνδεση του πολιτικού χάους της εποχής του με την παρακμή της γλώσσας. Ανάμεσα στις αδυναμίες του πολιτικού λόγου ξεχωρίζει η αναφορά του στις «χωρίς νόημα λέξεις». Ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, πρόοδος, αλλά και φασισμός, τυραννία και αντίδραση, αποτελούν πολύπαθους όρους που χρησιμοποιούνται με γενικόλογο και καταχρηστικό τρόπο, απογυμνωμένοι από κάθε νόημα που θα μπορούσε να τους προσδώσει κάποια ουσιαστική χρησιμότητα στην πολιτική συζήτηση.
Φυσικά, οι ισοπεδωτικές γενικεύσεις και οι απλουστευτικές κατηγοριοποιήσεις δεν είναι πάντοτε αθώες καθώς εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες. Τούτη τη φορά ανατρέχουμε στη σκέψη του Μαξ Βέμπερ. Όπως γράφει ο σπουδαίος γερμανός κοινωνιολόγος στη Μεθοδολογία των Κοινωνικών Επιστημών, «η χρήση των αδιαφοροποίητων συλλογικών πλαισίων του καθημερινού λόγου είναι πάντα το κάλυμμα για τη σύγχυση της σκέψης και της δράσης. Πραγματικά, πολύ συχνά είναι ένα εργαλείο εξωραϊσμού και εξαπάτησης».
Έτσι λοιπόν, κάθε είδους ταμπέλες αποδίδονται με χαρακτηριστική ευκολία σε οτιδήποτε δεν κατανοούμε ή δεν υποστηρίζουμε, θυμίζοντας το παλαιό λενινιστικό δόγμα πως οτιδήποτε κατηγοριοποιείται δεν χρειάζεται να αναλυθεί. Από τις καταλήψεις που βαφτίζονται «ασκήσεις δημοκρατίας» μέχρι τις διάφορες παραβιάσεις της νομοθεσίας που βαφτίζονται «ακτιβισμός», τα παραδείγματα αφθονούν. Τελευταία, δίπλα στην συνήθη επονείδιστη κατηγορία του «νεοφιλελευθερισμού» που αποδίδεται σε όσους επιθυμούν να μεταρρυθμίσουν το χρεοκοπημένο μας σύστημα, προστέθηκε και αυτή της «εθνικής προδοσίας» (που όταν μάλιστα προέρχεται από εκπροσώπους της Αριστεράς, πέρα από πολιτικά απαράδεκτη είναι και ανεπίτρεπτα ανιστόρητη).
Ο λαϊκισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ολοκληρωτισμός της γλώσσας. Επικαλύπτοντας τις επιμέρους διαφοροποιήσεις στόχων και συμφερόντων, αποτελεί μια μορφή πολιτικής επικοινωνίας που συσκοτίζει το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα. Η επικράτηση του λαϊκισμού σηματοδοτεί το τέλος της πολιτικής καθώς είτε ενισχύει την αποστασιοποίηση και την πολιτική απάθεια είτε οδηγεί στην αναζήτηση εξω-πολιτικών τρόπων έκφρασης, με προφανείς συνέπειες για τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος. Αν μη τι άλλο, αυτή η τακτική βολεύει τους πρόθυμους απολογητές του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου καθώς εμποδίζει την ανάδειξη των επιμέρους πολιτικών ευθυνών και συγκαλύπτει την ανυπαρξία ή την απροθυμία εφαρμογής νέων ιδεών και προτάσεων.
Τελικά, η διέξοδος από την κρίση περνά υποχρεωτικά μέσα από την αναβάθμιση του πολιτικού μας λόγου. Η προεκλογική περίοδος που ξεκινά σύντομα, υπό το βάρος των κρίσιμων επιλογών που έχουμε μπροστά μας, αποτελεί την κατάλληλη ευκαιρία να αρχίσουμε να μιλούμε απλά, κατανοητά και- επιτέλους!- πολιτικά.
www.athensvoice.gr
*Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος.
Σοκ έχουν πάθει οι δύστυχοι κομμουνιστές με την απόφαση της κυρά-Αλέκας να επιτεθεί στο Κίνημα της Πατάτας.
Μιλάμε για μεγάλη πατάτα που δικαιώνει όσους υποστηρίζουν πως ότι δεν μπορεί να ελέγξει το ΚΚΕ, επιχειρεί να το απαξιώσει.
Αντί το κόμμα του Περισσού να αγκαλιάσει την πρωτοβουλία των παραγωγών του Νευροκοπίου βγήκε να την προβοκάρει λέγοντας ότι δεν θα έχει διάρκεια.
Να βοηθήσεις κυρά Αλέκα να έχει διάρκεια. Να βοηθήσει το κόμμα σου το οποίο είναι το πλέον πολύτιμο στήριγμα του δικομματισμού στη χώρας μας.
Βέβαια το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να φορέσεις παντούφλες και να καθήσεις στο σπίτι σου, ν’ ανοίξεις κάνα βιβλίο, να ξαναμελετήσεις την ιστορία του κομμουνισμού, να γράψεις και τη δική σου άποψη, αντί να σέρνεις στην νέα εποχή τις σκουριασμένες παλαιοκομματικές σου αντιλήψεις που δεν αφήνουν τους νέους ανθρώπους να αναπνεύσουν.
Καλά σου τα είπε ο γιος του Χαλβατζή.
Τι περιμένεις και δεν πας σπιτάκι σου;
Επιτέλους πολέμησε το κόλλημα που έχεις με την πολυθρόνα της εξουσίας.
Κάντο τώρα, μη γίνεσαι γραφική…
|
πηγή - [www.tometopo.gr] της Σοφίας Ελευθερίου
Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε το θρίλερ του δεύτερου μνημονίου. Όλοι ακούνε από το πρωί μέχρι το βράδυ πόσα θα αφαιμάξουν ακόμα οι δανειστές και οι ντόπιοι μεγαλο-επιχειρηματίες από τους ήδη εξαθλιωμένους εργαζόμενους. Το ερώτημα δεν είναι πλέον το τι θα κάνουν –θα τα κάνουν όλα-- όσοι παρασιτούν πάνω στο σώμα της κοινωνίας, αλλά το γιατί. Η Τρόικα και οι εσωτερικοί συνεργάτες της ξέρουν πολύ καλά σε ποιο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον κινούνται.
Οι ηγεσίες των πιο μαζικών εργατικών συνδικάτων, ομοσπονδιών και συνομοσπονδιών συνδέονται με χίλια δυο νήματα με τα κόμματα εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο που μέσα στον διετή ορυμαγδό που ζούμε τα στελέχη τους, παρά τις όποιες ρητορικές επιθέσεις στην κυβερνητική πολιτική, δεν έχουν μετατοπιστεί πολιτικά και οι ελάχιστοι που αντέδρασαν στην πράξη, στη συνέχεια χάθηκαν. Αν δε πιστέψει κανείς τις εφημερίδες του “μαύρου μετώπου” (π.χ. ηλεκτρονικό “Βήμα”, 7/2) η σκιώδης μάχη που γίνεται στο Μαξίμου τις ημέρες αυτές αφορά και αυτό το ζωτικό θέμα: Πώς θα εξασφαλιστεί η συνέχεια αυτής της σχέσης, προσφέροντας τα κατάλληλα άλλοθι. Ευθύνη για την κατάσταση αυτή έχουν και οι αριστερές συνδικαλιστικές παρατάξεις και οργανώσεις. Με τον “ψυχρό πόλεμο” που έχουν κηρύξει μεταξύ τους όχι μόνο αδυνατούν να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, αλλά αφήνουν έρμαια τα συνδικάτα στα χέρια των πασοκο-δεξιών ηγεσιών με αποτέλεσμα να ευτελίζεται καθημερινά το όπλο της απεργίας. Αν δεν λύσουν αυτό το πρόβλημα ΤΩΡΑ, αν δεν πάνε μαζί να συσπειρώσουν τους εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς, τουλάχιστον στα ζητήματα που είναι εμφανέστατο ότι συμφωνούν, αν δεν οργανώσουν την πάλη και την αλληλεγγύη, δεν θα πρέπει να έχουν μούτρα να μιλάνε για εργατική τάξη και εργαζόμενους. Η Τρόικα και η κυβέρνηση αποθρασύνονται επειδή ακριβώς εκτιμούν, ίσως με πολύ μεγαλύτερη οξυδέρκεια από ό,τι οι αριστερές δυνάμεις, ότι παίζουν σε ένα πεδίο όπου ο πολιτικός αντίπαλός τους είναι κατακερματισμένος και αδύναμος. Ασφαλώς δεν έχει διαφύγει της προσοχής τους ότι η πιο ισχυρή αριστερή δύναμη, το ΚΚΕ, παρά τη μαχητικότητά του, έχει οδηγηθεί στην επιλογή της απομόνωσης και συντήρησης της δύναμής του, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε κάποιες πιο ευνοϊκές συνθήκες για τους στόχους του, και ότι βασικά κάνει “άμυνα” παρόλο που φωνάζει για αντεπίθεση. Ούτε έχει διαφύγει της προσοχής τους ότι άλλες δυνάμεις της αριστεράς, π.χ. αυτές που συνασπίζονται στον Συν/Σύριζα, δεν τολμούν να θίξουν τα πιο καίρια προβλήματα της σημερινής κατάστασης στη χώρα, όπως η ρήξη με την Ευρωζώνη, πράγμα που τις καθιστά δυνάμεις διαχειρίσιμες και ευεπίφορες στους εκβιασμούς της δραχμοτρομοκρατίας. Στο μικροπεριβάλλον της υπόλοιπης αριστεράς, όπως στο ΝΑΡ που είναι το πιο οργανωμένο τμήμα της, επικρατεί επίσης η λογική της αυτοσυντήρησης και της "προετοιμασίας του υποκειμένου” σε αποστείρωση από τις σημερινές ζέουσες κοινωνικές καταστάσεις και τις απαιτήσεις τους. Ενώ οι προσπάθειες άλλων ρευμάτων να δημιουργηθεί αριστερή συμπαράταξη συναντούν μεγάλες δυσκολίες έως και τείχη. Όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αποβάλλουν ως ξένη την προσπάθεια για ένα αριστερό πολιτικό μέτωπο με συγκεκριμένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Τη δημιουργία ενός πολιτικού κινήματος, βάσει αυτού του αριστερού προγράμματος, που θα διεκδικήσει οργανωμένα την ανατροπή τούτης της κυβέρνησης ή όποιων συνδυασμών του μαύρου μετώπου προκύψουν στην πορεία, και την εφαρμογή μιας πολιτικής υπέρ της λαϊκής πλειοψηφίας με μια λαϊκή κυβέρνηση. Οι απόπειρες να καλυφθεί αυτό το κενό με μορφώματα τύπου Ε.ΛΑ.ΔΑ μπορεί να δίνουν μια πρόσκαιρη συναισθηματική διέξοδο, αλλά δεν προσφέρουν εναλλακτικές πολιτικές λύσεις, και είτε το επιδιώκουν είτε όχι το πιθανότερο είναι να αποτελέσουν ένα πεδίο άσκησης πολιτικής ορισμένων δυνάμεων που μέσω αυτών αναζητούν εκλογικούς πολλαπλασιαστές της δύναμής τους. Όσο τα πράγματα πηγαίνουν έτσι, ο λαός θα κατεβαίνει στους δρόμους, θα αντιστέκεται, θα διαμαρτύρεται, μπορεί και να εξεγείρεται, αλλά όσον αφορά την πολιτική εκπροσώπηση των συμφερόντων του θα υπάρχει κενό. Η αποχή από την πολιτική θα ακινητοποιήσει ένα μεγάλο τμήμα, και αυτά τα σημάδια είναι ορατά σήμερα στους νέους και όχι μόνο. Τα ακροδεξιά καλέσματα και η ψευδεπίγραφη αίσθηση δύναμης που δίνει η βία κατά αποδιοπομπαίων τράγων –μεταναστών ή στη συνέχεια κάποιων άλλων-- μπορεί να αποκτήσουν ακροατήρια ανάμεσα στους απελπισμένους, όπως και η δράση διεθνών συντηρητικών ή θρησκευτικών οργανώσεων που θα δώσουν ένα πιάτο φαΐ ή ένα μίζερο κατάλυμα σε μια Ελλάδα που βρίσκεται ήδη σε ανθρωπιστική κρίση. Η Τρόικα και το μαύρο μέτωπο δεν φοβούνται τις κραυγές για ξεσηκωμό γι' αυτό αποθρασύνονται. Το ενδεχόμενο των λαϊκών ξεσπασμάτων το έχουν καταγραμμένο στα χαρτιά τους, όπως και τα σενάρια για την προσαρμογή των αντιδράσεών τους. Θα φοβούνταν όμως πολύ ένα οργανωμένο πολιτικό κίνημα, ένα αριστερό μέτωπο με πρόγραμμα που να λέει συγκεκριμένα πως υπάρχει ζωή χωρίς μνημόνια, χωρίς αναγκαστικό δανεισμό, χωρίς ευρώ, χωρίς επιτηρητές. |
* Του Φώτη Γεωργελέ
Το 2000 δανειστήκαμε 1,5 δις ευρώ. Το 2009 χρειαστήκαμε 35 δισεκατομμύρια. Μόνο την καταστροφική διετία 2008-09, μπήκαμε μέσα 60 δις. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο ένας άνθρωπος για να καταλάβει πώς καταφέραμε να εκτροχιάσουμε μια χώρα μέσα σε λίγα χρόνια.
Από τα 36 δις έλλειμμα του 2009, τα 24 δις ήταν πρωτογενές έλλειμμα, χωρίς τους τόκους. Δεν είναι αλήθεια ότι δανειζόμαστε για να πληρώσουμε τους τοκογλύφους. Δανειζόμαστε ακόμα για να πληρώσουμε τις ανάγκες μας.
Όταν οι ανάγκες δανεισμού έγιναν υπέρογκες, σταμάτησαν να μας δανείζουν. Εύλογα, το χρέος δεν ήταν πια βιώσιμο. Μας ανέλαβαν τα κράτη, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο υπόλοιπος κόσμος μέσω του ΔΝΤ. Από την πρώτη στιγμή η συμφωνία ήταν γνωστή. Ανέλαβαν το χρέος κουτσά στραβά να το ρυθμίσουν. Στραβά, κυρίως. Μείωσαν τα επιτόκια, επιμήκυναν τη διάρκεια και στο τέλος διέγραψαν ένα μεγάλο μέρος. Αλλά όλα με καθυστερήσεις, διχογνωμίες, πισωγυρίσματα, που διαιώνιζαν τη νευρικότητα και υπονόμευαν την επιστροφή στην ομαλότητα. Και ανέλαβαν για ένα μικρό ακόμα διάστημα να πληρώνουν τα ελλείμματά μας για να μη βρεθεί η χώρα σε κατάσταση ξαφνικού σοκ. Το διάστημα αυτό, όπως είχε προλεχθεί, φτάνει στο τέλος του. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλα πρωτογενή ελλείμματα γιατί κανείς δεν μας δανείζει.
Αυτό είναι το πρώτο κρυμμένο γεγονός που προκαλεί τον τελευταίο καιρό την κατάρρευση ενός πολιτικού συστήματος το οποίο στηριζόταν μόνο στη διανομή πλούτου μέσω πελατειακών σχέσεων με τους κομματικούς του πελάτες. Μέχρι τώρα έκρυβαν ότι η πραγματικότητα επιβάλλει τις μειώσεις. Δεν μπορούσαν να το πουν και τα έριχναν στους «ξένους». Από δω και πέρα θα γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι το θέμα είναι «ποιες μειώσεις». Είναι η πολιτική επιλογή. Αυτό είναι το δεύτερο κρυμμένο γεγονός που το πελατειακό σύστημα προσπαθεί να αποκρύψει. Ότι αυτά τα 2,5 χρόνια διεξάγεται ένας κανονικός κοινωνικός πόλεμος. Ότι το σύστημα εξουσίας προσπαθεί να μεταφέρει τα βάρη της χρεοκοπίας στους ίδιους που τα πλήρωναν και πριν απ’ αυτήν. Και για να το επιτύχει αυτό εφηύρε τον «εξωτερικό εχθρό», τους ξένους που μας «επιβάλλουν». Τα κόμματα εξουσίας «αντιστέκονται» στις τρόικες και η Αριστερά, η εναλλακτική εκδοχή του πελατειακού κράτους, υπερθεματίζει και ζητάει ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση, έτσι ώστε να μη θιγεί καμία δομή απ’ αυτές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Ο Λουκάς Παπαδήμος στη Βουλή είπε ότι αυτά τα δύο χρόνια επιτύχαμε ένα θαύμα, μειώσαμε τα δικά μας ελλείμματα από 24 δις σε 5,2. Αυτό είναι και το μόνο ελπιδοφόρο γεγονός αυτής της οδυνηρής περιόδου. Είναι όμως η μισή αλήθεια. Γιατί αυτό που έπρεπε να κάνουμε για να μειωθούν τα ελλείμματα ήταν η μείωση της σπατάλης και της λεηλασίας στο δημόσιο τομέα αφενός και οι διαρθρωτικές αλλαγές που θα έβαζαν την οικονομία σε μια πιο υγιή επανεκκίνηση αφετέρου. Και στους δυο τομείς, το σύστημα εξουσίας αντιστάθηκε λυσσασμένα για να μη χάσει τα προνόμιά του. Η φούσκα υπερίσχυσε των μεταρρυθμίσεων. Οι μειώσεις του ελλείμματος επετεύχθησαν με εισπρακτικά μέτρα, με φορολογία, μειώσεις μισθών και συντάξεων. Πράγμα που βαθαίνει την ύφεση και αυξάνει τη διάρκειά της. Μπαίνουμε στον 5ο χρόνο ύφεσης όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί το πελατειακό κράτος αντιστέκεται λυσσαλέα στην προοπτική να χάσει τα προνόμιά του. Γι’ αυτό και οι αντιστάσεις στα μέτρα πάντα έχουν μια ορισμένη στόχευση: Όχι άλλου είδους μέτρα, όχι άλλη πολιτική, αλλά καταψήφιση του μνημονίου, αποσύνδεση από την Ευρώπη, βαλκανιοποίηση. Χρεοκοπία, αρκεί να μη θιγεί το σύστημα εξουσίας.
Στην πρόσφατη ψήφιση στη Βουλή της νέας δανειακής σύμβασης, που σημειωτέον μειώνει το χρέος αντί να το αυξάνει, υπουργοί παραιτήθηκαν, βουλευτές παραιτήθηκαν, κόμματα ψήφισαν όχι. Γιατί αυτοί οι καλοί άνθρωποι δεν παραιτήθηκαν όταν από τα περσινά βεβαιωμένα πρόστιμα της εφορίας εισέπραξαν μόνο το 1/100; Γιατί δεν παραιτήθηκαν όταν έκαναν 2,5 χρόνια να βρουν ότι 63.500 συντάξεις εισπράττονται από νεκρούς; Γιατί δεν παραιτήθηκαν όταν δεν έκλειναν κανέναν από τους χιλιάδες άχρηστους οργανισμούς; Γιατί τα 70 ακίνητα που πριν λίγα χρόνια θα χάριζαν στις κυπριακές off shore της μονής Βατοπεδίου, δεν τα πούλαγαν τώρα για να μην κόψουν τις επικουρικές; Γιατί έκαναν κινήματα «δεν πληρώνω» αντί να κάνουν κινήματα διαμαρτυρίας απέναντι σ’ αυτούς που δεν πληρώνουν; Γιατί δεν παραιτούνταν όταν δεν προχωρούσε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση; Γιατί δεν ζητούσαν να κλείσουν τα 260 άχρηστα στρατόπεδα στο εσωτερικό της χώρας; Γιατί εμποδίζουν τις εξετάσεις για την πρόσληψη των 1.000 ελεγκτών εφοριακών υποθέσεων;
Γιατί κανείς δεν θέλει να κάνει καμία αλλαγή που θίγει το χρεοκοπημένο σύστημα. Κανείς δεν θέλει να πει τίποτα δυσάρεστο, κρύβονται πίσω από ανεργίες και μειώσεις μισθών για να μην πουν ότι δεν θέλουν να κάνουν τίποτα. Ποιος μας εμπόδισε να κάνουμε επιλογές; Είναι κανένας Έλληνας που δεν ξέρει για τη λεηλασία και τη σπατάλη στο κράτος; Γιατί δεν μείωσαν τα ελλείμματα αλλιώς; Αν δεν χρειάζεσαι δανεικά για να ζήσεις, ποιος μπορεί να σου επιβάλλει τι να κάνεις;
Πίσω από τον «αντιμνημονιακό αγώνα» κρύβεται η υπεράσπιση της ακινησίας. Έχουμε πολλές επιλογές, μόνο που κάνουμε τις λάθος. Η πρόσφατη εμπλοκή στα τελευταία 600 εκ. που έλειπαν, έδωσε μια εικόνα. Είναι καλό να κοιτάς τους αριθμούς, λένε αλήθειες πολύ αποκαλυπτικές. 45 εκ. είναι το όφελος από τις μειώσεις των κύριων συντάξεων. Λίγο περισσότερα από όσα εξοικονομούνται από την κατάργηση μιας θέσης αντιδημάρχου από τις πολλές, δηλαδή 550 αντιδήμαρχοι σ’ όλη την Ελλάδα. Οι περικοπές στις «εκλογικές και καταναλωτικές δαπάνες» εξοικονομούν 5 φορές όσο το κόψιμο των συντάξεων. 23 εκατομμύρια είναι το εκλογικό επίδομα μόνο στο Υπουργείο Εσωτερικών, σύνολο 97.000 Δ.Υ. παίρνουν εκλογικό επίδομα. Περιθώρια υπάρχουν, το θέμα είναι τι κόβεις. Την ίδια μέρα, σε μια εφημερίδα, διαβάζω τα παρακάτω νούμερα: 51,5 εκ. η υπεξαίρεση στον Δήμο Θεσσαλονίκης, 60 εκ. η απάτη με το ΦΠΑ στην Β. Ελλάδα, 3 εκ. υπερτιμολογήσεις στο νοσοκομείο Έδεσσας, πάνω από 70 εκ. οι ζημιές από το κάψιμο της Αθήνας την προηγούμενη Κυριακή…
Το δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι το λάθος δίλημμα, είναι πλαστό, παραπλανητικό, επικίνδυνο. Χωρίζει τους πολίτες σε ψεύτικα στρατόπεδα: Θα αρνηθούμε το μνημόνιο με αποτέλεσμα τη βαλκανιοποίηση της Ελλάδας ή θα αποδεχτούμε μια μίζερη προσαρμογή, αδιέξοδων συνεχών εισπρακτικών μέτρων;
Το πραγματικό δίλημμα όμως είναι, αλλάζουμε την Ελλάδα ή προσπαθούμε να διασώσουμε το χρεοκοπημένο σύστημα;
* Ο Φώτης Γεωργελές είναι δημοσιογράφος.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην ATHENS VOICE, στις 23 Φεβρουαρίου 2012.
Όταν τα έλεγα εγώ και τι δεν άκουσα!
Και τι δε είπαν και τι δεν έκαναν τα «ορθόδοξα» κομματόσκυλα του Περισσού!
Μέχρι το ταλαίπωρο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, που ελέγχεται πλήρως από τη Σταλινική φράξια (!) της Παπαρήγας εμπλέξανε στο παιχνίδι της γνωστής πλέον παλαιοκομματικής λασπολογικής ελεεινολογίας…
Μέθοδοι που θυμίζουν γκεμπελικές πρακτικές και ενέργειες κουκουλοφόρων της κατοχής…
Αναλήθειες, συκοφαντίες, ψευδείς καταγγελίες και ότι άλλο μπόρεσε να συλλάβει το σαλεμένο μυαλό των «μοναδικών ερμηνευτών του Μαρξισμού»
Κυρίαρχος του παιχνιδιού το αποστεωμένο Παπαρήγειο ιδεολόγημα που οδηγεί το κόμμα των αγώνων και των θυσιών στον περασμένο αιώνα!
Τότε τα έλεγα εγώ, τώρα τα λέει ο Αλέκος Χαλβατζής (γιός του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ Σπύρου Χαλβατζή) και πρώην στέλεχος του ΚΚΕ, που δηλώνει ότι αποχωρεί από το κόμμα καταγγέλλοντας «κόκκινα σκιάχτρα και λαθρεπιβάτες» και αναδεικνύει με ένα κείμενο μανιφέστο την χαοτική διαφορά μεταξύ της νέας γενιάς και της παλαιολιθικής γενιάς μέσα στο ΚΚΕ.
Ένα ΚΚΕ που το θέλουν περιχαρακωμένο μικρομάγαζο για να ικανοποιούνται οι προσωπικές φιλοδοξίες της συντρόφισσας Παπαρήγας και τα βίτσια των επαγγελματιών κομουνιστών της συμφοράς.
Το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο που έχει αναρτηθεί στο προσωπικό ιστολόγιο του Αλέκου Χαλβατζή έχει ως εξής
(Κλικ στο link )
www.koinonikossyndesmos.org
Κάποτε ήταν οι συντηρητικοί κι οι προοδευτικοί, οι αριστεροί και οι δεξιοί. Ήταν, επίσης, οι λαϊκιστές και οι τεχνοκράτες, οι συντηρητικοί και οι εκσυγχρονιστές. Σήμερα, σχεδόν δυο χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο, διάκριση «της μόδας», ανανεωμένη μετά τους πρόσφατους διαξιφισμούς στο Κοινοβούλιο, παραμένουν οι «μνημονιακοί» και οι «αντιμνημονιακοί», με τα παρακλάδια τους. Διάκριση παράλογη, αν ξεκινά κανείς την πολιτική του αναζήτηση από τη βάση της επιβίωσης της χώρας, αντί να περιορίζεται σε συναισθηματικές εξάρσεις που δεν αντικρύζονται με τον τόσο απαραίτητο για τις συνθήκες ρεαλισμό.
Αυτές τις μέρες, στην απόπειρα να χαρτογραφήσουμε για τον «Κοινωνικό Σύνδεσμο» τις βάσεις μιας πολιτικής πλατφόρμας για την Ελλάδα της κρίσης, με στόχο που δεν μπορεί να είναι άλλος από την ενδυνάμωσή της, αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να συνιστά ένα εθνικό «ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο» που θα μπορούσε να υπερβεί τις διακρίσεις και να αποτελέσει τη βάση για πολιτικό λόγο κοινής απόδοχής, ανεξάρτητα από την οπτική του καθενός. Μετρώ δέκα αρχές που στηρίζονται, όπως τόσα ουσιώδη, στο αυτονόητο:
-να κάνουμε μια πραγματική επανεκκίνηση. Χωρίς να γυρίζουμε πίσω, παρά μόνο για να μάθουμε από την ιστορία. Χωρίς άλλη κριτική που μας απομακρύνει από τα πραγματικά ζητήματα και την ουσία όσων πρέπει να γίνουν. Χωρίς να εξαντλούμε αποθέματα στην απόδοση ευθυνών, στην οποία «επενδύθηκε» μεγάλο μέρος της μεταπολιτευτικής ικμάδας της χώρας.
-να δημιουργήσουμε μια υγιή Ελλάδα, δίνοντας χώρο –και βήμα- σε όσους εργάζονται, ονειρεύονται, προσπαθούν, προσαρμόζονται.
-να ξανακερδίσουμε την εθνική μας αυτοδυναμία και μια αίσθηση περηφάνειας που τόσο μας λείπει. Να πάψουμε να εξαρτώμεθα από ένα μακρινό παρελθόν, το οποίο πιστεύουμε πως δικαιωματικά μας κάνει ξεχωριστούς και μας ανάγει σε «περιούσιο λαό» που όλα θα πρέπει να του συγχωρούνται.
-να υποστηρίξουμε τομές που αντιστοιχίζονται με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και τις προτεραιότητες των πολιτών. Χωρίς στεγανά και ναρκισσισμούς.
-να διεκδικήσουμε – και να κατακτήσουμε– την πολυφωνία στην ουσία. Να επενδύσουμε σε συγκλίσεις αντί για αποκλίσεις, χωρίς στερεότυπα και φόβο. Να βασίσουμε την επικοινωνία μας σε ό,τι μπορεί να ενώσει, αντί να εμμένουμε φοβικά σε όσα χωρίζουν.
-να ακούσουμε τη φωνή του κόσμου. Να μην είμαστε ο ένας ή οι λίγοι που μιλούν, να ακούμε πρώτα. Δεν έχει ούτε νόημα -ούτε μέλλον- η τακτική του ενός που μιλάει. Θα πρέπει η φωνή να έρθει από τους πολλούς και να φιλτραριστεί από λιγότερους, για να επιστρέψει, ενισχυμένη, στους πολλούς.
-να μιλήσουμε απλά, με κατανοητά λόγια που θα εξηγούν έννοιες και δεν θα θεωρούν τίποτα δεδομένο.
-να δώσουμε έμφαση σε καλές πρακτικές. Να εντοπίσουμε τα θετικά ή τα εν δυνάμει θετικά και να εστιάσουμε σε αυτά, χτίζοντας γύρω τους το καινούργιο. Η χώρα μας δεν αντέχει άλλη τρομοκρατία και αρνητισμό, χρειάζεται έμπνευση και σιγουριά.
-να ξαναμιλήσουμε για απλά και ξεχασμένα πράγματα που αποκτούν ξανά αξία και ειδικό βάρος. Να επενδύσουμε στην αλήθεια του αυτονόητου.
-να δημιουργήσουμε νέους άξονες αναφοράς, καθώς οι παλιοί κατέρρευσαν στην πράξη. Να επιλέξουμε σημερινά και στέρεα υλικά, επενδύοντας στην αξιοκρατία, δίνοντας έμφαση στην παιδεία, απενοχοποιώντας την επιχειρηματικότητα.
Όχι, δεν έχει βλέψεις πρωτοτυπίας η καταγραφή μου. Δεν περιλαμβάνει ούτε ριζοσπαστικές ιδέες ούτε μεγαλόσχημες προτάσεις. Μα, μες στις πολλές πολιτικές ασκήσεις επί χάρτου που μας κυκλώνουν, ακροβατικές όσο και οι συντάκτες τους, ίσως έχει νόημα να δώσουμε στις λέξεις το δικαίωμα να μεταφέρουν ξανά σπαράγματα απλών ιδεών.
Γεννήθηκε το 1967. Είναι Διδάκτωρ Κλασικής Αρχαιολογίας και κάτοχος MBA. Δίδαξε αρχαιολογία στο πανεπιστήμιο και εργάστηκε στη διοίκηση πολιτιστικών οργανισμών. Είναι επιχειρηματίας στο χώρο της επικοινωνίας, με εξειδίκευση στο λεκτικό περιεχόμενο και στην πολιτική επικοινωνία. Είναι δρομέας μεγάλων αποστάσεων και αρθρογραφεί συστηματικά για το τρέξιμο και την πολιτική.
Πραγματικά συγκλονίζει και συγκινεί η επιστολή απόγνωσης ενός 15χρονου Έλληνα από το Τορόντο για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Είναι συνταρακτικός ο τρόπος με τον οποίο μιλά και περιγράφει τα συναισθήματα για την πατρίδα του, μια πατρίδα πληγωμένη που κάθε μέρα πονά και ταπεινώνται όλο και περισσότερο.
«Είμαι Έλληνας έφηβος και από φέτος μόνιμος κάτοικος Καναδά. Μέσω αυτής της επικοινωνίας θα επιθυμούσα να αφυπνίσω κοιμισμένες συνειδήσεις και να μεταφέρω την πλήρη αντίληψη την οποίαν έχει ένας νεαρός Έλληνας, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελλάδα, σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα του.
Η κατάθεσή μου θα είναι όσο πιο μακριά και σοκαριστική μπορεί να αποτυπωθεί, προκειμένου να εκφράσω όλον τον πόνο που κρύβω μέσα μου εδώ και πολλούς μήνες, για να μην πω χρόνια.
Είμαι χωρίς πατρίδα. Η Ελλάδα με έδιωξε με τον τρόπο της, αφού… δεν μπορέσαμε στην οικογένειά μου να αντέξουμε άλλο την κατάντιά της και ο Καναδάς μέχρι στιγμής, δεν νοιώθω πως με έχει αγκαλιάσει. Ακόμα μια οικογένεια αναγκάστηκε να ακολουθήσει το δρόμο της ξενιτιάς. Ακόμα μια οικογένεια αναγκάστηκε να ξεριζωθεί από το έδαφος που τη γέννησε για να ζήσει σε μια άλλη χώρα. Στην Ελλάδα, τη χώρα που με γέννησε, με ανάθρεψε και με έκανε αυτό που είμαι, οι Έλληνες κοιμούνται χωρίς να ξέρουν πως θα ξυπνήσουν. Βγαίνουν το πρωί έξω από τα σπίτια τους κοιτώντας αν θα τους επιτεθεί κάποιος να τους ληστέψει ή ακόμα και να τους σκοτώσει.
Υπάρχει μεγάλο μίσος στην Ελλάδα. Μίσος όλων σε όλους. Τα οικονομικά, πολιτικά, και κοινωνικά προβλήματα έχουν μετατρέψει την ελληνική κοινωνία σε μια κοινωνία νευρικών ανθρώπων.
Το χειρότερο όμως είναι ότι… αυτό το στρες που καλλιεργείται παντού, από τα σχολεία έως μέσα στα σπίτια, μεταφέρεται και στις επόμενες ελληνικές γενιές. Τα παιδιά μαθαίνουν στη μιζέρια, το άγχος και τον καθημερινό κίνδυνο. Πολλοί φίλοι και φίλες μου είναι καταθλιπτικοί. Η κατάθλιψη και το άγχος οργιάζουν στις νεανικές κοινωνίες της πατρίδας μου.
Ο λαός μισεί τους πολιτικούς και καταριέται το Κοινοβούλιο, την πηγή της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι πολιτικοί πρόδωσαν τον ελληνικό λαό και το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχουν ιδεολογίες στους νέους της εποχής μου. Οι λέξεις αριστερός και δεξιός έχουν καταργηθεί στη γενιά μου. Ξέρουμε ότι όποιος και αν είναι στην εξουσία, τα αποτελέσματα θα είναι το ίδιο αρνητικά.
Η οικονομική κρίση έχει πάει την Ελλάδα πάρα πολλά χρόνια πίσω. Στον Καναδά (και γενικά στο εξωτερικό), μας λυπούνται για την κατάντιά μας. Ένας Έλληνας μπορεί να καταλάβει πως νοιώθω τεράστια ντροπή να λυπούνται την πατρίδα μου.
Οι αναρίθμητοι μετανάστες μπαινοβγαίνουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, και σε λίγο θα είναι πιο πολλοί από τους Έλληνες. Αυτοί οι άνθρωποι όμως πεινούν. Στην Ελλάδα, στην οποία πίστευαν ότι θα έχουν καλύτερη τύχη, βρήκαν την μίζερη ελληνική πραγματικότητα.
Τέλος, υπάρχει πρόβλημα σχετικά με τα όργανα ασφάλειας, αφού δεν υπάρχει καμία τάξη ή μέριμνα για αυτά. Η απόδειξη είναι η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου πριν τρία χρόνια και η Αθήνα που καιγόταν επί μέρες λόγω των πολυάριθμων επεισοδίων. Κάποιοι άνθρωποι ευθύνονται για όλα αυτά τα προβλήματα. Αυτοί, κανείς δεν ξέρει ακριβώς ποιοι είναι. Όλοι όμως ξέρουν ότι θα ήθελαν να τους δουν κρεμασμένους στην Πλατεία Συντάγματος.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ευθύνονται και για τα χάλια της Ελλάδας αλλά και της εκπαίδευσης και για το πρόβλημα των μεταναστών και για τον ανύπαρκτο έλεγχο των οργάνων ασφαλείας και για το ότι οικογένειες σαν τη δική μου αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους και τη ζωή τους και να φτιάξουν λίθο-λίθο τη ζωή τους από την αρχή.
Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να τιμωρηθούν με κάποιο τρόπο. Και αυτός ο τρόπος δεν θα είναι σε ουδεμία περίπτωση το αίμα.
Αυτός ο τρόπος θα είναι μόνο ο αγώνας του ελληνικού λαού για την καλυτέρευση της ελληνικής πραγματικότητας. Η ελπίδα πως κάποτε ο Έλληνας θα ξαναλέει ότι είναι Έλληνας με ψηλά το κεφάλι, θα πρέπει να δώσει θάρρος και κουράγιο στον καταπονημένο ελληνικό λαό, που έχει υποφέρει πάρα πολλά.
Όπως είπε ο Γ. Ρίτσος, «Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια, για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι». Ο μοναδικός τρόπος να γίνει η Ελλάδα κράτος, είναι μόνο μέσω του ίδιου του ελληνικού λαού και όχι μέσω των πολιτικών που πρόδωσαν αυτόν τον τόπο. Ο λαός της Ελλάδας θα πρέπει να πιστέψει σε αυτό το όνειρο. Το πώς θα γίνει πραγματικότητα αυτό το όνειρο, εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να το πω. Άλλωστε, εγώ απλώς εκφράζω το πώς βλέπει η δική μου γενιά τα πράγματα, και όχι κάποιο σχέδιο επίλυσης όλων αυτών των προβλημάτων. Αυτό δυστυχώς, είναι ευθύνη των πολιτικών. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατον, αλλά όχι τελείως.
Αν μπορέσει και πάρει ελπίδα ο βασανισμένος ελληνικός λαός, τότε πολύ σύντομα θα έχουμε μια περήφανη Ελληνική Δημοκρατία. Μια αληθινή δημοκρατία, στην οποία ο Έλληνας θα χαίρεται να απολαμβάνει τις ήσυχες μέρες του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ας αγωνιστούμε για αυτό το όνειρο.
Όλοι οι Έλληνες του κόσμου θα πρέπει να ενωθούν για μια νέα, αληθινή Ελλάδα. Για μια νέα, ειρηνική και περήφανη κοινωνία.
Ιάσονας Ροδόπουλος – 15 χρονών
Τορόντο»
-
* Ο James Petras είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Binghamton της Νέας Υόρκης και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint Mary’s στο Halifax της Νέας Σκωτίας του Καναδά. Ως αρθρογράφος, έχει δημοσιεύσει πολυάριθμες πολιτικές αναλύσεις σε έντυπα των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής.
Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει αγοραστεί. Eίναι νοικιασμένος. Πουλάει επιχειρήσεις του ελληνικού δημοσίου στις πολυεθνικές. Μειώνει μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας, κατ’ εντολή του ΔΝΤ. Παραδίδει τα δημόσια ταμεία στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στηρίζει τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης. Δίνει εντολές στο Ελληνικό Λιμενικό Σώμα να συνεργήσει στον αποκλεισμό της Γάζας από τον Νετανιάχου». — Δήλωση διαδηλωτή στην πλατεία Συντάγματος, Αθήνα, 3 Ιουλίου 2011.
Μια αυτοαποκαλούμενη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Ελλάδα επιβάλλει, πότε με κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και πότε με αστυνομική βία, τις πιο βαθιές ανατροπές στο καθεστώς των μισθών, των συντάξεων, του αριθμού θέσεων εργασίας, καθώς και στους τομείς της παιδείας, της υγείας και της φορολογίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) έχει εγκαταλείψει πλήρως κάθε πρόσχημα ύπαρξης του ως κυρίαρχης κυβέρνησης, παραδίδοντας τις προοπτικές της παρούσας και μελλοντικής χάραξης μακρο- και μικροπολιτικής στην Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και τους ισχυρούς ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Γερμανούς και Γάλλους. Το λεγόμενο πρόγραμμα «λιτότητας» προβλέπει τη λεηλασία και τη δημοπράτηση αφενός όλων των στρατηγικης σημασίας προσοδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και αφετέρου των μεγάλων εκτάσεων δημόσιων γαιών, που περιλαμβάνουν όλους τους αρχαιολογικούς χώρους και τα θέρετρα της Ελλάδας. Ποτέ πριν δεν έχει κάποιο καθεστώς, σοσιαλιστικό ή μη, αναγκάσει τόσο απροκάλυπτα και βάναυσα μια ανεξάρτητη χώρα να επιστρέψει στην πιο στυγνή μορφή αποικιοκρατίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.
Η κοινοβουλευτική οδός προς την αποικιακή λεηλασία
Το μεγάλο άλμα της Ελλάδας προς τα πίσω έχει συντελεστεί υπό την ηγεσία ενός «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού, του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία (97%) των «σοσιαλιστών» βουλευτών και το σύνολο του «σοσιαλιστικού» Υπουργικού Συμβουλίου, με ποσοστό αποστασίας μικρότερο του 4%.
Ενώ η Βουλή συζητάει και υπερψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και την υπονόμευση των δικαιωμάτων των πολιτών, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στους δρόμους και τις πλατείες. Ωστόσο, οι εκλεγμένοι ηγέτες και νομοθέτες του ΠΑΣΟΚ αγνοούν παντελώς τις διαμαρτυρίες αυτές, υπακούοντας μόνο στις επιταγές του πρωθυπουργού και των κομματικών αφεντικών που διόρισε. Η κοινοβουλευτική πολιτική, όπως αυτή ασκείται σήμερα, είναι σαφώς εντελώς απομονωμένη από τον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που περιφρονεί τόσο κατάφωρα τη λαϊκή βούληση; Ποιο είναι αυτό το νομοθετικό σώμα που αξιώνει τη συστηματική μείωση του βιοτικού επιπέδου ενός λαού τα τελευταία τρία χρόνια και συγχρόνως δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε η μείωση αυτή να συνεχιστεί τα επόμενα δέκα χρόνια;
Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του κόμματος, εύκολα θα διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν κόμμα ψηφοθηρικής χορηγίας και όχι κόμμα προγραμματικής αλλαγής. Το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη εκλογική νίκη του το 1981, προσφέρει ανελλειπώς θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, παροχές, δάνεια και ρουσφέτια στις εκλογικές περιφέρειές του. Αρχικά, δηλαδή τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, η προσθήκη νέων δημόσιων φορέων έγινε, υποτίθεται, με σκοπό την εφαρμογή κοινωνικοοικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις οποίες οι γραφειοκράτες της δεξιάς παράταξης επιχειρούσαν να σαμποτάρουν. Παρ’ όλα αυτά, καθώς η δυναμική των «μεταρρυθμίσεων» εξασθενούσε, οι διορισμοί στο δημόσιο δεν έπαψαν να πολλαπλασιάζονται, ως μέρος της διαδικασίας οικοδόμησης μιας ευρείας κλίμακας εκλογικής κομματικής μηχανής.
Χιλιάδες υποαπασχολούμενοι πτυχιούχοι ΑΕΙ, που διέθεταν οργανωτικά προσόντα, συνωστίζονταν στα κομματικά γραφεία και με την πάροδο του χρόνου εξασφάλιζαν μια μόνιμη θέση στο ήδη διογκωμένο γραφειοκρατικό δημόσιο. Οι προσληφθέντες συνέβαλαν στην εξασφάλιση ψήφων για τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας τις ίδιες πρακτικές με αυτές του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ο δημόσιος τομέας έγινε το μεγαλύτερο γραφείο εύρεσης εργασίας για διάφορους λόγους. Πρώτον, ένας μη ευκαταφρόνητος αριθμός «δημοσίων υπαλλήλων» βρέθηκε να κατέχει περισσότερες από μια θέσεις εργασίας, μερικοί έως τέσσερις και πέντε, σε τομείς όπως τα ελεύθερα επαγγέλματα και η «μαύρη» οικονομία. Δεύτερον, ο λεγόμενος «ιδιωτικός τομέας» στην Ελλάδα ποτέ δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί, να επενδύσει, να καινοτομήσει, να εφαρμόσει νέες τεχνολογίες, να αναπτύξει ανταγωνιστικότητα και να δημιουργήσει νέες αγορές. Οι περισσότεροι από τους κορυφαίους Έλληνες επιχειρηματίες ήταν εξαρτημένοι λόγω πολιτικών δεσμών από το κυβερνών κόμμα για την εξασφάλιση δανείων για έργα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, δάνεια που χρησιμοποιήθηκαν για την εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και δάνεια για την εισαγωγή καταναλωτικών προϊόντων.
Η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά παράταξη ευκαιρίες για τεράστιες μεταβιβάσεις κεφαλαίων και την εξασφάλιση δανείων που θα χρησιμοποιούσαν δήθεν για να «εκσυγχρονίσουν» την οικονομία και να την καταστήσουν πιο ανταγωνιστική. Σε αντάλλαγμα, η Ελλάδα μείωσε τα προϋπάρχοντα δασμολογικά εμπόδια, με αποτέλεσμα μια τεράστια ποσότητα αγαθών από κάθε γωνιά της ΕΕ να πλημμυρίσει την τοπική αγορά. Τα κονδύλια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν την πελατειακή κρατική μηχανή του ΠΑΣΟΚ. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δανείζονταν κεφάλαια της ΕΕ και στη συνέχεια έστελλαν το λογαριασμό στο κράτος, με την συνενοχή των πολιτικών. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και η μεσαία τάξη εξασφάλιζαν εύκολα δάνεια για να αγοράζουν ακριβά προϊόντα εισαγωγής. Παράλληλα, οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί του καθεστώτος έκαναν λογιστικές αλχημείες ώστε να φαίνονται θετικοί οι δείκτες ανάπτυξης και να αποκρύπτεται το παθητικό. Όλα ήταν υποθηκευμένα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες συνέλεγαν τους τόκους, ενώ οι Δυτικοευρωπαίοι παραγωγοί βρήκαν μια δραστήρια αγορά για τα καταναλωτικά τους αγαθά. Σύμφωνα με ειδικούς, η Ελλάδα «ενσωματώθηκε» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δυστυχώς, με μόνο κριτήριο το γεγονός ότι έγινε η πιο ανόμοια χώρα ανάμεσα στους ισχυρούς εταίρους της.
Το ΠΑΣΟΚ χτίστηκε πάνω σε και γύρω από ένα εκλογικό σώμα της ελίτ και των μεσαίων μαζών, που ποτέ δεν κατέβαλλε φόρους, αλλά συνεχώς αντλούσε ποσά και ήταν πάντα εξαρτημένο από τον δημόσιο κορβανά. Δισεκατομμυριούχοι εφοπλιστές είχαν όλη την ευχέρεια να φοροδιαφεύγουν αφού λειτουργούσαν υπό ξένη σημαία (Παναμά), αλλά είχαν δεσμευτεί εκ των προτέρων στην πρόσληψη Ελλήνων πλοιάρχων και σε τακτικές εισφορές στα ταμεία του κόμματος. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως δικηγόροι, γιατροί και αρχιτέκτονες, δεν δήλωναν σχεδόν καθόλου εισοδήματα, εισπράττοντας παράλληλα κάτω από το τραπέζι πληρωμές σε μετρητά, δηλαδή μη δηλωμένα εισοδήματα που υπερέβαιναν κατά πολύ τις κανονικές αμοιβές τους. Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, οι κερδοσκόποι του real estate, οι τραπεζίτες και οι εταιρείες εισαγωγών, όλοι τους κατέβαλλαν ποσά στην κομματική ηγεσία, προκειμένου να εξασφαλίζουν φοροεκπτώσεις και φοροαπαλλαγές, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα δάνεια της ΕΕ, τα οποία ανακυκλώνονταν σε τουριστικά ακίνητα και σε τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό. Το περιτύλιγμα που απ’ έξω έδειχνε να είναι το κόμμα και οι επιχειρηματικές ελίτ ήταν στην πραγματικότητα ένα οργανωμένο δίκτυο λωποδυτών. Πρώτα λεηλατούσαν τα δημόσια ταμεία και μετά έστελλαν τον λογαριασμό στους μισθωτούς και τους εργάτες του μεροκάματου, μιας και σε αυτές τις δύο εργασιακές ομάδες γίνεται υποχρεωτικά παρακράτηση φόρου μισθωτών υπηρεσιών. Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα στον κόσμο να εργάζεται κανείς ως μισθωτός, αφού η μισθωτή εργασία είναι η μόνη που φορολογείται και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών και μικρών ανεξάρτητων αγροτών (ορισμένοι από τους οποίους ενοικιάζουν γη από αστούς επαγγελματίες), ιδιοκτητών μικρών ξενοδοχειακών μονάδων και εστιατόρων. Η συντριπτική πλειονότητά τους καταβάλλει μόνο ένα μικρό μέρος τους φόρου που οφείλει, αλλά δεν παύει να κάνει χρήση όλων των προνομίων των δικαιούχων του κράτους πρόνοιας. Είναι μέρος του πελατειακού κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ και οι κύριοι δικαιούχοι της ανεξέλεγκτης ροής πιστώσεων και δανείων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την αύξηση των προσωπικών εισοδημάτων τους αντί της παραγωγικότητας.
Τα δάνεια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, αυξάνοντας τις εισαγωγές γερμανικών συσκευών και αυτοκινήτων, αλλά παράλληλα και εισαγωγές προϊόντων όπως η δανική και γαλλική φέτα, δηλαδή φθηνών εισαγόμενων προϊόντων που υποκαθιστούσαν και ανταγωνίζονταν τα τοπικά. Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι κατέλαβαν και εξουδετέρωσαν τις ελληνικές αγορές, αυξάνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, ενώ η γραφειοκρατία έγινε ο εργοδότης της έσχατης ανάγκης. Αυτές οι πρακτικές της ΕΕ και οι πελατειακές σχέσεις του κράτους του ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν στο κόμμα να διατηρήσει μια σταθερή βάση ψηφοφόρων, που απαρτίζονταν κυρίως από μεγάλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, μικρομεσαίους φοροφυγάδες και συνεχώς διογκούμενα στρώματα κρατικών υπαλλήλων.
Η ΕΕ εξαγόρασε επίσης την ολοένα αυξανόμενη πολιτικοστρατιωτική υποτέλεια της χώρας. Η Ελλάδα στήριξε το ΝΑΤΟ στους πολέμους του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και του Πακιστάν. Ιδιαίτερα υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, η δουλοπρέπεια του ΠΑΣΟΚ προς το κράτος του Ισραήλ και τους υποστηρικτές του Αμερικανούς Σιωνιστές ξεπέρασε εκείνη που επέδειξαν όλα τα προηγούμενα καθεστώτα στην Ελλάδα.
…Ώσπου μια μέρα ήλθε ο λογαριασμός
Οι κλεπτοκράτες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παραποίησαν τους ισολογισμούς του κράτους, διαμορφώνοντας με λογιστικές αλχημείες τα συνεχώς αυξανόμενα ελλείμματα ώστε να φαίνονται σαν θετικά πλεονάσματα, ώσπου το σύστημα κατέρρευσε. Οι τράπεζες της ΕΕ ακούμπησαν τον λογαριασμό στο τραπέζι και απαίτησαν να πληρωθούν. Το ελληνικό κράτος και η καπιταλιστική τάξη, υπό την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, διακήρυξε αμέσως ένα πρόγραμμα «λιτότητας» και «φορολογικών μεταρρυθμίσεων». Στην πραγματικότητα, μόνο το πρώτο από τα δύο σκόπευε να εφαρμόσει, αφού δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους πελάτες – φοροφυγάδες της ελίτ και της λαϊκής βάσης.
Σημαντικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και περιορισμός των θέσεων εργασίας έχουν θεσμοθετηθεί και επιβάλλονται στους Έλληνες πολίτες. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του κόμματος, αφού οι φουσκωμένοι μισθοί τους, οι συντάξεις, τα προνόμια και οι απολαβές τους εξαρτώνται από την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος, με τη σειρά του, εξαρτάται από τους αυτοκράτορες τραπεζίτες και τους κάθε λογής αστούς κλεπτοκράτες. Η ίδια η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξαρτάται από τη ροή των δανείων της ΕΕ, τους μηχανισμούς στήριξης και τις αποκρατικοποιήσεις προκειμένου να διατηρήσει τους πελάτες του. Το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυταρχικού κόμματος. Σέρνεται δουλοπρεπώς στα πόδια των τραπεζιτών και των ισχυρών ηγετών της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα μπήγει το μαχαίρι στο λαιμό εκατομμυρίων φτωχών Ελλήνων συνταξιούχων, μισθωτών και εργατών. Η βάση του ΠΑΣΟΚ, που απαρτίζεται από αστούς φοροφυγάδες, είναι η κομματική του πελατεία που ελάχιστα επηρεάζεται από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Απόδειξη: τα φορολογικά έσοδα έχουν μειωθεί λόγω της βαθιάς ύφεσης και της φοροδιαφυγής.
Όσο το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ εντείνει και επεκτείνει την επίθεσή του εναντίον των εισοδημάτων των εργαζομένων και όσο η μαζική αντίσταση πολλαπλασιάζεται, ο δείκτης ανεργίας των νέων (55%) αυξάνει την απελπισία και τη διάθεση αντιπαράθεσης με μια κυβέρνηση, η οποία γίνεται όλο και πιο καταπιεστική και επιρρεπής στη βία.
Έχοντας απόλυτα επικεντρωθεί στο στόχο του να ρουφήξει το μεδούλι από τα ισχνά οστά των εισοδημάτων των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφώνησε να παραχωρήσει στην ΕΕ και το ΔΝΤ την εποπτεία, την κοστολόγηση και την πώληση του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου. Με άλλα λόγια, η αποπληρωμή του χρέους έχει γίνει ο μοχλός για τη μεταφορά επικυριαρχίας στις ισχυρές χώρες και για τη μεγιστοποίηση της εξόρυξης του πλούτου από τους εργαζόμενους. Αυτό που θα απομείνει από το «Ελληνικό Δημόσιο» είναι οι δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού, στις οποίες θα ανατεθεί η επιβολή διά της βίας της νέας ηγεμονικής τάξης πάνω στην εκμεταλλευόμενη και εξαθλιωμένη πλειοψηφία.
Εν μέσω αυτής της ολέθριας τροπής των γεγονότων, της λεηλασίας και της φτώχειας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιστοί στην κομματική γραμμή. Εξακολουθούν να στηρίζονται στην βάση του 25%, την μάζα των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών, των τραπεζιτών, των τεχνοκρατών συμβούλων και φοροφυγάδων, στη βάση που θα εξακολουθήσει να στηρίζει το καθεστώς, αφού καθόλου δεν επηρεάζεται από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Ο μηχανισμός στήριξης θα επιτρέψει στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να παραλάβουν τις παχιές συντάξεις τους, αφού θα τους έχει καταψηφίσει ο λαός. Οι αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες θα εξακολουθήσουν να αισχροκερδούν από μη δηλωμένες στην εφορία τουριστικές επιχειρήσεις και έσοδα από ακίνητα, ενώ οι υπόλοιποι συντοπίτες τους θα φτωχαίνουν. Το ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου και η παρέα του έχουν αποδείξει ότι η εκλογική πολιτική μπορεί να είναι συμβατή με την πιο άθλια παράδοση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, με μια εντεινόμενη σκληρή καταστολή εναντίον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου πληθυσμού και με μια βαθιά, μακροπρόθεσμη μακροχρόνια μείωση του βιοτικού του επιπέδου. Η ελληνική εμπειρία, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει ότι, όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, οι διαφορές μεταξύ συντηρητικών και σοσιαλιστών εξαφανίζονται. Οι δημοκρατικές ελευθερίες υπάρχουν μόνο για όσο διάστημα η πλειοψηφία υποτάσσεται στην υπεροχή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντόπιων κλεπτοκρατών – ολιγαρχών συνεργατών τους.
Αναμφίβολα θα γίνουν εκλογές, ακόμη και ενώ το βιοτικό επίπεδο θα έχει πέσει δραματικά, ενώ οι πληρωμές στους δανειστές θα έχουν αυξηθεί και ενώ θα έχει αφαιρεθεί από τη χώρα το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων. Ίσως το ΠΑΣΟΚ να μην επανεκλεγεί. Οι συντηρητικοί αντίπαλοί του απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του ως συλλέκτες χρεών, αλλά και ως εκτελεστές μιας πολιτικής που θα επιβάλλεται με την βοήθεια ενός αστυνομικού κράτους.
Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν διαφαίνεται πλέον καμμία λύση μέσα από την τακτική των διαμαρτυριών των πολιτών σε δρόμους και πλατείες και μέσα από τις πολιτικές που επιβάλλουν οι κοινοβουλευτικοί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίοι αγνοούν τους πρώτους. Και λόγω αυτού ακριβώς του αδιεξόδου τίθεται το ερώτημα: «Ποιές εναλλακτικές, εξωκοινοβουλευτικές δράσεις είναι αναγκαίες και δυνατές, προκειμένου να πάρει τέλος η κυριαρχία αυτής της de facto κυβερνητικής ολιγαρχίας και των κλεπτοκρατών συνεργατών της;»
[strouthokamilos.wordpress.com]
|
|
Στο ΔΝΤ κάθε χρόνο διαλέγουν δυο από τις πιο ασθενείς χώρες που δείχνουν να έχουν μην γιατρευτεί και τους κάνουν δυο ερωτήσεις. Αν απαντήσουν σωστά, τους αφήνουν να βγουν απο το ΔΝΤ!!! Φέτος διαλέγουν την Ελλάδα και την Πορτογαλία.
Πρώτος μπαίνει στο γραφείο του Διεθνή τραπεζίτη ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας.
$$$$$$ -Πες, του λέει ο Διεθνής τραπεζίτης. Αν έχανες το ένα σου μάτι τι θα ήσουν?
- Μισότυφλος, αποκρίνεται ο Μάικ.
$$$$$$ -Κι αν έχανες και τα δυο σου μάτια?
- Τότε θα ήμουν εντελώς τυφλός!
$$$$$$ -Πολύ καλά, λέει ο Διεθνής τραπεζίτης. Πήγαινε τώρα και φωναξέ μου τον πρωθυπουργό της Ελλάδος (τον γιωργάκη!!!)
Βγαίνοντας ο ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, λέει στον πρωθυπουργό της Ελλάδος (τον γιωργάκη!!!) τις ερωτήσεις και τις σωστές απαντήσεις και τον στέλνει στο γραφείο του Διεθνή τραπεζίτη.
- Πες μου, Γιώργο του λέει ο Διεθνής τραπεζίτης. Αν έχανες το ένα σου αυτί τι θα ήσουν?
- Μισότυφλος! λέει ο Γιωργάκης.
Ο Διεθνής τραπεζίτης παραξενεύεται αλλά συνεχίζει με τη δεύτερη ερώτηση:
$$$$$$ - Κι αν έχανες και το άλλο σου αυτί?
- Τότε θα ήμουν εντελώς τυφλός!
$$$$$$ -Μα καλά, μπορείς να με εξηγήσεις γιατι?
- Γιατί θα με έπεφτε το καπέλο στα μάτια...
Τώρα έφτασε η ώρα για ένα τέλος και μια αρχή. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Μας κοροϊδεύουν. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι μαζί και δεν είμαστε αθώοι. Δεν χρειαζόμαστε στρατόπεδα. Ο εαυτός μας είναι ο αντίπαλος, αυτόν θέλουμε να αλλάξουμε. Χρειαζόμαστε σκέψεις, καινούργιες προτάσεις, δημιουργικές λύσεις. Χρειαζόμαστε το προσωπικό παράδειγμα, την προσωπική δέσμευση, τις στάσεις ζωής που δίνουν στις ζωές μας περιεχόμενο. Την ευαισθησία και τη λογική, την αλληλεγγύη όχι την εχθρότητα. Ο κοινωνικός φθόνος δεν είναι ποτέ προοδευτικός.
Δεν χρειαζόμαστε πια την ευκολία, τα σλόγκαν, τα εύκολα συνθήματα, το μαύρο άσπρο. Η αλήθεια είναι δύσκολη, η γνώση χρειάζεται προσπάθεια. Η στράτευση ανήκει στον προηγούμενο αιώνα. Οι οπαδοί δεν σκέφτονται, πιστεύουν.
Η ελληνική κοινωνία, κάπου εδώ, πρέπει να κάνει επανεκκίνηση. Να πατήσει το κουμπί restart. Ό,τι κάναμε, κάναμε. Όσο φταίξαμε, φταίξαμε. Ό,τι καταστρέψαμε, καταστρέψαμε. Τώρα πρέπει να αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Να τραβήξουμε μια γραμμή σε όλα αυτά που είναι η παλιά, εύκολη, πιασάρικη, κενή Ελλάδα της μετριότητας και της αυταρέσκειας. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα μιλάει τόσο πολύ, δεν θα είναι τόσο τσάμπα μάγκας, θα σκέφτεται, θα δημιουργεί. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα καίει. Θα φτιάχνει.
Την απόφασή του να παραιτηθεί της μηνιαίας αποζημίωσης που λαμβάνει γνωστοποίησε στον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, κατά τη συνάντηση που είχαν σήμερα το μεσημέρι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.
Σε μια χρεοκοπημένη χώρα που ο "ανύπαρκτος" τελετουργικά Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παίρνει σχεδόν τα διπλάσια από τους βασιλιάδες της Ευρώπης αποτελεί κοροιδία.
Σύμφωνα λοιπόν με τονπροϋπολογισμό του 2009,
ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λαμβάνει:
-288.000 ευρώ ως "χορηγία Προέδρου της Δημοκρατίας"
-97.000 ευρώ ως "έξοδα παραστάσεως"
-1.772.000 ευρώ ως "βασικό μισθό"
-3.000 ευρώ ως "επίδομα χρόνου υπηρεσίας"
-30.000 ευρώ ως "οικογενειακή παροχή"
-14.000 ευρώ ως "επίδομα θέσης ευθύνης" εδώ γελάνε!
-288.000 είναι τα "έξοδα παραστάσεως όσων διετέλεσαν Πρόεδροι της Δημοκρατίας"
Tα παραπάνω είναι μερικές μόνο από τις δαπάνες της Προεδρίας.
Από επιδόματα στην Ελλάδα, άλλο τίποτα. Είναι ενδεικτικό άλλωστε το επίδομα..."θέσης ευθύνης" και "οικογενιακής παροχής" που βλέπουμε.
Αν κάνουμε λοιπόν την πρόσθεση, μας βγαίνει το ποσό του 1.604.000 ευρώ.
Διαιρούμενο διά του 13, όσοι και οι μισθοί ενός εργαζομένου, μας βγαίνει 123.384 ευρώ το μήνα, τα χρήματα που λαμβάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Να σημειωθεί ότι σε αυτά τα χρήματα, δεν συμπεριλαμβάνονται τα.. λειτουργικά έξοδα ττου Προεδρικού Μεγάρου, μισθοί υπαλλήλων, κλπ.
***********************************************************
Επειδή η Βασιλεία στην Ελλάδα μας άφησε χρόνια κι επειδή μια σύγκριση με τα ποσά του τότε προσαρμοσμένα στο σήμερα θα ήταν εντελώς άτοπη, ας δούμε το κόστος μιας από τις πιο ακριβές και ποιο "φανταχτερές" Μοναρχίες της Ευρώπης, αυτή της Ολλανδίας.
Εκεί που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Βασίλισσα Βεατρίκη, παίρνει τον χρόνο ως μισθό από τον κρατικό προϋπολογισμό, το ποσό των 834.000 ευρώ!
Δηλαδή, 770.000 ευρώ λιγότερα το χρόνο από τον Έλληνα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενός θεσμού που δεν έχει ούτε στο 1% τις "φανταχτερές" εκδηλώσεις της Ολλανδίας. Ο δε διάδοχος του Θρόνου, πρίγκιπας Βίλλεμ Αλεξάντερ, παίρνει 248.000 ευρώ.
Σε σχέση δηλαδή με την λαμπερή και..."μουράτη" βασίλισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας, ο "ανύπαρκτος" τελετουργικά Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παίρνει σχεδόν τα διπλάσια!!!
Σε σχέση δε με την περίοδο της βασιλείας της Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας, υπάρχει η θεμελιώδης διαφορά ότι η βασιλική χορηγία τότε, κάλυπτε και τους μισθούς των υπαλλήλων των Ανακτόρων Αθηνών και Τατοϊου, και μόνο επί Χούντας οι μισθοί αυτοί απορροφήθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Μιά καινούργια ημέρα. Γι' αυτό θέλω να ξεκινήσω μιλώντας για κάτι διαφορετικό από την απόγνωση που πνίγει την Ελλάδα. Να πω για το κουράγιο που επιμένει να μας χαρίζει η ποιότητα, όπου τη βρούμε και την ψηλαφήσουμε, ανυπότακτη και στον πιο ισοπεδωτικό απελπισμό. Η αγάπη όπως έλεγε ο Άγγλος ιστορικός και φιλόσοφος Άρνολντ Τόινμπυ είναι το κλειδί για την δημιουργία του μέλλοντος και ότι οι άνθρωποι που ακολουθούν την οδό της αγάπης να είμαστε βέβαιοι ότι είναι οι απόλυτα ολοκληρωμένοι.
Τι μας απομένει; Να βρούμε την πολιτιστική μας ταυτότητα.
Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.
Επικοινωνώ μαζί σας γιατί αντιλαμβάνομαι τους προβληματισμούς σας, την αγανάκτησή σας, τα ερωτηματικά σας όλο αυτό το τελευταίο διάστημα!!!!!!!
Καταλαβαίνω την αγωνία σας, καταλαβαίνω την οργή σας, καταλαβαίνω το θυμό σας, νοιώθω την απογοήτευσή σας, αλλά και το φόβο για το που οδηγούνε τη χώρα και την παράταξη οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης αλλά και όσοι προσπαθώντας να περισώσουν το «εγώ» τους αρνούνται τον ίδιο τους τον εαυτό. (Και ξεμπουκάρω απ'τον τεκέ, μες στην ταβέρνα πάω. Δύο ποτηρίες εφετινό κάθομαι κοπανάω)
Δεν θα παραδώσουμε το ΠΑΣΟΚ στη χλεύη της κοινωνίας. (ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΠΑΙΡΝΕΙ ΧΑΠΙΑ ΑΥΤΟΣ!!!)
Δεν θα το κάνουμε έρμαιο στα χέρια των φιλόδοξων νεοφιλελευθέρων πολιτικών που τρύπωσαν αυτά τα χρόνια μέσα του. (ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ....)
Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι τους. Δεν θα συμμαχήσουμε με όσους αυτόκλητους «σωτήρες» μας οδηγούν μαθηματικά στην καταστροφή και το ξεπούλημα της χώρας!!!!!!!! (Τριαλάλα-λα-λα........ Τζεπιά-βαραβα-σαν με-βερεβε ...)
Δεν θα διαπραγματευτούμε τα πιστεύω μας. (Όταν μπουκάρω στον τεκέ, τον αργιλέ τσακώνω)
Για εμάς το μόνο που υπάρχει είναι:
Αγώνας για να ξανασυναντήσουμε το ΠΑΣΟΚ της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Αγώνας για να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς του συμβιβασμού, της υποταγής και της συντηρητικής μετάλλαξης στο κίνημα μας.
Αγώνας για τη χώρα, για τον λαό, για τους προδομένους ψηφοφόρους μας.
Αγώνας για το ΠΑΣΟΚ της προοπτικής, της μοναδικής πολιτικής δύναμης που μπορεί να μας βγάλει από τα σημερινά αδιέξοδα.
Αγώνας για μια κοινωνία ανθρωπιάς, αλληλεγγύης, ισότητας και ισονομίας. Για μια κοινωνία σοσιαλιστική». (Σούρας, τρελός, αν έγινα, κι έφυγα απ' την ταβέρνα για το τσαρδί μου πάγαινα, είχα γίνει στην πένα!)
ΑΠΑΝΤΗΣΗ....... ....αρλούμπες, αρλούμπες, αρλούμπες…. ΑΝ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΖΟΥΣΕ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΞΑΔΕΛΦΟ ΤΟΝ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΙ ΚΑΙ..... Μα καλά δεν ντρέπεστε ? Δεν έχετε τσίπα ? μιλάτε εσείς που έχετε ξεπουλήσει την χώρα μας!!!!
Βρε ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΡΕ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ !!!!
Εμένα αυτό που με ενόχλησε περισσότερο σε σχέση με τη νέα επώδυνη συμφωνία με την τρόικα είναι το γεγονός ότι κανείς δεν βγήκε να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τι θα του συμβεί. Ή τι θα του συνέβαινε χωρίς αυτή. Τι θα σήμαινε για τον λαό μια χρεοκοπία. Από διαρροές μάθαμε τι μας βρήκε, και τι θα καθορίσει τη ζωή μας, και τη ζωή των παιδιών μας για πολλά χρόνια ακόμη. Ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί αποτόλμησαν μια δημόσια εξήγηση με πραγματικά στοιχεία, αλλά και γεγονότα, προς τους πολίτες.
Περιορίστηκαν σε γενικόλογες αναφορές περί «παλεύω» και περί αποτροπής της «επανάστασης» στην Ευρώπη. Ενώ θα έπρεπε, πιστεύω εγώ, να οργανώσουν μια κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Παπαδήμος και οι τρεις αρχηγοί, και να μιλήσουν με ειλικρίνεια για όλα. Για όλα όμως. Και για τους εκβιασμούς, και για την πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τη νέα δανειακή σύμβαση. Οχι τα «σωθήκαμε» κι αυτά όλα τα παραμύθια, που δεν τα πιστεύει κανείς πια...
Του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου
απόσπασμα απο άρθρο του στα www.nea.gr
www.newsbomb.gr/bloggers
του Γιώργου Ε. Χριστοφορίδη
Ακόμη και την ύστατη στιγμή είστε πολύ λίγοι, κύριοι της Βουλής.
Ο κόσμος παρακολουθεί, παγωμένος και τρομοκρατημένος, τι γίνεται στο Κοινοβούλιο. Γιατί φοβάται. Φοβάται ότι τα παιδιά του θα κληθούν να ζήσουν όλη τους τη ζωή με μισθό 400 ευρώ… Φοβάται, με άλλα λόγια, ότι δε θα είναι ζωή αυτή που θα ζήσουν τα παιδιά του… Θα είναι ένα θλιβερό υποκατάστατο…
Κι αυτοί; Τι θέαμα δίνουν την ώρα που ζούμε τις πιο «κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις», όπως οι ίδιοι και τα ελεγχόμενα από αυτούς media τις αποκαλούν; Ανοίξτε το web-tv του newsbomb.gr και δείτε το θέαμα-ξεφτίλα που παρουσιάζει η βουλή…. Ο ομιλητής, το προεδρείο και από κάτω; Αδεια έδρανα!
Ξέρετε πού βρίσκονται όλη αυτή την ώρα οι βουλευτές μας; Αυτοί που μας εκπροσωπούν; Αυτοί οι ίδιοι που μας λένε ότι σήμερα κρίνεται το μέλλον της χώρας; Στο καφενείο της Βουλής και βλέπουν το μπάσκετ! Τόσο τους ενδιαφέρει το μέλλον των παιδιών μας. Λιγότερο από το αν κέρδισε ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό ή ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό.
Το καφενείο της Βουλής έχει δύο τηλεοράσεις. Στη μια παίζει το ματς, στην άλλη μεταδίδεται η ολομέλεια. Η τηλεόραση με το ματς παίζει στη διαπασών. Η τηλεόραση με τους ομιλητές είναι στο αθόρυβο.
Αυτοί είναι. Ξεφτιλισμένοι. (Όχι όλοι τους. «Μονάχα» η συντριπτική τους πλειοψηφία. Γιατί κάποιοι λίγοι, πολύ λίγοι, ασχολούνται και με τα όσα –σπουδαία- συμβαίνουν έξω από τη Βουλή. Στο Σύνταγμα της διαμαρτυρίας, των δακρυγόνων, αλλά και της ελπίδας).
Μεταξύ μπάσκετ, πλατείας και ολομέλειας, οι εθνοπατέρες μας ψήφισαν. Με συντριπτική πλειοψηφία, ψήφισαν μπάσκετ… Κάποιες λίγες ψήφους πήρε και η πλατεία. Κανείς δεν ψήφισε Βουλή. Γιατί αυτό που εκτυλίσσεται εκεί μέσα είναι μια παρωδία. Και, πλέον, το έχουν καταλάβει όλοι…
Υ.Γ. Οχι, βέβαια, ότι όταν τελείωσε το μπάσκετ ασχολήθηκαν με «λεπτομέρειες», όπως το μέλλον του τόπου... Ένα διάλειμμα έκαναν μόνο, όταν μιλούσαν οι αρχηγοί τους, για να δώσουν τα διαπιστευτήρια. Και μετά συνέχισαν με το β’ ημίχρονο της ξεφτίλας. Πήγαν στο εντευκτήριο (να μη δίνουν και στόχο πια -είχε, βλέπετε, ήδη κυκλοφορήσει το πρωτοσέλιδο του newsbomb.gr) και το έριξαν στο ποδόσφαιρο. Τηλεόραση, Παναθηναϊκός-Ξάνθη και ουισκάκι. Κι έξω να καίγεται η Αθήνα. Απλά αντιγράφω το σχόλιο της Χριστίνας Μεταλλίδου από το facebook, το οποίο και προσυπογράφω απόλυτα: «Τον αγώνα του μπάσκετ δεν τον χάνουν, τον αγώνα όμως για την Ελλάδα τον έχουν χάσει προ πολλού!».
Για του λόγου το αληθές, ιδού και το σχετικό φωτογραφικό ντοκουμέντο που κυκλοφόρησε στο Internet:
Οι λιποτάκτες αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί και βουλευτές δεν είναι άλλο από επικίνδυνοι. Τους λόγους τους ξέρετε. Εν πάση περιπτώσει μπορεί και κάτι καλό να προκύψει απ’ τη φυγή τους. Έτσι κι αλλιώς η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου, δεν ήταν παρά ένα στίγμα. Ωστόσο αυτό που στ’ αλήθεια με εξοργίζει είναι η συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα. Μου δίνει απαισιοδοξία. Με αναγκάζει σε σκέψεις όπως να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ στις εκλογές γιατί δεν θα ΄θελα με τίποτα να με χρεοκοπήσει στο μέλλον εκείνος ως αντιπολίτευση. Αν και εφόσον είναι αντιπολίτευση. Η χθεσινή του ομιλία κατέληξε με τη μία και μόνη δέσμευσή του: «Μία δέσμευση μπορώ να δώσω- όχι μόνο δεν θα τηρήσουμε αυτές τις δεσμεύσεις, που είναι καταφανώς εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος, αλλά θα τα ξηλώσουμε ένα-ένα αυτά τα μέτρα.»
Αν η μία και μόνη δέσμευση ενός νέου πολιτικού είναι να πάρει τη «λαϊκή εντολή» και να βάλει μπροστά το ξήλωμα των μέτρων που δεν θα μας χρεοκοπήσουν, χωρίς ωστόσο να μπορεί να προτείνει αυτό που θα σώσει τη χώρα ή να πει πώς θα είναι οι συνθήκες της ζωής μας μετά τη χρεοκοπία, τότε ως επίσης νέος άνθρωπος δεν θέλω να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τον Τσίπρα στη Βουλή. Ήθελα στην ηλικία που βρίσκεται να βράζει το αίμα του. Να γεννά ιδέες και προτάσεις. Να έχει ένα φρέσκο λόγο για το πώς μπορούν να δουλέψουν πιο γρήγορα, πιο οργανωμένα, πιο αποτελεσματικά τα εξαρτήματα της μηχανής. Εγώ δεν θέλω να πω ότι ο άνθρωπος δεν το’χει, γιατί δεν μπορώ να δείξω έναν που να το’χει. Αλλά με θυμώνει που αντί να προσπαθεί για το σήμερα, αναλώνεται στο να κάνει σχέδια διάλυσης για το μετά τις εκλογές μέλλον.
Τόσες δουλειές, ήταν ανάγκη να γίνει πολιτικός;
Υγ: Κύριε Τσίπρα, όταν έχουμε έναν λαό του οποίου η αξιοπρέπεια δοκιμάζεται σε πραγματικές συνθήκες, μην επιμένετε ότι οι παραιτήσεις πολιτικών είναι πράξεις αξιοπρέπειας και υπέρτατης ηθικής αξίας. Με κάνετε να ξαναδιαβάζω όσα γράφω για εσάς και να νιώθω σαν να ληστεύω εκκλησία.
Επικριτικά απέναντι στη στάση που έχει, ως τώρα, τηρήσει η Ευρώπη έναντι της Ελλάδας είναι, σε μεγάλο βαθμό, τα σχόλια του βρετανικού τύπου. Πιθανό ένα πρωτογενές πλεόνασμα σύντομα, γράφουν οι FT. Οι βρετανοί αναλυτές δεν παραλείπουν, ωστόσο, να επισημάνουν την ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος να ξεπεράσει τον «αναχρονιστικό λαϊκισμό του», ο οποίος εμπόδισε την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, ενώ παράλληλα υπογραμμίζουν και όσα θετικά έχουν επιτευχθεί την τελευταία διετία.
Ως τεράστια λάθη από πλευράς Ευρώπης προβάλλουν σε άρθρο γνώμης οι Financial Times, την επιμονή σε περικοπές και μέτρα λιτότητας, δίχως αντισταθμιστικές παρεμβάσεις αλλά και την απαράδεκτη και ταπεινωτική πρόταση των Γερμανών για επιβολή δημοσιονομικού επιτρόπου στη χώρα. Η εφημερίδα προβάλει την μείωση του ελλείμματος κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες σε δύο χρόνια και προειδοποιεί πως σύντομα η Ελλάδα θα φθάσει σε πρωτογενές πλεόνασμα και θα μπορεί άνετα να χρεοκοπήσει με οδυνηρά αποτελέσματα για τη ευρωπαϊκή και -γιατί όχι- την παγκόσμια οικονομία. Γι αυτό και επείγει μια αλλαγή πολιτικής, έναντι της Ελλάδος εδώ και τώρα, επισημαίνουν οι Financial Times, καλώντας τους Ευρωπαίους να πάψουν να φέρονται στην Ελλάδα σαν «ανήλικο παιδί» και να της δώσουν τη δυνατότητα να ανακάμψει οικονομικά με αξιοπρέπεια.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνη μπροστά στην άβυσσο
Η Guardian απορρίπτει το επιχείρημα πολλών ευρωπαίων γραφειοκρατών, ότι μια έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη το ευρώ, δεν θα έχει και τόσο δραματικές επιπτώσεις. Όλα συνηγορούν προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση, υπογραμμίζει η εφημερίδα. Οι κερδοσκόποι έχουν ήδη στρέψει τα πυρά τους προς την Πορτογαλία και έπονται Ιταλία και Ισπανία. Καμιά θωράκιση δεν θα μπορεί να αποτρέψει την διάλυση του ευρώ. Άποψη που υιοθετεί και η Observer, επισημαίνοντας, μάλιστα, πως δεν είναι μόνη η Ελλάδα μπροστά στην άβυσσο. Η Daily Telegraph στρέφει τα πυρά της στην Άγκελα Μέρκελ, η οποία σε περίπτωση απόρριψης του νέου Μνημονίου από την Ελληνική Βουλή, θα πρέπει να μεμφθεί μόνο τον εαυτό της και την πολιτική της που οδήγησε την Ευρώπη στο αδιέξοδο.
(επιστολή Αναγνώστη)
Παρατηρώ το αντιμνημονιακό παραλήρημα στο οποίο έχει υποπέσει τις τελευταίες εβδομάδες η ελληνική κοινωνία.
Πολιτικά κόμματα, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εργαζόμενοι και άνεργοι, νέοι και ηλικιωμένοι, σκίζουν καθημερινά τα ιμάτιά τους, καταγγέλλοντας την «κακή» τροϊκα, που θέλει να ρίξει στην εξαθλίωση την (πάλαι ποτέ) υπερήφανη Ελλάδα.
Μπροστά λοιπόν στη νέα δανειακή σύμβαση, την ολοκλήρωση του PSI και τα μέτρα που καλείται να λάβει η κυβέρνηση, ορθώνεται ένα κίνημα του ΄΄ΟΧΙ΄΄, θέλοντας να κλέψει λίγο από τη μαγεία του 1940, χωρίς φυσικά να μνημονεύει τί ακολούθησε τα επόμενα χρόνια…
Αλήθεια, εσείς τί θα κάνατε αν ήσασταν σε μία από τις 300 θέσεις του κοινοβουλίου; Θα ψηφίζατε όχι; Με ό,τι κι αν συνεπάγεται η συγκεκριμένη απόφαση για τη Ελλάδα και τους Έλληνες;
Εγώ πάλι, θα ψήφιζα ΄΄ΝΑΙ΄΄.. δαγκωτό.
Θα ψήφιζα “ναι” στη νέα δανειακή σύμβαση, για ν’ αποτρέψω την χρεοκοπία της χώρας μου. Δεν χρειάζομαι καμία έρευνα από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ούτε τον Λουκά Παπαδήμο ή τον Ευάγγελο Βενιζέλο για να μου εξηγήσουν τί σημαίνει για τη ζωή μου η χρεοκοπία. Το πρόσφατο επιχείρημα πως οι Ευρωπαίοι δεν θ’ αντέξουν την άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας, άρα θα μας δώσουν τα λεφτά – παρά τις πιέσεις και τα τελεσίγραφά τους, δεν με πείθει.
Μπείτε για ένα λεπτό στη θέση των δανειστών μας (όχι απαραίτητα του Γερμανού, αλλά του Γάλλου, του Σουηδού, του Αυστριακού ή του Βέλγου) : συμφώνησαν να κόψουν περίπου 100 δισεκατομμύρια από αυτά που τους οφείλουμε, και να μας ξαναδανείσουν άλλα 130 δισ. Και το μόνο που ζητάνε, είναι μία εγγύηση πως (έστω αυτά) θα τα πάρουν πίσω. Και θα τα πάρουν πίσω, εφόσον η Ελλάδα αρχίσει να ξοδεύει λιγότερα απ’ όσα παράγει (εκεί στοχεύει και το νέο πακέτο μέτρων που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση).
Ποιος από τους εκπροσώπους του ελληνικού λαού στο Κοινοβούλιο, θα έπαιρνε την ευθύνη να πει όχι στα μέτρα που συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση, γνωρίζοντας πως η συγκεκριμένη ψήφος του, ενδεχομένως οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρωζώνης (και προκαλέσει «ντόμινο» στην Ευρωπαϊκή Ένωση);
Αλήθεια, οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης που μας έδιναν επί σειρά ετών τα χρήματά τους, σε τι ευθύνονται που εμείς και δεν θα τους τα επιστρέψουμε, και θα τους καταστρέψουμε; Ούτε οι ληστές με τα μαύρα να ήμασταν, που και κλέβουμε το θύμα, και το σκοτώνουμε.
Θα ψήφιζα ΄΄ναι΄΄ στη νέα δανειακή σύμβαση, γιατί αν υπάρχει κάτι που με εξοργίζει περισσότερο από την ανικανότητα των πολιτικών μας, είναι πως υπάρχει πιθανότητα να δικαιωθεί κάποιος που έχει στοιχηματίσει στην χρεοκοπία της Ελλάδας, και να μας αγοράσει όσο – όσο, με τα ευρώ του εξ’ Ελβετίας.
Θα ψήφιζα ΄΄ναι΄΄ στη νέα δανειακή σύμβαση, γιατί το προσωπικό μου συμφέρον αλλά και το συμφέρον της χώρας μου, παραμένει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ψήφιζα ΄΄ναι΄΄ για να συνεχίσω ν’ αμείβομαι σε ευρώ, και να πληρώνω σε ευρώ. Θα ψήφιζα ΄΄ναι΄΄, για να παραμείνουν Τουρκία, Αλβανία και Σκόπια, άγχη του παρελθόντος.
Θα ψήφιζα ΄΄ναι΄΄ στη νέα δανειακή σύμβαση, γιατί τα τελευταία 38 χρόνια, με έπεισαν πως δεν πρόκειται ν’ αλλάξουμε μόνοι μας, παρά μόνο με τον μπαμπούλα πάνω από το κεφάλι μας.
Θεωρώ πιο σημαντική την ίδια την αλλαγή, παρά το αν θ’ αλλάξω αυτοβούλως ή όχι. Θέλω να συλλαμβάνονται οι φοροφυγάδες, θέλω να μπορώ να οδηγώ ταξί, θέλω να ιδρύσω μια επιχείρηση χωρίς να λαδώνω πολεοδόμους και δικηγόρους που ετοιμάζονται να προσφύγουν στο ΣτΕ, θέλω να εξάγω αγροτικά προϊόντα, και να μην εισάγω ελληνικό ελαιόλαδο από το εξωτερικό.. θέλω όλα αυτά που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες.. και αφού δεν μπορώ να τα κάνω μόνος μου, ας τα κάνει ο Πολ Τόμσεν.
Οι τροϊκανοί μάλιστα απαιτούν τα μέτρα να περάσουν άμεσα από τη Βουλή, ώστε ουσιαστικά τη Δευτέρα που λήγει το τελεσίγραφο (13 Φεβρουαρίου είχαν ορίσει ως καταληκτική ημερομηνία των διαπραγματεύσεων) τα μέτρα να είναι εφαρμόσιμα. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του γερμανικού πρακτορείου Dpa, η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ εκτιμά ότι έως το βράδυ της Πέμπτης οι διαπραγματεύσεις για το νέο δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας θα έχουν ολοκληρωθεί.
Μισθοί-εργασιακά
•Μπορεί να διασώζεται ο 13ος και 14ος μισθός αλλά επι της ουσίας εξανεμίζεται!
•Μειώνονται τελικά κατά 22% οι κατώτερες αμοιβές που προβλέπονται από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι μόνο για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας. Αυτό λοιπόν έχει σαν αποτέλεσμα να επηρεάζονται ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
•Ο κατώτατος μισθός ενός άγαμου από 751 ευρώ που είναι σήμερα πάει στα 601 ευρω μικτά!
•Έγγαμος χωρίς παιδί από τα 826 ευρώ πάει στα 661!
•Έγγαμος με ενα παιδι και 6 χρονια προϋπηρεσίας από τα 963 ευρώ πάει στα 771! Με την απόφαση αυτή επι της ουσίας καταργούνται οι κλαδικές συμβάσεις που ήταν και ο στόχος της τρόικας!
•Διατηρούνται οι ωριμάνσεις (διετίες, πολυετίες), καθώς και τα βασικά επιδόματα (οικογενειακά, ανθυγιεινής εργασίας), τα οποία αναπροσαρμόζονται με το ύψος της κατώτερης αμοιβής μετά τη μείωση.
•Η «μετενέργεια», το δικαίωμα δηλαδή του υπουργού Εργασίας να επεκτείνει την ισχύ των κλαδικών συμβάσεων για έξι μήνες μετά τη λήξη τους, παραμένει σε ό,τι αφορά το βασικό μισθό και τα βασικά επιδόματα, όπως ορίζονται από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Ωστόσο, το εξάμηνο γίνεται τελικά τρίμηνο και από αυτό εξαιρούνται οι νεοεισερχόμενοι. Μετά τη λήξη των κλαδικών συμβάσεων θα ακολουθούν διαπραγματεύσεις για την υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης.
Η μεγάλη σφαγή των επικουρικών:
Το βασικό σενάριο για τις συντάξεις προβλέπει τη μεσοσταθμική μείωση 15% στις επικουρικές.
Για παράδειγμα αν κάποιος τον Οκτώβριο του 2011 έπαιρνε επικουρική:
300 ευρω, τώρα πάει στα 217
460 ευρώ τωρα πάει στα 298
600 ευρω τώρα πάει στα 372
800 ευρώ, τώρα πάει στα 484
1000 ευρώ, τώρα πάει στα 600
Οι πληροφορίες που είδαν το φως λένε επίσης ότι τελικά ως προς τα δημοσιονομικά έχουν βρεθεί τα περιβόητα 3 δισ. που απαιτούν οι τροϊκανοί. Με βάση αυτές τις πληροφορίες έρχονται περικοπές 1,1 δισ. ευρώ από τον τομέα της υγείας, περίπου 400 εκατ. ευρώ από τον τομέα της άμυνας, περίπου 400 εκατ. ευρώ από τις περικοπές σε καταναλωτικές και ελαστικές δαπάνες του Δημοσίου, περίπου 400 εκατ. ευρώ από τη νέα μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, περίπου 45 εκατ. ευρώ από την περικοπή των πολυτεκνικών επιδομάτων και περίπου 75 εκατ. ευρώ από τη μείωση του εκλογικού επιδόματος.
Δεν έχει οριστικοποιηθεί το ύψος των περικοπών στις επιχορηγήσεις των ΟΤΑ, το οποίο θα κυμαίνεται από 200- 440 εκατ. ευρώ.
Στα έξοδα του κράτους περιλαμβάνονται και οι αμοιβές εργαζομένων και έτσι μπήκαν στο στρόχαστρο τα εργασιακά των υπαλλήλων σε ΔΕΚΟ και Τράπεζες που ελέγχονται από το Δημόσιο, όπου ουσιαστικά αίρεται η μονιμότητα.
Οι κομουνιστές δεν καταδέχονται να κρύψουν τις απόψεις τους και τις βλέψεις τους.Δηλώνουν, λοιπόν, ανοιχτά ότι ο σκοπός τους μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βίαιη ανατροπή της σημερινής καθεστηκυίας τάξης. Ας τρέμουν την επανάσταση οι άρχουσες τάξεις.
Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν, όμως, να κερδίσουν έναν ολόκληρο κόσμο...........
Φρ. Ενγκελς
Πανό στην Ακρόπολη κρέμασε το ΠΑΜΕ!!! Mια παρέα απο ανθέλληνες δεν σέβονται τίποτα πια.
Γιατί βρε σύντροφοι δεν πάτε στους άλλους κλέφτες στη Βουλή να βάλετε τα πανό σας!!! Δεν αφήνει η κομμουνίστρα Κανέλλη!!!
Δεν υπάρχει σημείο σε όλη την επικράτεια που να μην έχουν κολλήσει αφίσες, πανό κ.α.λ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΟΜΟΙ; Αλήθεια γι' αυτούς ισχύει ο νόμος «ο Ρυπαίνων Πληρώνει» !!!
Ωστόσο εάν προσέξετε τις φωτό θα δείτε 1-2 γνώριμες φάτσες αιωνιων φοιτητών και κάνα δυο άλλους τετράπαχους. Πέραν του αστείου το έχουν παρακάνει. Κάθε τρεις και λίγο με την κάθε παπαριά που λέει ο κάθε πολιτικός πανό στην ακρόπολη.
Τι την περάσατε ρε την Ακρόπολη; Γιατί δεν αναρτήσατε πανό στον 902 αριστερά στα FM* και στην τυποεκδοτική που είναι δικά σας μαγαζιά και που έχουν αφήσει απλήρωτους τους εργαζόμενους!!!! Τους πετάξανε στον δρόμο σαν τα σκυλιά!!!
Εδώ έτσι και βάλεις πανό σε παλιό κτίσμα χωρίς άδεια την πάτησες χοντρά...και μην σκεφτείς πολιτικά πανό...απλά με πληροφορίες για κάτι και όνομα / τηλέφωνο.
Αυτά τα καραγκιοζιλίκια βλέπουν σε όλο τον κόσμο και λένε. Καλά δεν σεβαστήκατε...εσάς...δεν σεβαστήκατε εμάς...δεν σεβαστήκατε τίποτα...τα αρχαία τι σας φταίνε! έτσι όπως πάτε μονο αυτά θα σας σώσουν και μονο αυτά θα σας μείνουν...έστω και ως ιδέα.
«Βλέπουμε μπροστά μας ένα θέατρο σκιών. Είναι ντροπή. Ο λαός βρίσκεται σε απόγνωση και αυτοί παίζουν εκλογικά παιγνίδια».
* Ο ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΣ ΜΠΟΝΑΜΑΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ 902-ΚΚΕ:
ΑΛΛΟΙ 4 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ – ΤΟΥΣ 35 ΕΦΤΑΣΑΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 902
Είχαμε κάνει την πρόβλεψη ότι δε θα σταματούσαν το αντεργατικό τους όργιο. Και αυτοί δεν μας «απογοήτευσαν». Μονότονοι μέσα στον αντεργατισμό τους, 29 και 30 του Δεκέμβρη, ξαφνικά, όπως κάνουν εδώ και 1 χρόνο, παραδώσανε σε 4 συναδέλφους μας το «ραβασάκι» της απόλυσης. Ο ένας από αυτούς έχει παιδάκι 6 μόλις μηνών, αλλά φυσικά, όπως δείξανε κιόλας από τις πρώτες απολύσεις οι σκληρόψυχοι εργοδότες του 902-ΚΚΕ, δεν χολοσκάνε για τέτοιες «μικρολεπτομέρειες».
Το σκηνικό είναι στημένο και γνωστό. Από το Δεκέμβρη του 2010 μέχρι σήμερα, σε πλήρη διάσταση με τις διακηρύξεις περί «κοινωνικών κριτηρίων» και χωρίς καμία συζήτηση με τους εργαζόμενους, 35 άνθρωποι, ως επί το πλείστο οικογενειάρχες, πολλοί με μικρά παιδιά, έχουν «αποκεφαλιστεί» με μόνο κριτήριο το ότι δεν ήταν ρουφιάνοι και υποταχτικοί της διοίκησης του 902. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όταν κάποιοι (εμείς) «τόλμησαν» να εκθέσουν ανοιχτά αυτό το ζήτημα διοργανώνοντας κινητοποίηση έξω από τις εγκαταστάσεις του σταθμού τον περασμένο Σεπτέμβρη, δέχτηκαν έναν οχετό συκοφαντιών από την εργοδοσία 902-ΚΚΕ.
Πρέπει να καταγγείλουμε πια ανοιχτά τη βρώμικη μεθόδευση της εργοδοσίας 902-ΚΚΕ εναντίον μας. Με την κάλυψη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, όπως φάνηκε από τον τρόπο που μας χτύπησε η Αλέκα Παπαρήγα τον περασμένο Σεπτέμβρη, ο εντεταλμένος «υπερκαθοδηγητής» του 902 και τουk«Ριζοσπάστη» και μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Στέφανος Λουκάς, επικεφαλής όλης της βρώμικης εναντίον μας επιχείρησης, συντονίζει (μαζί με το τσιράκι του και άτυπο υποδιευθυντή του 902 Αντώνη Ραλλάτο και το διευθυντή του σταθμού Τάκη Τσίγκα) έναν μηχανισμό τρομοκρατίας κατά των εργαζομένων, διαστροφής της αλήθειας και παραπλάνησης της κοινής γνώμης για το τι συμβαίνει στον 902.
Απειλούσαν τους εργαζόμενους λίγο πριν τις πρώτες απολύσεις λέγοντας «να δούμε ποιος θα νικήσει, εμείς ή εσείς» (Ραλλάτος). Μετά έστελναν χαφιέδες στις συνελεύσεις των εργαζομένων και τσιράκια τους να μας διαβάλλουν στο σωματείο μας. Οργάνωναν γελοίες «περιφρουρήσεις» από ανύπαρκτους κινδύνους στο σταθμό, για να σπείρουν το μίσος ενάντια στους απολυμένους, τρομοκρατούσαν όσους κάθε φορά έμεναν, ξεστόμιζαν σιχαμερές κουβέντες του τύπου «ξεβρόμισε ο τόπος», αναφερόμενοι στους απολυμένους. Μετά την πετυχημένη συγκέντρωσή μας έξω από το κτίριο του Περισσού, οργάνωσαν -με επικεφαλής τον Λουκά- εκστρατεία λάσπης μέσα από το «Ριζοσπάστη», όπου με καθημερινά δημοσιεύματα της συκοφαντίας και της απάτης έλεγαν το ένα ψέμα πίσω απ’ τ’ άλλο. Επειδή όμως τους γύρισαν μπούμερανγκ, ξαφνικά τα σταμάτησαν.
Από φίλους των φασιστών μέχρι ενεργούμενα της αμερικάνικης πρεσβείας μας αποκαλέσανε, αλλά ευτυχώς ο κόσμος έχει και κρίση και γνώση, θύμωσε και καθόλου δεν πίστεψε αυτές τις βρωμιές, όπως δε τις πίστεψαν και οι συνάδελφοί μας, που μας εκφράζουνε με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή τους.
Στην αρχή λέγανε το απίστευτο παραμύθι ότι όσοι φεύγουν, το κάνουν οικειοθελώς και χαρίζουν την αποζημίωση στο «κόμμα». Μετά ότι δήθεν οι απολύσεις γίνονται καθαρά με κριτήρια ειδικότητας και όχι κομματικά. Μετά ότι είμαστε ενεργούμενα …άλλων κομμάτων. Τέλος, ότι μας διώχνανε από «αγάπη» για να μας προστατέψουνε και να μη χάσουμε τις αποζημιώσεις μας, μιας κι ο σταθμός θα έκλεινε δήθεν μέχρι το Δεκέμβρη. Αυτό είχανε το θράσος να ισχυριστούνε προκλητικά και οι κύριοι του ΠΑΜΕ στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση της Ένωσης Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αθήνας(ΕΤΙΤΑ), και γίνανε ρεζίλι. Στις τελευταίες «πρωτοχρονιάτικες» απολύσεις, ξαναγυρίσανε στο αρχικό σενάριο, ότι –λέει- οι συνάδελφοί μας απολυμένοι «έφυγαν μόνοι τους».
Πόση απανθρωπιά και ψευτιά χωράει η συνείδηση αυτών που καθοδηγάνε την άθλια αυτή επιχείρηση, που ξεκίνησε Δεκέμβρη του 2010 και έχει φτάσει στο Γενάρη του 2012!! Το έχουμε ξαναπεί: Ξελαρυγγιάζονται για το δίκιο του εργάτη, την ίδια ώρα που το ποδοπατάνε με το χειρότερο, τον πιο βάρβαρο τρόπο. Όχι μόνο γιατί μας απολύουνε, αλλά γιατί από την αρχή ως το τέλος μας φέρονται χωρίς κανένα σεβασμό, μας απαξιώνουνε, μας κοροϊδεύουνε, μας συκοφαντούνε.
Γιατί πέταξαν τους τελευταίους από μας στην ανεργία ούτε δυο 24ωρα πριν αλλάξει ο χρόνος, την ώρα που ο κόσμος γιορτάζει με τους φίλους και τις οικογένειές του και κοιτάει να χαμογελάσει και να ξεχάσει λίγο τα βάσανά του.
Οι κύριοι αυτοί την «παθαίνουν» πάντα από το πόσο πολύ υποτιμάνε τους ανθρώπους, τους εργαζόμενους. Έτσι νομίζανε ότι θα την βγάλουνε «καθαρή» και μαζί μας. Πίστευαν πως θα μας μαλαγάνευαν, θα μας δούλευαν μες στα μούτρα μας και θα τους ευχαριστούσαμε κι από πάνω ή εν πάση περιπτώσει, ότι θα μπορούσαν εύκολα να μας λερώσουν με τις αλήτικου τύπου συκοφαντίες εναντίον μας. Όμως εμείς συνεχίζουμε, γιατί δε μπορούμε να αφήσουμε τη βρωμιά και την αδικία σε βάρος μας αναπάντητη.
Πρέπει όσοι είναι υπεύθυνοι για το αίσχος αυτό του τελευταίου χρόνου στον 902, να πληρώσουν, έστω με τη δημόσια καταγγελία τους, για να μάθει ο κόσμος με τι ανθρώπους έχουμε να κάνουμε.
ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 902
•Η Ελλάδα χρεοκόπησε γιατί το κράτος ξόδευε περισσότερα απ’ όσα εισέπραττε και έχει την δυνατότητα να εισπράξει από την ελληνική οικονομία και γιατί ξοδεύαμε επίσης περισσότερα με την παρότρυνση των άχρηστων πολιτκών μας.(η μεγαλύτερη "σαπίλα" κοινοβουλευτικών στην Ευρώπη)
•Αν είχαμε δραχμή με επιτόκιο 20% το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε να δανειστεί τόσο μεγάλα ποσά και αν χρεοκοπούσε θα χρώσταγε λιγότερα.
•Αν δεν είχαμε εισέλθει στο ευρώ, οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν λόγω των χαμηλών επιτοκίων να χρηματοδοτήσουν την ευημερία με δανεικά των τελευταίων δέκα ετών.
•Και πριν το ευρώ, όμως η Ελλάδα δεν ήταν μια χώρα χωρίς χρέη. Είναι πολύ πιθανό πως αν δεν είχαμε εισέλθει στο ευρώ η χώρα να είχε χρεοκοπήσει νωρίτερα από το 2009.
•Τα χαμηλά επιτόκια βοήθησαν να διατηρηθεί και να διογκωθεί το πρόβλημα της χώρας.
•Το πρόβλημα απώλειας ανταγωνιστικότητας της χώρας και η οικονομική κάθοδος είχε ξεκινήσει αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας. Η χρεοκοπία μαγειρεύεται επί τριάντα χρόνια.
Η λύση δεν είναι η νοσταλγία του παρελθόντος που λόγω απόστασης, η μνήμη μας ωραιοποιεί, η λύση είναι προσαρμογή στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής.
"Όλοι ξέρουμε πως οι άνθρωποι θαυμάζουν αυτά που βρίσκονται πάρα πολύ μακριά τους και η φήμη τους ελάχιστα μπορεί να υποβληθεί σε δοκιμασία...
Η λύση δεν είναι η δραχμή και ο απομονωτισμός, ούτε ο εκβιασμός των ευρωπαίων να συντηρούν το παρασιτικό μόρφωμα που υπό την επήρεια ενός τριτοκοσμικού μαρξιστο-εθνικό-σοσιαλισμού έχει την ψευδαίσθηση πως θα αναστήσει αυτό που απέτυχε στην Αλβανία και τη σοβιετία με επιτυχημένο τρόπο.
Όλοι μιλάνε για τα δεινά που επέφερε το ευρώ. Κανείς δεν μιλάει για τις 50 ελληνικές πολυεθνικές που πουλάνε προϊόντα και έχουν θυγατρικές σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Χωρίς ευρώ οι ελληνικές πολυεθνικές θα μεταφέρουν τις έδρες τους σε κάποια χώρα με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες και εμείς θα επιστρέψουμε στην εποχή του φασόν, ανταγωνιζόμενοι τους Βούλγαρους και τους Βιετναμέζους...
Η λύση είναι η δημιουργία συνθηκών να αναδείξουμε και να εκμεταλλευτούμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Δεν είναι να τεθεί εκτός νόμους η αριστερά και ο συνδικαλισμός, αλλά μια ιστορική συμφωνία, ένα κοινωνικό συμβόλαιο των δυνάμεων της εργασίας και τους επιχειρείν.
*Eποχή Γιέλτσιν. (Ρώσος πολιτικός και Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας από το 1991 έως και το 1999). Τα χρόνια της διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκαν από ακραίο και αναρχικό φιλελευθερισμό, ο οποίος οδήγησε δεκάδες εκατομμύρια Ρώσους σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι βρίσκονταν πριν. Η πολιτική αστάθεια της εποχής Γιέλτσιν χαρακτηρίζεται από τη συχνή απόλυση πρωθυπουργών. Η ΜΑΦΙΑ κινούσε ουσιαστικά τη χώρα, οι δημόσιοι υπάλληλοι παρέμεναν απλήρωτοι, ο στρατός παραμελημένος, η Ρωσία ρεζιλεμένη και ένα σωρό πολιτικοί στο Κραμλίνο προσποιούνταν ότι κυβερνούσαν. H σημερινή υπουργός Παιδείας είναι μάλλον από τις ευφυέστερες παρουσίες στο πεδίο της επαγγελματικής πολιτικής. Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει τη λογική που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα και τις λύσεις των προβλημάτων στον χώρο των αρμοδιοτήτων της.
Για να ανακάμψει η χώρα από την πτώχευση, τον διεθνή εξευτελισμό, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας (αντάλλαγμα για την ελεημοσύνη του ΔΝΤ), πρέπει να προηγηθεί απελευθέρωση της κρατικής λειτουργίας από τα άνομα συμφέροντα της κομματοκρατίας. Εστω και παραδειγματικά, σε επιμέρους τομέα. Και ο τομέας κρατικής λειτουργίας που επηρεάζει αμεσότερα την κοινωνική ψυχολογία, είναι η Παιδεία. Αν εξαλειφθεί με συνέπεια από τα σχολειά και τα πανεπιστήμια ο κομματισμός, θα γεννηθεί προβλέψιμη κοινωνική δυναμική πολύ ευρύτερη. Δυναμική ανάσχεσης της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της αργομισθίας, της βάναυσης μετριοκρατίας.
Αν η κυρία Διαμαντοπούλου τολμήσει να συγκροτήσει θεσμικά όργανα αμερόληπτης, ακομμάτιστης, αξιοκρατικής στελέχωσης του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης με ιεραρχική κλιμάκωση ευθυνών, τότε θα την εμπιστευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος και για την άκρως αναγκαία αξιολόγησή του.
Θα την εμπιστευθεί η ελληνική κοινωνία για το ηγετικό της ανάστημα.
Σύμφωνα με τον αρχηγό-κολοτούμπα του Λ.Α.Ο.Σ, δεν υπάρχει άλλη λύση για τη χώρα από το να κάνουμε αμέσως και ακριβώς όλα όσα μας ζητούν οι δανειστές-δυνάστες μας προκειμένου να παίρνουμε τα λεφτά που χρειάζονται για να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων και κυρίως για να υπάρχει αυτός ως πολιτικός.
Δηλαδή ο θλιβερός αυτός πολιτικός ειναι αναφανδόν υπέρ της άνευ όρων παράδοσης της χώρας στους διεθνείς τοκογλύφους, την κατάργηση της δημοκρατίας, την κατάργηση λαϊκής κυριαρχίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την καταδίκη των πολιτών σε υπόδουλη ζωή η οποία θα εξαρτάται από τις εκάστοτε ορέξεις των αφεντικών μας.
Δηλαδή ο κολοτούμπας αυτός πολιτκός πιστεύει ότι αν οι δανειστές μας για την επόμενη δόση ζητήσουν τις αδελφές μας και τις γυναίκες μας, θα πρέπει να τις δώσουμε προκειμένου να την πάρουμε ; Να κάνουμε δηλαδή τη χώρα Συγγρού;
Ποιός εχέφρων και υπεύθυνος Ελληνας πολίτης θα μπορούσε να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές αυτόν τον άνθρωπο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας και τα δικά του;
Η Ελλάδα έχει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, δήλωσε στην εκπομπή του ΣΚΑΪ Πρώτη Γραμμή ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, καθώς αν η χώρα μας καταρρεύσει, η Γερμανία θα αναγκαστεί να πληρώσει 500 δισ. ευρώ μέσα στο 2012.
Σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα: «Για να γίνει πιστευτή η εναλλακτική μας πρόταση, που είναι ισχυρή διαπραγμάτευση με βασικό άξονα το ότι εμείς δεν εφαρμόζουμε άλλο προγράμματα λιτότητας, γιατί αυτά δημιουργούν την ύφεση και η ύφεση είναι το πρόβλημα, πρέπει να ξεκινήσουμε από μια εκτίμηση. Εκτός από την Ελλάδα, που πράγματι έχει πρόβλημα και αν προχωρήσουμε σε άτακτη χρεοκοπία, δηλαδή αν υπάρξει αδυναμία πληρωμής των ομολογιούχων, θα αντιμετωπίσουμε και το τραπεζικό σύστημα και ενδεχομένως αργότερα και οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά αυτό σε δεύτερη φάση, γιατί όλη η κυρίαρχη επιχειρηματολογία είναι οι μισθοί και οι συντάξεις οι οποίες βγαίνουν όμως από τα φορολογικά έσοδα. Θα είναι μόνο η Ελλάδα που θα έχει πρόβλημα; Εμείς λέμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα θα το έχει η ίδια η ευρωζώνη. Εμείς λέμε ότι η Ελλάδα είναι χώρα της ευρωζώνης με ισότιμες υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα, είναι ένα πολύ ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Και δεν το λέω πια μόνο εγώ. Χθες ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σοσιαλδημοκράτης ο κ. Σουλτς, βγήκε και είπε ότι αν η Ελλάδα προχωρήσει σε άτακτη χρεοκοπία, κακό που την φύλαγε την ευρωζώνη».
«Το χρέος είναι μη διαχειρίσιμο (...) με το PSI τα περισσότερα χρήματα τα τράπεζα θα πάνε στις τράπεζες και τους ομολογιούχους» τόνισε. Ζήτησε διαγραφή του χρέους, ή τουλάχιστον να δοθεί περιθώριο χρόνου στην ελληνική πλευρά με τρία χρόνια χρόνια χωρίς την καταβολή τόκων και χρεολυσίων στους πιστωτές.
Αλεξάκο απο τζάμπα μάγκες χορτάσαμε δεν θέλουμε άλλους, δεν θέλουμε λόγια έργα θέλουμε αλλά που να τα βρούμε.
Σταμάτα επιτέλους τον φθηνό συνδικαλισμό ψάχνοντας για οφέλη μέσα από την κρίση.
ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΟYΝ ΜΙΣΘΟΙ, ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΔΑΠAΝΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΟΠΩΣ Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!!!!!!!!!!
Δώστε στη δημοσιότητα το κυβερνητικό σας πρόγραμμα με σαφή λόγο τη στιγμή που καίγεστε για εκλογές.
Ο πολιτικός κωλοπαιδισμός σε όλο του το μεγαλείο. Οι γελοίοι πολιτικοί ηγετίσκοι μας έβαλαν στο Μνημόνιο για να διασωθούν οι Τραπεζίτες στους οποίους έδωσαν 300 δις ευρώ και έρχονται τάχα να παραστήσουν στους ατρόμητους υπερασπιστές των...
300 εκατ. των επικουρικών συντάξεων. Αυτή είναι η ξεφτίλα αλλά και η μεγάλη εθνική προδοσία του πολιτικού συστήματος.
Η πείνα στην Ελλάδα της Κατοχής.
του Γιώργου Ζαβάκου
Ο επισιτισμός της Ελλάδος αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματά της. Η φύση του ελληνικού εδάφους και οι κλιματολογικές συνθήκες ευνοούσαν την παραγωγή βιομηχανικών γεωργικών προϊόντων ή γεωργικών προϊόντων πολυτελούς επισιτισμού τα οποία ήταν και είναι εξαιρετικά ευπρόσβλητα στην περίπτωση διεθνών κρίσεων. Αυτά ανταλλάσσονταν με τρόφιμα πρώτης ανάγκης και ο όγκος των ανταλλαγών αυτών κατείχε σημαντική θέση στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας. Η Ελλάδα εξήγε καπνό, σταφίδα, κρασί, λάδι, σύκα, κ.ά. και εισήγε σιτηρά, κρέας και άλλα ζωοκομικά προϊόντα, ζάχαρη, ρύζι κ.ά. Πριν από τον πόλεμο η Ελλάδα δεν είχε αυτάρκεια σε τρόφιμα και επομένως, για να διατηρηθεί το επίπεδο διατροφής του λαού, ήταν απαραίτητος ο συμπληρωματικός εφοδιασμός της από το εξωτερικό. Η Ελλάδα τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, της Μικρασιατικής Καταστροφής, αλλά και να ξεπεράσει τις οικονομικές επιπτώσεις και να αφομοιώσει το ενάμισι περίπου εκατομμύριο προσφύγων που έρχονται στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία. Οι προπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις λαμβάνουν δραστήρια μέτρα και προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις για την αύξηση της γεωργικής παραγωγής. Παρ’ όλα αυτά, και η αυξανόμενη παραγωγή δεν ήταν αρκετή για να θρέψει ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό και να εξασφαλίζει την αυτάρκεια της χώρας σε τρόφιμα και οι εισαγωγές αγαθών εξακολουθούν να είναι αναγκαίες. Ο ελληνικός αγροτικός πληθυσμός ζει με μεγάλη λιτότητα έχοντας ως κύριο διατροφικό μέσο το ψωμί. Η κατανάλωση κρέατος, γάλακτος και ψαριών καθώς και των προϊόντων πολυτελείας (τσάι, καφές, κακάο κ.ά.) είναι εξαιρετικά χαμηλή. Καθώς πλησιάζει η έκρηξη του πολέμου η κατάσταση επιδεινώνεται. Οι τοπικές επιστρατεύσεις, οι στρατιωτικές προπαρασκευές και η εκτέλεση αμυντικών έργων απορροφούν ολοένα και περισσότερα αποθεματικά ποσά. Ταυτόχρονα ο κίνδυνος της σύρραξης προξένησε δικαιολογημένο πανικό στον λαό με αποτέλεσμα την πρωτοφανή αγοραστική κίνηση σε ολόκληρη τη χώρα που εξαφάνισε κάθε διαθέσιμο απόθεμα αγαθών. Η έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 προκάλεσε εξάλλου δυσχέρειες στο εξωτερικό εμπόριο της Ελλάδος αλλά και στην υπερπόντια ελληνική ναυτιλία, που επέφερε αναπόφευκτες συνέπειες στον απαραίτητο εφοδιασμό από το εξωτερικό και κατ’ επέκταση στον εντοπισμό του ελληνικού πληθυσμού. Με την κήρυξη του πολέμου από τους Ιταλούς η Ελλάδα μετατρέπεται σε θέατρο επιχειρήσεων. Ο στρατός, που έχει προτεραιότητα στη διατροφή, απορροφά μεγάλο μέρος από τα αποθέματα τροφίμων και έτσι λιγοστεύουν συνεχώς οι ποσότητες που απομένουν για τον αστικό πληθυσμό. Κάθε διαθέσιμο συνάλλαγμα φυλάσσεται για την αγορά πολεμοφοδίων. Η επιστράτευση στερεί τη γεωργία από τα απαραίτητα εργατικά χέρια, ενω η επίταξη των μεταφορικών μέσων και των υποζυγίων αποδυναμώνει και δυσχεραίνει καταστροφικά την παραγωγή. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η παρατεταμένη ξηρασία που οδηγεί σε μεγάλη μείωση της φθινοπωρινής σποράς (μόνο το 1/10 της κανονικής) αλλά και η έλλειψη σπόρων, λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων και καυσίμων εξαιτίας του πολέμου. Το 1941 η σοδειά έχει πέσει στο μισό τόσο εξαιτίας του πολέμου αλλά και εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Το εθνικό εισόδημα, που φτάνει το 1939 τα 62,8 δισεκατομμύρια δραχμές, πέφτει το 1941 στα 23. Οι εισαγωγές παύουν εντελώς, ενώ πολλά εργοστάσια κλείνουν εξαιτίας της έλλειψης πρώτων υλών και καυσίμων. Η ναυτιλία, που αποτελούσε ζωτικό πόρο για τη χώρα, παραλύει, όπως και η αλιεία που απαγορεύεται για στρατιωτικούς λόγους. Οι μεταφορές, σιδηροδρομικές και οδικές, περιορίζονται στο ελάχιστο. Με τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο η χώρα υπέστη ολέθριο πλήγμα στην οικονομική υποδομή της που θα τη σημάδευε και θα την έφερνε πολλά χρόνια πίσω. Για να μπορέσει να ανακάμψει, θα χρειάζονταν πολλά χρόνια, ακόμη κι αν μετά τον πόλεμο ακολουθούσε ειρηνική περίοδος ανοικοδόμησης. Το γεγονός ότι μετά τη σύρραξη ακολουθεί σκληρή και εξαντλητική Κατοχή, τόσο από πλευράς υλικών όσο και ανθρώπινων πόρων, αποδεικνύει το μέγεθος της καταστροφής, αλλά και την απελπιστική κατάσταση στην οποία θα περιέλθει το ελληνικό στοιχείο.
Κατοχική πολιτική και λεηλασία
Συνέπεια όλων αυτών ήταν η εμφάνιση φοβερής πείνας που αποδεκάτιζε τον πληθυσμό. Δικαίωμα στην παραγωγή είχαν μόνο οι Βούλγαροι, ενώ όσες φορές μερικοί Έλληνες αποκτούσαν προμήθειες πέραν του καθορισμένου τιμωρούνταν με φυλάκιση ή ακόμη και με θάνατο. Οι λόγοι αυτοί ανάγκασαν χιλιάδες κατοίκους της περιοχής να καταφύγουν στη γερμανική ζώνη της Θεσσαλονίκης. Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής έφτασαν εκεί πάνω από 25.000 με την προσδοκία ότι θα αντιμετωπίσουν καλύτερη μεταχείριση. Όσοι δεν τα κατάφερναν συλλαμβάνονταν και φονεύονταν από τις αρχές.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα υπήρχε ουσιαστικά γερμανική διοίκηση αφού η ιταλική υπάκουε στις εντολές των Γερμανών. Και οι δύο κατακτητές πάντως φέρθηκαν στους Έλληνες με την ίδια και μεγαλύτερη σκληρότητα από αυτήν των Βουλγάρων, αν και οι Ιταλοί πολλές φορές υπήρξαν πιο ανεκτικοί. Χαρακτηριστικό, πάντως, και των τριων ήταν η αλόγιστη και χωρίς όρια εκμετάλλευση του ελληνικού πλούτου και η αδιαφορία για την απογύμνωση και την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Στις υπόλοιπες κατακτημένες ή ουδέτερες χώρες οι Γερμανοί ακολούθησαν την πολιτική της «λογικής εκμετάλλευσης» των πλουτοπαραγωγικών πηγών, επειδή συνήθως αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στη Δανία και στη Νορβηγία οι γερμανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το υπάρχον οικονομικό παραγωγικό δυναμικό καθώς και τον νομισματικό μηχανισμό και προέβαιναν σε ενέργειες για τη διατήρηση του πληθωρισμού. Όταν η τεχνική αυτή δεν απέδιδε παρά μόνο ασήμαντα ή δευτερεύοντα αποτελέσματα, τότε το Ράιχ κατέφευγε στην αρπαγή και στη λεηλασία. Παράδειγμα τέτοιων χωρών αποτελούν η Ελλάδα και η Ουκρανία. Οι Γερμανοί είχαν δύο κύρια οικονομικά ενδιαφέροντα στην Ελλάδα: τις προμήθειες αγαθών και τα μεταλλεύματα. Υπήρχε μόνο ένα σημαντικό εργοστάσιο παραγωγής πυρομαχικών (Μποδοσάκη), αλλά αφού τα υλικά έπρεπε να εισαχθούν από τη Γερμανία, οι μηχανές του αποσυναρμολογήθηκαν και στάλθηκαν εκεί, ενώ τα κτίρια μετατράπηκαν σε χώρο επισκευών της Λουφτβάφε. Παρόμοια τύχη είχε και η υπόλοιπη ελληνική οικονομία.
Μεταξύ της 1ης Μαΐου του 1941 και 15ης Οκτωβρίου του 1942 το Ράιχ αφαίρεσε κάθε χρήσιμο παραγωγικό εργαλείο και δεν έδωσε τίποτα, ή πολύ λίγα, σε ανταπόδοση καθιστώντας έτσι αδύνατη την ανάκαμψη της οικονομίας. Ολόκληρη η σοδειά κατασχέθηκε ως λεία πολέμου ή αγοράστηκε σε πολύ χαμηλές τιμές και μεταφέρθηκε στη Γερμανία. Όλα τα πολύτιμα για τις εξαγωγές αποθέματα σε λάδι, σταφίδα, καπνό, σύκα και ελιές κατασχέθηκαν με σκοπό πολλά από αυτά να θρέψουν τον γερμανικό στρατό της Βόρειας Αφρικής. Ακόμη και ελληνικό νερό στάλθηκε σ’ αυτή την περιοχή. Μέχρι και εργοστάσια τροφίμων ίδρυσαν οι Γερμανοί, για να κονσερβοποιούν τα ελληνικά προϊόντα και να τα στέλνουν στην πατρίδα τους. Όσον αφορά τις επιτάξεις, χαρακτήριζαν την ύπαρξη και των ελάχιστων ιδιωτικών αποθεμάτων ως λαθρεμπόριο πολέμου και έτσι όλοι έσπευδαν τρομοκρατημένοι να παραδώσουν ό,τι είχαν στην κατοχή τους ακόμη και φάρμακα. Συχνά επιβάλλονταν ομαδικές ποινές των κατοίκων σε τρόφιμα, ενώ πολλές ήταν και οι επιτάξεις ζώων. Περίπου στο ίδιο διάστημα μεταφέρθηκαν στη Γερμανία αγαθά αξίας 45.700.000 μάρκων, ενώ μέχρι το τέλος του ίδιου χρόνου έφτασαν τα 150.000.000. Όλες οι αγορές έγιναν σε τιμές Κατοχής σε αναλογία 1 μάρκο προς 50 δραχμές. Στον τομέα της βιομηχανίας η υφαντουργία, που απασχολούσε χιλιάδες εργαζομένους, υπολειτουργούσε δημιουργώντας έτσι πάρα πολλούς ανέργους, ενώ η εμπορική ναυτιλία, που προσπόριζε σημαντικά έσοδα στη χώρα έπαψε να το πράττει, και ο πόλεμος σταμάτησε τα πολύτιμα εμβάσματα των Ελλήνων από το εξωτερικό.
Το γερμανικό οικονομικό επιτελείο έβλεπε τα ελληνικά μεταλλεύματα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Υλικά όπως το χρώμιο, ο βωξίτης, το μαγγάνιο, ο μόλυβδος και το νικέλιο ήταν ζωτικής σημασίας για τα κράματα των πυρομαχικών και οι Γερμανοί ήλπιζαν ότι με τα μεταλλεύματα αυτά θα κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος των αναγκών τους στον τομέα αυτό. Έτσι εξηγείται εξάλλου και η ενέργεια του Ράιχ να καταλάβει την πλούσια σε χρώμιο περιοχή της Θεσσαλονίκης, ενώ η υπόλοιπη Μακεδονία ήταν στα χέρια των Βουλγάρων. Πάντως, τα γερμανικά σχέδια στον τομέα αυτόν δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, αφού η προσδοκώμενη παραγωγή δεν επιτεύχθηκε ποτέ και διότι πολλές ήταν οι διολιοφθορές και οι ανατινάξεις των ορυχείων από μέλη της Εθνικής Αντίστασης.Εκτός των άλλων, οι Έλληνες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν το κόστος κατοχής, δηλαδή την κάλυψη όλων των αναγκών των κατακτητών με το ελληνικό προϊόν. Ο πόλεμος του 1940-1941 είχε ήδη δημιουργήσει ένα τεράστιο έλλειμμα της τάξεως των 4.563.000.000 δραχμών το 1940 και 7.516.000.000 δραχμών το 1941. Αυτή τη χρονιά το κόστος κατοχής είναι τετραπλάσιο από τα προβλεπόμενα έσοδα. Η πολιτική της κακοδιαχείρισης που είδαμε πριν επέσπευσε την επιδείνωση της οικονομίας η οποία δεν μπορεί να επωφεληθεί από τους φόρους και τα εισοδήματα που εισπράττονταν προπολεμικά. Το 1941 το κόστος κατοχής φτάνει το 40% του εθνικού εισοδήματος, ενώ τον επόμενο χρόνο το 90%. Η διαδικασία αυτή συνετέλεσε στην ανοδική πορεία του πληθωρισμού που έφτασε σε απίθανα ύψη ως την Απελευθέρωση. Με την άνοδο του κόστους κατοχής η κυβέρνηση αναγκαζόταν να αυξήσει τις τιμές καθώς η κίνηση της δραχμής αυξανόταν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, νέα άνοδο του κόστους κατοχής και έτσι συνεχιζόταν ο φαύλος κύκλος.Ο πληθωρισμός δεν ήταν μόνο συνέπεια των συνθηκών αυτών. Ήταν συνάμα και το αποτέλεσμα εσκεμμένων ενεργειών των κατακτητών, που σκόπευαν σε τρεις βασικούς στόχους. Πρώτον, με τον πληθωρισμό είχαν την ευχέρεια να αποκτούν ό,τι χρειάζονταν πληρώνοντας σε νόμισμα χωρίς εσωτερική αξία. Δεύτερον, υποχρέωναν τον ελληνικό λαό, με τις άθλιες συνθήκες που δημιουργούσαν, να πουλήσει τα σπίτια του, τα κοσμήματά του και γενικά τα υπάρχοντά του και να στραφεί προς τον κατακτητή ζητώντας δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας (τον Σεπτέμβριο του 1944 οι Έλληνες καταναγκαστικοί εργάτες στο «έδαφος του Ράιχ» φτάνουν τις 16.000). Τρίτον, με την πείνα και την εξαθλίωση προσπαθούσαν οι κατακτητές να αποδυναμώσουν την αντιστασιακή δράση. Για τη διευκόλυνση των αγορών τους, οι δυνάμεις του Άξονα εξέδωσαν δικό τους νόμισμα τους πρώτους μήνες της Κατοχής.
Αυτή η εξαντλητική οικονομική πολιτική των Γερμανών αποσκοπούσε στην εξασφάλιση προμηθειών για τις δυνάμεις Κατοχής, στην αποστολή πρώτων υλών και εργατικού δυναμικού στη Γερμανία αλλά και στη διείσδυση και κυριαρχία του γερμανικού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία. Η γερμανική πολιτική απέβλεπε γενικότερα στην εφαρμογή ενός σχεδίου περιορισμένης εκβιομηχάνισης των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με την ίδρυση εργοστασίων προσανατολισμένων στην ελαφρά βιομηχανία. Οι μονάδες αυτές θα λειτουργούσαν συμπληρωματικά ως προς τη βαριά γερμανική βιομηχανία και θα βοηθούσαν στην αποδιάρθρωση των παλαιών οικονομικών δομών στις χώρες αυτές και στην αποδέσμευση πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού που θα μπορούσε να απορροφηθεί από τη γερμανική βιομηχανία.
Εμφάνιση της πείνας – Αιτίες
Οι ανάγκες του πολέμου θα μπορούσαμε να πούμε ότι δικαιολογούσαν ένα τέτοιο μέτρο? όμως, στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θιγόταν περισσότερο λόγω της θέσης της αλλά και επειδή ούτως ή άλλως ήταν αναγκασμένη να καλύπτει το διατροφικό έλλειμμά της με εισαγωγές από το εξωτερικό.Με τον αποκλεισμό, κάθε αποστολή βοήθειας από άλλες χώρες γινόταν αυτομάτως αδύνατη. Όπως και να είχε η κατάσταση, πάντως, η Ελλάδα ήταν μια συμμαχική χώρα που ο ηρωισμός της και η σθεναρή αντίστασή της εναντίον του κατακτητή είχαν αποσπάσει τον παγκόσμιο θαυμασμό (και ιδιαίτερα τον βρετανικό) και είχε εμψυχώσει τον υπόλοιπο κόσμο να αντισταθεί στον Άξονα. Η χώρα αυτή τώρα είχε αφεθεί αβοήθητη στη μοίρα της. Πολλοί Έλληνες είδαν τον αποκλεισμό ως πράξη απαξίας από πλευράς των Συμμάχων. Η άρση του, από την άλλη, θα έσωζε χιλιάδες ζωές. Ήδη από τον Μάιο του 1941 οι προβλέψεις για τον ερχόμενο χειμώνα είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικές. Ο Γερμανός πληρεξούσιος Άλτενμπουργκ ενημερώνει στις 7 Μαΐου τον υπουργό Εξωτερικών του Ράιχ και τη γερμανική διοίκηση ότι η πείνα θα εξαπλωνόταν εάν το κενό των τροφίμων δεν έκλεινε.Στο Βερολίνο γίνονται συζητήσεις μεταξύ των αρμοδίων για το θέμα, αλλά η απάντηση είναι αρνητική, ενώ δίνεται η εντολή στον πληρεξούσιο να ξεχάσει κάθε απαίτηση από τη Γερμανία. Οποιαδήποτε προμήθεια από τη Ρωσία δεν είναι εφικτή, όπως επίσης και ο εφοδιασμός των ιταλικών ζωνών από τη γερμανική καθώς η τελευταία ήταν η πολυπληθέστερη. Τον Οκτώβριο μάλιστα ο Χίτλερ παραχωρεί την ευθύνη για τη διατροφή των Ελλήνων στους Ιταλούς οι οποίοι διά στόματος Μουσολίνι απαντούν ότι ο Χίτλερ «πήρε από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών
Δυστυχώς το πλοίο που εκτελούσε τη μεταφορά βυθίστηκε από τους Άγγλους έξω από τις ελληνικές ακτές και ο Γερμανός πληρεξούσιος ζητά άλλο φορτίο το οποίο δεν φθάνει ποτέ στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί προσπάθησαν να λύσουν υπεύθυνα και μόνιμα το πρόβλημα της έλλειψης αγαθών μόλις το καλοκαίρι του 1942.
http://www.istoria.gr
Την ιδια ωρα μας κοβετε το ρευμα αμα δεν εχουμε και ανεβαζετε το ρευμα ΔΕΗ και βαζετε και φορο ΕΡΤ για να πληρωσουμε τους δημοσιους υπαλληλους. ΚΑΙ ΡΩΤΑΩ εμάς ΡΕ ΜΑΓΚΑ μας ρωτατε πως την βγαζουμε την μερα. Τρακα εχουμε καταντησει να κανουμε. Ξεχαστε την μονιμοτητα, την ιδια ωρα που επιχειρησεις κλεινουν πως περιμενετε να εχετε εισοδηματα να πληρωνουμε το δημοσιο. Εχετε μπερδεψει τους ρολους σας. Το ΔΗΜΟΣΙΟ ειναι αναλογο με τον ιδιωτικο τομεα.
ΑΝ ο ιδιωτικος τομεας δεν εχει λεφτα δεν μπορειτε εσεις να εχετε λεφτα. Με μηδενικο εισοδημα μας επιβαλει φορο ο Βενιζελος. Αν πρεπει να τα βαλεις με καποιον αυτος ειναι ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. ο οποιος εχει κλεισει ολες τις επιχειρησεις και το αυτονοητο ειναι να παρει αμπαριζα και εσας.
Πού πήγαν οι Βουλευτές του Νομού μας; ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ! ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ…
Με το τουφέκι ψάχνουν τους πολιτικούς πλέον, καθώς το… γιαούρτι παραμονεύει. Μερικοί που ψηφίσανε το μνημόνιο και αποταραβηχτήκανε στη συνέχεια για εξιλέωση απο το κόμμα τους, τώρα τους ακούς και φρικάρεις με το επίπεδό τους, με το λόγο και τη στάση τους. Λαικιστές της κακιάς ώρας. Φτήνια και μιζέρια. Και κάκιστα ελληνικά. Δείγμα κραυγαλέο της παρακμής του πολιτικού συστήματος και του πολιτισμού των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού. Σε πλήρη αντιστοιχία με την παρακμή της άρχουσας τάξης και τον εκφυλισμό των κομμάτων εξουσίας.
Η παραγωγή της κοινωνίας σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού στους τομείς της οικονομίας και της πολιτικής, φτωχή έως άθλια. Από πάνω μέχρι κάτω.
Με το πού θα πάρουν «γραμμή» οι κάτοικοι κάθε επαρχιακής πόλης ή χωριού ότι κάποιος πολιτικός, βουλευτής ή υπουργός μιλά ζωντανά κάπου, δεν το’ χουν σε τίποτα να στήσουν καραούλι απέξω και να του την πέσουν με όποιο μέσο διαθέτουν.
Αποτέλεσμα; Δεν βγαίνει πουθενά κανείς. Οι βουλευτές – καλά οι υπουργοί δεν το συζητάμε – που βγαίνουν πλέον να μιλήσουν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού! Δεν εμφανίζονται γιατί ξέρουν ότι ο κόσμος θα τους επιτεθεί απ’ όπου κι αν βγουν. Και ο κόσμος τους επιτίθεται γιατί απλά δεν αντέχει άλλο να βλέπει ότι άλλος τα έφαγε και άλλος πρέπει να τα επιστρέψει. Ο κόσμος αρνείται να δεχθεί ότι και εκείνος φταίει για την σημερινή κατάσταση. Και καλά κάνει. Οσο και να προσπαθούν να μας πείσουν, ότι ο μισθωτός των 600 ευρώ ή ο συνταξιούχος των 300 έχει ευθύνη για το σημερινό δημιούργημα, δεν θα μας πείσουν. Οπότε ας το αφήσουν καλύτερα γιατί προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη οργή.
Όλες αυτές τις μέρες, ακούγαμε διάφορους βουλευτές, κάτι ανθρωπάκια, να απαντούν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Τι θλιβερό θέαμα-ακρόαμα! Κατά βάσιν αγράμματοι, και το χειρότερο, ιδιοτελείς και πειθαρχημένοι. Επιλεγμένοι προσεκτικά, περασμένοι από δέκα φίλτρα, με βασικό κριτήριο να είναι πειθήνιοι, να μην έχουν άποψη, υπήκοοι όχι της πατρίδας, του τόπου, του λαού, αλλά της ηγετικής ομάδας που μοιράζει τα χαρτιά και αξιολογεί συμπεριφορές και χαρακτήρες. Κι αν κάποιοι ξεφεύγουν από τον κανόνα, κατάλοιπα άλλων εποχών, αποβάλλονται αμέσως.
Αυτής της ποιότητας οι πολιτικοί υποκλίνονται στον Γιούνκερ που δηλώνει απερίφραστα ότι η Ελλάδα χάνει μέρος της εθνικής κυριαρχίας της, και συνεχίζουν απτόητοι την παράδοση της χώρας στους ξένους και τους ντόπιους υπαλλήλους τους.
Μπορεί οι τοκογλύφοι να έρχονται απ’ έξω, αλλά η Ελλάδα προδόθηκε και παραδίδεται από μέσα.
Γι’ αυτό, καλό είναι να μην ενθουσιαζόμαστε παραπάνω απ’ ό,τι μας επιτρέπουν οι πραγματικές συνθήκες. Ένα σημαντικό μέρος του λαού δεν έχει πάρει ακόμα χαμπάρι και μπορεί να την κάνει, να τους ξαναψηφίσει. Και, επαναλαμβάνω, δεν θα είναι λίγοι αυτοί, οι αμετανόητοι, οι συμφεροντολόγοι, οι τρομοκρατημένοι και οι άσχετοι. Γιατί εδώ δεν είναι ούτε Βενεζουέλα, ούτε Τουρκία, που κάποια στιγμή οι πολίτες στείλανε σπίτι τους όλη την παλιά ηγετική ομάδα, κόμματα, πρωθυπουργούς, υπουργούς και βουλευτές, αφήνοντας έξω από τη Βουλή όλους τους πρωτοκλασάτους, όπως την Τσιλέρ και τον Τζεμ.
Ας προσπαθήσουμε περισσότερο, λοιπόν, να ευαισθητοποιήσουμε όσο το δυνατόν πιο πολλούς, με την ελπίδα ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν θα μας κρεμάσει και θα βροντοφωνάζει μαζί μας: άει σιχτίρ!
Καλώς τα, τα νέα μέτρα, για να μας ισοπεδώσετε οικονομικά και να μας κάνετε μισθολογικά… Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία, Κίνα κ.λ.π. προς χάριν των βόρειοευρωπαίων, για να κάνουν-κάνετε, φτηνές επενδύσεις.
Το θέμα είναι, ότι πάντα στους ίδιους και στους ίδιους, κάνετε περικοπές, σε όποιο επίπεδο και αν είναι οι μισθοί τους και κυρίως οι συντάξεις τους, (που στην τελική, έχουν πληρώσει και αντίστοιχα ποσά σε όλη τους την ζωή για αυτές και δεν είναι και πολλοί, για να έχει και απόδοση το μέτρο, άρα μάλλον για τα μάτια του κόσμου περισσότερο γίνεται), γιατί είστε ανίκανοι (οι πολιτικοί μας), να τα πάρετε από εκεί που πρέπει, δηλαδή τους φοροφυγάδες, τα λαμόγια και τους κλέφτες, και μόνο, κάνετε τα στραβά μάτια.
Να πάτε λοιπόν, να τα πάρετε από αυτούς που τα κλέψανε, και τα έχουν στην Ελβετία, η όπου αλλού, που κατά κανόνα είναι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, πρώην και νυν και που τους προστατεύετε σαν κόρη οφθαλμού, άλλοι μην σας βγάλουν τα άπλυτα στην φόρα και άλλοι για να έχουν τα παιδάκια τους αργότερα εξασφαλισμένα.
Να καταργήσετε τις βουλευτικές συντάξεις, των χιλιάδων ανάξιων και ανίκανων πρώην πολιτικών, (που δεν είναι και λίγα τα χρήματα), οι οποίοι γίνονται βουλευτές για 4 χρόνια, (στο παρελθόν), η και για 8 τώρα, μόνο και μόνο για να δικαιούνται βουλευτική σύνταξη περί τα 4.880 ευρώ.Συγχρόνος δε, παίρνουν και μία η δύο συντάξεις και από τα ταμεία που υποτίθεται, ότι δούλευαν, που οι περισσότεροι, είναι τόσο άσχετοι, που δεν ξέρουν ούτε πού είναι τα ταμεία τους.
Καταργείστε λοιπόν αφού κόπτεστε τόσο πολύ για τον κόσμο και αφού δεν βάλατε κανέναν φυλακή από τους κλέφτες πολιτικούς, (που δεν είναι και λίγοι), τα προνόμια των βουλευτών και ιδικά των συνταξιούχων βουλευτών, οι οποίοι παίρνουν και συντάξεις από τα ταμεία τους.
Πρωτεύοντα προνόμια βουλευτών
1. Μηνιαίος μισθός 6.100 ευρώ.
2. Σύνταξη μετά από 4 χρόνια βουλευτικής θητείας. Ποσό σύνταξης μηνιαίως 4.880 ευρώ.
3. Για συμμετοχή σε επιτροπές, 250 ευρώ την ώρα.
4. Οι βουλευτές της επαρχίας παίρνουν το μήνα 1.000 ευρώ για ενοίκιο.
5. Όλοι οι βουλευτές παίρνουν άπαξ 1.500 ευρώ για οργάνωση γραφείου και 1.000 ευρώ τις γιορτές λόγω αυξημένης επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους τους. Το Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας είναι ξεχωριστά.
6. Δικαιούνται 104 αεροπορικά εισιτήρια ετησίως δωρεάν και απεριόριστες μετακινήσεις με ΟΣΕ και ΚΤΕΛ.
7. Πολυτελές αυτοκίνητο, δωρεάν καύσιμα με επίδομα 600 ευρώ το μήνα, ένα χωροφύλακα για φρουρό, 4 κινητά τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας και ένα στο σπίτι, σταθερό, όλα δωρεάν.
8. Απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας για όποιο αδίκημα διαπράξουν κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως βουλευτές.
Δευτερεύοντα προνόμια βουλευτών
1. Δεν πληρώνουν φόρο για ένα μέρος του μισθού ή της συντάξεως.
2. Δικαιούνται γραμματειακή υποστήριξη για 4 υπαλλήλους και 1 επιστημονικό συνεργάτη. Όλους αυτούς τους πληρώνει το Δημόσιο.
3. Δικαιούνται άτοκα δάνεια ως βουλευτές και ως επαγγελματίες.
4. Δωρεάν γυμναστήριο, σάουνα, νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους.
5. Τηλεφωνική ατέλεια.
6. Δωρεάν επισκέψεις σε αρχαιολογικούς και καλλιτεχνικούς χώρους.
7. Δωρεάν διόδια.
8. Δωρεάν εισιτήρια, ξενοδοχεία, γεύματα όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό ως μέλη επιτροπών κλπ.
Μια χαρά δηλαδή…Κατά τα άλλα, κάνουν συνέχεια περικοπές από τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς.
Αναγνώστης
Γι' αυτό, άλλωστε, ο Περισσός προειδοποιούσε εδώ και καιρό ότι θα αρχίσουν νέες επιθέσεις προς το ΚΚΕ, και γι' αυτό, επίσης, το Πολιτικό Γραφείο, στη χθεσινή του ανακοίνωση, καλεί «τα μέλη του να υπερασπιστούν το κόμμα από τον βρώμικο πόλεμο που θα δεχθεί εκ νέου το επόμενο διάστημα».
Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, προκειμένου να αιτιολογήσει την απόφαση για την Τυποεκδοτική, επικαλείται «τα οικονομικά προβλήματα, καθώς και τη δραματική συρρίκνωση των εργασιών, που υποχρέωσαν την Τυποεκδοτική να προχωρήσει σε μείωση του αριθμού των εργαζομένων που απασχολούσε» (απολύσεις).
Εργαλείο εκβιασμού
Η αναγκαστική μείωση των εργαζομένων, σύμφωνα με το ΚΚΕ, έγινε «μέσω συνταξιοδότησης ή με απολύσεις», ενώ προστίθεται ότι οι αποζημιώσεις καταβλήθηκαν με βάση την προηγούμενη νομοθεσία. Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ επιχειρεί να διαχωρίσει την ένταξη της Τυποεκδοτικής στο άρθρο 99 από εκείνη άλλων εκδοτικών επιχειρήσεων. Το άρθρο 99, λέει, «χρησιμοποιείται από καπιταλιστικές επιχειρήσεις ως εργαλείο εκβιασμού κυρίως απέναντι στους εργαζόμενους και το Δημόσιο»!
Θα χορτάσουν... αγώνα!
Επιπλέον, ο Περισσός ισχυρίζεται ότι η προσφυγή της Τυποεκδοτικής εξυπηρετεί μόνο τη ρύθμιση οφειλών προς τράπεζες και προμηθευτές, ενώ διευκρινίζει, παρεμπιπτόντως, ότι η ανεργία θα εξαλειφθεί μόνο με ριζικές αλλαγές σε επίπεδο οικονομίας και εξουσίας. Δηλαδή με τον... σοσιαλισμό! Μέχρι τότε και οι απολυμένοι της Τυποεκδοτικής θα περιμένουν τον αγώνα -σύμφωνα με τον Περισσό- «για την ανακούφισή τους, καθώς είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας». Μάλιστα. Θα χορτάσουν δηλαδή με... αγώνα οι απολυμένοι!
www.ethnos.gr
Η πολιτική, θυμίζει πλέον αυτές τις εγκληματικές ομάδες. Που με τις διαφωνίες της ή διεκδικήσεις της μπορεί να αυτορρυθμίζεται στη λειτουργία της και να βρίσκει τις συμφέρουσες ισορροπίες.
Μπορεί να τσακώνονται στα κανάλια, να ακροβατούν λεκτικά, να χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι μιας διεκδίκησης του ζωτικού τους χώρου, αλλά η λειτουργία τους αυτορρυθμίζεται. Ξέρει μέχρι πού πάει η κάθε ομάδα και ποιόν υπηρετεί. Οι νονοί μοιράζουν τις περιοχές και πουλάνε προστασία στο φοβισμένο πλήθος που φοβάται όλο και περισσότερο.
Το ίδιο έγινε και μετά την σύνοδο στο Προεδρικό Μέγαρο. Χάραξαν τις κόκκινες γραμμές που μπορούσαν να γίνουν διακριτές από τα ΜΜΕ ως γραμμές διαφοροποίησης. Ο Καρατζαφέρης έβγαλε χρησμό, ο Σαμαράς πρότεινε στην τρόικα να καλυφθούν οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις με έναν κοινωνικό πόρο (π.χ. ΟΠΑΠ!!!) και ο Παπανδρέου εκσφενδόνισε το ΕΦΥΕΣ ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία αν δεν υπογραφεί και από τους τρεις αρχηγούς!!! Οι άνθρωποι δεν παίζονται!!!
Tο πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Eίναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Bυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.
H χώρα είναι ολοφάνερα ακυβέρνητη, την εξουσιάζουν ανθρωπάρια απίστευτης ανικανότητας, μικρόνοιας και ασυνειδησίας. Δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε τα ποινικού δικαίου εγκλήματα, τα «γκρουπούσκουλα» των ψυχανώμαλων σαδιστών του κοινωνικού περιθωρίου στην καρδιά της πρωτεύουσας.
H λογική της κοινωνικής εμπειρίας λέει: Eίναι εξ ορισμού αδύνατη η οικονομική ανάκαμψη, αν δεν επανακάμψουμε σε κοινωνικές προτεραιότητες. Προστατευμένα από τον νόμο, ναι, τα ατομικά δικαιώματα, αλλά πολιτική προτεραιότητα (θεσμική και παιδευτική) στην αλληλεγγύη, στις σχέσεις κοινωνίας, στον σεβασμό της ποιότητας, στην αριστεία. Aυτό σημαίνει σήμερα, συγκρότηση του κράτους εξ υπαρχής. Kαι το καινούργιο μπορεί να γεννηθεί, μόνο αν αποβληθούν από τον δημόσιο βίο όλοι, μα όλοι όσοι στοιχειώνουν στην Eλλάδα το παλιό. Oσοι λογαριάζονται σαν τάχα και πολιτικό προσωπικό της χώρας. Aχρείοι.
Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό.
Tεκμαίρεται η αδιαφορία της N.Δ. από τα θέματα που απασχολούν τον αρχηγό και τους «επιτελείς» του, το άμεσο «περιβάλλον» του: Mάχη για τις καρέκλες, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια, για το ποιος θα φιγουράρει δίπλα στον αρχηγό μπροστά στις κάμερες. Oμαδοποιήσεις που αλληλομαχαιρώνονται στο Διαδίκτυο, φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους.
Δεν έχουν νόημα οι καταγγελίες, το ξεμπρόστιασμα, η διαπόμπευση. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Tα «παλαιά στελέχη» της «παράταξης» απέδειξαν επί πέντε χρόνια εξωφρενική ανικανότητα και φαυλότητα, αλλά παραμένουν όλα επί σκηνής. Aπό κοντά οι νεοφανείς υπασπιστές του αρχηγού, έχουν κιόλας στεγανό ο καθένας και αυτονομημένο το δικό του μικροσύμπαν, και ανταγωνίζονται σε θριαμβολογίες ποιος δικαιώνεται για τις υποδείξεις του στον αρχηγό.
H αρχηγία σε ένα τέτοιο κόμμα αμετανοησίας και ευτέλειας τι σημαίνει για τον κ. Σαμαρά, ποιες ικανοποιήσεις του προσφέρει, ποιες φιλοδοξίες του μπορεί να υπηρετήσει; Tι να την κάνει την πρωθυπουργία όταν δεν διαθέτει παρά φθαρμένα, σπιθαμιαία αναστήματα για να αντιπαλαίψει ιλιγγιώδη προβλήματα σε μια χώρα ρημαγμένη, βυθισμένη στην απόγνωση; Δεν τον τρομάζει το ταπεινωτικό, οικτρό τέλος που είχαν τρεις κιόλας πριν από αυτόν πρωθυπουργοί παραδομένοι σήμερα στη χλεύη και στην περιφρόνηση του λαού και της Iστορίας; Γιατί επιμένει να βαδίζει, δίχως την παραμικρή παρέκκλιση, στα ίχνη τους;
H εξουσία μεγεθύνει εξευτελιστικά τη μετριότητα, τη γελοιοποιεί, τη διαπομπεύει. O θλιβερός ολίγιστος των Παπανδρέου, μέσα σε δύο μόλις χρόνια, είχε κατασυντριβεί από την πρωθυπουργία, διασυρμένος απεπανόρθωτα, φορτωμένος την ευθύνη εγκλημάτων καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων και υπόλογος για το διεθνές ρεζίλεμα του ελληνικού ονόματος.
O προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, Kαραμανλής ο βραχύς, κατέρρευσε, επίσης κατεξευτελισμένος, ένα μόλις χρόνο μετά την ανανέωση της λαϊκής εντολής που είχε μεγαλόθυμα αμνηστεύσει τη μνημειώδη ανικανότητα, ατολμία και φαυλότητα της πρώτης του τριετίας. Σήμερα δεν τολμάει να ξεμυτίσει σε δημόσιο χώρο, τον περιμένουν οι προπηλακισμοί του αγανακτισμένου πλήθους – έχει απωθηθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και της Iστορίας.
Kάτι ανάλογο και ο K. Σημιτης, που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για οτιδήποτε ελληνικό, αλλά με ελλαδικότατες μικροπονηριές (Greek Statistics) πέτυχε την είσοδο της χώρας στην Eυρωζώνη, ενώ ήταν πήλινα, εγκληματικώς σαθρά, τα πόδια της Oικονομίας. Kαι το ποιόν των «μεταρρυθμίσεών» του ξεσκεπάστηκε οδυνηρά με τις πομπές της δεύτερης κυβερνητικής του τετραετίας.
Δεν τρομάζει τον κ. Σαμαρά αυτός ο αμείλικτος διασυρμός της μετριότητας από τη δοκιμασία στο καμίνι της πρωθυπουργίας; Kαι η μετριότητα δεν μετριέται τόσο με βάση τα έκτακτα προσόντα όσο με την απουσία κάποιων ηγετικών ικανοτήτων, ελάχιστα φανταχτερών, που ειδικά σήμερα, σε εποχή κυριαρχίας των επιδερμικών εντυπώσεων, αποδείχνονται κεφαλαιώδη χαρίσματα. Tο πρόβλημα της Eλλάδας σήμερα είναι ένα: να ξηλωθεί, αλλά μεθοδικά και ειρηνικά, το παρασιτικό, πελατειακό καθεστώς της κομματοκρατίας και να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία της κοινωνίας. Kράτος με πρωτεύονται στόχο τη λιγότερη δυνατή αδικία, την ποιότητα της ζωής, την άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tον πολιτικό που θα τολμήσει αυτές τις στοχεύσεις, ο λαός θα τον λατρέψει, κύριε Σαμαρά.
Eίναι στοχεύσεις που δεν απαιτούν οπωσδήποτε «μπαλκονάτο» ηγέτη, εντυπωσιακή επιβλητικότητα. Aπαιτούν τη σεμνή οξυδέρκεια που ξέρει να ξεχωρίζει ποιότητες, να εντοπίζει αποτελεσματικούς συνεργάτες, να αξιοποιεί την ανιδιοτέλεια και το δημιουργικό πάθος. Aπαιτεί την πανίσχυρη τόλμη της διακινδύνευσης, της ετοιμότητας για αυτοθυσία.
O νουνεχής πολίτης ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, από το προσωπικό των κομμάτων της σημερινής πολιτικής σκηνής. Kαι ο πιο καθαρός, ο πιο τίμιος πολιτευτής βαρύνεται με το στίγμα της σύμπραξης στα εγκλήματα των κυβερνήσεων που μας οδήγησαν στην τωρινή χρεοκοπία και διεθνή διαπόμπευση. O κ. Σαμαράς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε κάποιος από τους δελφίνους στο ΠAΣOK.
Θα αποτελέσει εξαίρεση όποιος, κατέχοντας τη θέση του αρχηγού στο ένα ή στο άλλο κόμμα, επαγγελθεί τη διάλυση του κόμματός του και τη συγκρότηση ενός ριζικά καινούργιου σχηματισμού με κριτήριο άφθορη ποιότητα και ετοιμότητα κοινωνικής προσφοράς.
O ηγέτης με τη σεμνή οξυδέρκεια θα εντοπίσει τους ανθρώπους τους ικανούς να απελευθερώσουν τη δημόσια διοίκηση από κάθε κομματική παρέμβαση και επιρροή. Tους σοφούς νομικούς που θα μεταφράσουν σε νομοθεσία τους συνταγματικούς περιορισμούς στον συνδικαλισμό των δημόσιων λειτουργών. Που θα καθαρίσουν τελεσίδικα τα πανεπιστήμια και τα σχολεία από τη λοιμική των κομματικών νεολαιών. Που θα σαρκώσουν σε λειτουργικούς θεσμούς μιαν άτεγκτη αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της δημιουργικής φαντασίας σε κάθε πτυχή του συλλογικού βίου.
Tέτοιες στοχεύσεις μοιάζουν ουτοπικές, δονκιχωτικές, για τα θύματα της ψυχοπαθολογικής εξουσιολαγνείας. O ρεαλισμός των στοχεύσεων είναι απρόσιτος στη μονοτροπία της ιδιοτέλειας.
Χρήστος Γιανναράς
(Ο Χρήστος Γιανναράς είναι σύγχρονος Έλληνας θεολόγος, καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας.)
Ξέρετε τι θα έπρεπε να βιώνουμε αυτές τις μέρες; Tώρα θα έπρεπε να «έτρεχαν» οι αποκρατικοποιήσεις, οι καταργήσεις άχρηστων οργανισμών του Δημοσίου - αλήθεια τι απέγινε η περίφημη λίστα του κ. Πάγκαλου με τους περιττούς οργανισμούς;-, το πλάνο δραστικής περιστολής των δαπανών. Ναι, να μην ξεχάσουμε και την περικοπή των αναπηρικών συντάξεων - μαιμού μιας και το έφερε ο λόγος, τι έγινε με εκείνο το αφύσικα υψηλό ποσοστό τυφλών στη Ζάκυνθο ή με το ότι οι αναπηρικές λόγω βαριάς εργασίας στη χώρα μας είναι περισσότερες σε ποσοστά απ’ ό,τι σε μια βιομηχανική χώρα όπως η Γερμανία;
Δεν τρέχει όμως τίποτα. Η ΕΡΤ παραμένει ως έχει - ξεχειλωμένη και σπάταλη - και δεν κουνιέται φύλλο. Οι εφορίες παραμένουν ως έχουν και δεν μιλάει κανείς για την αναμόρφωσή τους. Κάποιοι εφοριακοί εξακολουθούν να «λαδώνονται» από πελάτες που τους έχουν ανάγκη και ορισμένοι κρατικοί υπάλληλοι εξακολουθούν και σήμερα να μοιράζουν με το αζημίωτο υποσχέσεις σε όσους επιχειρηματίες προσδοκούν μάταια τα χρωστούμενα από το κράτος.
Η απογραφή για το τι λογής επιδόματα δίνονται, τώρα μόλις άρχισε. Η εργασιακή εφεδρεία πέθανε χωρίς οι πολιτικοί μας να βρουν μια «ισοδύναμη λύση». Η αξιολόγηση στο Δημόσιο εξακολουθεί να εκλαμβάνεται ως κάτι τερατώδες και να προκαλεί ανατριχίλες στους εμπλεκόμενους. Σοβαροί επιχειρηματίες προσφεύγουν σε τοκογλύφους για ρευστό, καθώς βρίσκουν κλειστές τις πόρτες των τραπεζών - οι άλλοι έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω. Νέοι που προσπαθούν να στήσουν μια επιχείρηση, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη χαρτούρα μιας αμείλικτης γραφειοκρατίας.
Οι πολίτες στις υπηρεσίες του δημοσίου, στο ΙΚΑ, στα νοσοκομεία, ταλαιπωρούνται φρικωδώς - κάποιοι υπάλληλοι λες και βγάζουν το άχτι τους για τις περικοπές μισθού που υπέστησαν. Όσο για τα κόμματα, ζητούν τώρα την εγγύηση του Δημοσίου για τα υπέρογκα χρέη τους στις τράπεζες.
Κι όμως, οι εγχώριοι πολιτικοί - πλην ολίγων εξαιρέσεων -, η αδυσώπητη τρόικα, τα «συμπάσχοντα» μέσα ενημέρωσης λες και ξαφνικά γεύτηκαν, έστω και χιλιάδες χρόνια μετά, τους καρπούς της χώρας των Λωτοφάγων. Τα ξέχασαν όλα. Delete! Η συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά στην περικοπή του 13ου και 14ου μισθού - που ήδη πολλοί εργαζόμενοι στερήθηκαν στις γιορτές -, σε επιβολή νέων φόρων και εισφορών. Η εύκολη λύση...
Ομολογώ ότι τα έχω χαμένα. Μπήκαμε στο δεύτερο μήνα του 2012 και με βάση τα λεγόμενα του υπουργού οικονομικών πριν από λίγο καιρό - συγκεκριμένα λίγο πριν από τον «κολασμένο μήνα Οκτώβριο» - θα έπρεπε τον άλλο μήνα, που έρχεται η άνοιξη, να μπαίνουμε σε φάση πλεονασματικού προϋπολογισμού. Που σημαίνει ότι όλα τα παραπάνω έπρεπε τουλάχιστον να δρομολογηθούν ή να διορθωθούν.
Βλέπετε εσείς κάτι που μας ξεφεύγει;
Οι λύκοι της πραγματικότητας και το τέλος του lifestyle.
πηγή_www.lifo.gr
Η ανόητη κότα της ματαιοδοξίας γέννησε τα πολύχρωμα αυγά του lifestyle ή αυτά έκαναν τις κότες που νόμιζαν ότι φτερούγιζαν σε μια Ελλάδα με Λουί Βιτόν και κομμωτήρια;
Ο Λάκης Γαβαλάς σίγουρα θα έχει αρκετό χρόνο για να σκεφτεί το ερώτημα στην ησυχία του κελιού του. «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή», διαφήμιζε τη δεκαετία του ‘90 το ΚΛΙΚ. Το δημιούργημα του Πέτρου Κωστόπουλου μόλις είχε αρχίσει να την κάνει ενδιαφέρουσα με εξώφυλλα του κώλου. Η χώρα μόλις μάθαινε το ιλουστρασιόν, το μαύρο Johnnie και το πούρο. Το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν ακόμη εδώ, μοίραζε επιδοτήσεις, δημιουργούσε τους πολιτικά νεόπλουτους κι έκοβε δειλά δειλά το μουστάκι για να εναρμονιστεί με τα τηλεοπτικά πρότυπα της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Το lifestyle έραβε τα νέα κοστούμια της πολιτικής. Άνετα, μαρκάτα και κυρίως χωρίς πολλά ενοχικά σύνδρομα. Τα τυπογραφεία των περιοδικών τύπωναν τα μάνιουαλ της ζωής. Πώς έπρεπε να είναι. Απροβλημάτιστη, με την αυθαιρεσία του προσωπικού «θέλω», με την ελαφρότητα της «μη ευθύνης».
Το ξεχειλωμένο όραμα της Μεταπολίτευσης μετασχηματιζόταν επιτυχώς σε ονείρωξη του πνευματικού αυνάνα.
Κανένας δεν είχε ευθύνη για τίποτα. Μόνο για να περνάει καλά. Ένα τσούρμο καλοπερασάκηδες, αυτάρεσκοι και υπερφίαλοι, ανακηρύχτηκαν σούφι του προσκυνηματικού ωχαδερφισμού. Δεν ήταν ούτε με την εξουσία, ούτε ενάντιά της. Ήταν το νέο σύστημα. Ευχάριστα απολίτικο, προκλητικά απροβλημάτιστο κι επιτακτικό. Η ζωή έπρεπε απλώς ν’ αποφασίσει ανάμεσα στις συνταγές για τον κλειτοριδικό ή τον κολπικό οργασμό, ανάμεσα στα in μανικετόκουμπα ή το μέγεθος της προσθετικής.
Έστησε πασαρέλες παντού, άνοιξε σαμπάνιες και στο τέλος ανακύκλωσε τα μπουκάλια, φτιάχνοντας σενάριο ταινίας για Τζούλιες. Το lifestyle υπέγραφε επιταγές, συμβόλαια, πιστοποιητικά αξίας και τελικώς το μέλλον. Είκοσι χρόνια, όμως, μετά την εποχή ΚΛΙΚ, η ζωή κάνει τα δικά της κλικ. Το «τίποτα» που έγινε νούμερα βρέθηκε αντιμέτωπο με τα νούμερα των ανοιχτών λογαριασμών. Η κρίση, οι εταιρείες που δεν άντεξαν να πληρώνουν τα κότερα και τις βίλες, ο σοκαρισμένος κόσμος που δεν μπορούσε πια να καταναλώνει τον κομπασμό ως σοφία.
Στις σελίδες των συνταγών ζωής του lifestyle οι μέντορές του δεν κατάφεραν να βρουν καμιά για να τους σώσει.
Ο Πέτρος βρέθηκε απέναντι στους λύκους της σκληρής πραγματικότητας. Και το 69 των γυαλιστερών περιοδικών αντικαταστάθηκε από το 99 του μουντού πτωχευτικού κώδικα. Φτωχοί οι ήρωες των εφηβικών χρόνων; Όχι ακριβώς.
Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες φτωχές εταιρείες με πλούσιους ιδιοκτήτες. Θα επιβιώσουν. Αλλά ίσως είναι καταδικασμένοι τα επόμενα χρόνια ν’ ανακαλύπτουν συνεχώς πως δεν ήταν τόσο σπουδαίοι όσο πίστευαν. Ξεφυλλίζοντας παλιά, ηλεκτρονικά μάλλον, άλμπουμ φωτογραφιών. Σε αυτό θα διαφέρουν τουλάχιστον από τον Ζάχο Χατζηφωτίου. Το lifestyle στην Ελλάδα μπορεί να κινήθηκε με όχημα την ανοησία, αλλά δεν υπηρετήθηκε από ανόητους. Αυτό που θέλουν να πιστεύουν οι πρωταγωνιστές του είναι πως ατύχησαν, γιατί η Ελλάδα δεν είχε Χόλιγουντ αλλά το Βλαχόλιγουντ που οι ίδιοι δημιούργησαν και υπερεκτίμησαν.
Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως υπηρέτησαν το σύστημα που τους χρησιμοποίησε ως πολιορκητικό κριό. Το σύστημα που παρουσίασε τον καταναλωτισμό ως ευτυχία και τη ζωή ως ένα πεδίο όπου η αγορά είναι το παν. Σε αυτή την αγορά, εκτός από τη φιλοδοξία τους, διέθεσαν και ανθρώπους τους οποίους κατάφεραν να πείσουν.
Όχι, ούτε η ζωή, ούτε η πορεία τους έχει την απολιτίκ ερμηνεία που εμφάνιζαν ως συνταγή. Έκαναν πολιτική.
Εφαρμόζοντας το photoshop των εξωφύλλων τους στην εικόνα της πραγματικότητας.
Το χειρότερο είναι πως αυτή τους η θεώρηση, η πίστη, τους κρατά τραγικά εκτός πραγματικότητας. Επιστρατεύουν την εικονικότητα απέναντι σε αυτό που βαφτίζουν κακό όνειρο.
Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα ο Πέτρος Κωστόπουλος γράφει: «Λίγη αισιοδοξία, λίγο όνειρο και η ομάδα είναι τα καλύτερα αντιβιοτικά στην κρίση». Κοίτα να δεις που οι απλήρωτοι εργαζόμενοι θέλουν και λεφτά για να ζήσουν.
Δεδομένη θεωρούν αναλυτές της αγοράς συναλλάγματος, αλλά και επενδυτικών οίκων, όχι μόνο την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, αλλά και τη σημαντική υποτίμηση του νομίσματος της Ελλάδας, όπως και αν θα λέγεται αυτό.
Eκτός της JP Morgan που προεξοφλεί χρεοκοπία της Ελλάδας και ποντάρει σε αυτήν προτρέποντας και τους πελάτες της να κάνουν το ίδιο αλλά και των Sunday Times που αναφέρονται σε αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδα τον Μάρτιο .
Οι Sunday Times σε ρεπορτάζ τους αναφέρουν ότι η Ελλάδα ενδέχεται να “πτωχεύσει ατάκτως” μέσα στις επόμενες 10 εβδομάδες,θέτοντας σε αμφισβήτηση την επιβίωση του ευρώ. Η εφημερίδα δημοσιεύει αυτή την εκτίμηση με αφορμή τη κατάρρευση των συνομιλιών για το χρέος τη Παρασκευή,επισημαίνοντας ότι "η Ελλάδα δεν έχει τα 14,4 δισ. € ομολόγων που πρέπει να εξοφληθούν στις 20 Μαρτίου".
Αναλυτές της αγοράς αναφέρονται σε υποτίμηση-σοκ της δραχμής θεωρώντας επίσης δεδομένη την χρεοκοπία και την έξοδο της χώρας μας από το κοινό νόμισμα.
"Δεδομένου ότι η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη πριν από δέκα χρόνια, με ισοτιμία 1 ευρώ προς 340,75 δραχμές, η αγορά τιμολογεί αυτή την περίοδο σε μια μαζική υποτίμηση, γύρω στις 1530 δραχμές ανά ευρώ", αναφέρει χαρακτηριστικά ιστοσελίδα που σχετίζεται με επενδύσεις σε νομίσματα και εμπορεύματα, βασισμένη -όπως ισχυρίζεται- σε έκθεση μεγάλου οίκου.
Παράλληλα, η καταστροφολογική έκθεση αναφέρεται και σε νέο εσκούδο και νέα ιρλανδική λίρα, προβλέποντας προφανώς αργή και βασανιστική αποδόμηση της ευρωζώνης
"Ο δούρειος ίππος της Goldman Sachs"
Με τίτλο "Ο δούρειος ίππος της Goldman Sachs", το οποίο συνοδεύεται από ένα δούρειο ίππο με ελληνική σημαία, οι Times της Κυριακής αναφέρονται στα λογιστικά τεχνάσματα που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν χώρες της ευρωζώνης προκειμένου να αποκρύψουν στοιχεία του χρέους τους.
Εκτενές είναι το αφιέρωμα στις συμφωνίες ανταλλαγής χρέους που συνομολόγησε η Ελλάδα με τη Goldman Sachs το 2001 και αναφέρεται στο πως κατόρθωσε η επενδυτική τράπεζα να εισχωρήσει στην ευρωζώνη, βοηθώντας στην "αναβάπτιση" δημοσιονομικών στοιχείων μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών όπως η Ιταλία και η Γερμανία.
"Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ήταν περισσότερο από ευτυχείς να πληρώνουν μεγάλες προμήθειες για οτιδήποτε μπορούσε να κάνει το χρέος τους να φαίνεται μικρότερο" τονίζει στην αγγλική εφημερίδα χρηματιστής που δεν ονομάζεται αλλά συμμετείχε σε πολλές από τις μεγάλες συμφωνίες απόκρυψης των κρατικών ελλειμμάτων στην ΕΕ.
"Ελλάδα : Ακροβατικά για να έχει ευτυχισμένη την Ευρώπη"
Υποστηρίζοντας ότι τόσο η χώρα μας όσο και η Goldman Sachs που τη βοήθησε δεν έκαναν τίποτε το παράνομο, οι Sunday Times γράφουν χαρακτηριστικά πως η Ελλάδα έκανε κάθε είδους ακροβατικά για να κρατήσει την Ευρώπη ευτυχισμένη: "Πριν ενταχθείς το ευρώ, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλλει επιτόκια της τάξης του 18% για να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές. Μετά την προσχώρησή της στο ευρώ, το επιτόκιο μειώθηκε στο περίπου 5%. Ήταν απόλυτα λογικό να κάνει κάθε είδους ακροβατικά για να κρατήσει την Ευρώπη ευτυχισμένη".
Παράλληλα, η Βρετανική εφημερίδα κάνει ειδική αναφορά στην Αντιγόνη Λουδιάδη, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, η οποία φέρεται να αξιοποίησε τα παράθυρα των ευρωπαϊκών κανόνων λογιστικής για να "βοηθήσει" την Ελλάδα να περιορίσει το χρέος της. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το αντίτιμο ανήλθε στο τεράστιο ποσό των 300 εκ. ευρώ. Σήμερα, η κα Λουδιάδη είναι διευθύνουσα σύμβουλος της ασφαλιστικής εταιρείας Rothesay Life, 100% θυγατρικής της Goldman Sachs, που διαχειρίζεται κεφάλαια 9 δισ. λιρών.
"Τα "μαγείρεψαν" και οι Γερμανοί"
Υπογραμμίζοντας ότι αυτό που ενόχλησε και δημιούργησε προβλήματα ότι η φύση και ο σκοπός των συναλλαγών και όχι το ποσό (το οποίο αντιπροσωπεύει μόλις το 0,02% του ελληνικού χρέους), η βρετανική εφημερίδα επισημαίνει ότι η Ελλάδα δεν ήταν μόνη της στο μαγείρεμα των βιβλίων της.
"Ακόμη και οι Γερμανοί προέβησαν σε τιτλοποιήσεις προκειμένου να χρησιμοποιήσουν μελλοντικές πληρωμές για να μειωθούν τα επίπεδα χρέους. Ήταν όλα μέρος μιας απεγνωσμένης προσπάθειας για να συρραφεί το εγχείρημα του ευρώ και να ισιώσει εξαρχής από τις άκρες" αναφέρει χαρακτηριστικά
Το αν θα χρεωκοπήσει η χώρα θεωρείται δεδομένο σύμφωνα με νέο άρθρο της εφημερίδας.
Ως αναπόφευκτη χαρακτηρίζουν την ελληνική χρεοκοπία οι Financial Times, αναφέροντας πως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι το αν ή πότε αλλά το πώς θα οδηγηθούμε σε αυτό το τέλος.
Επισημαίνοντας πως οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους ιδιώτες δανειστές φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά, σημειώνεται πως μέσα στην ευρύτερη κρίση της Ευρωζώνης είναι δευτερεύον θέμα.
Σε αυτή την πρωτοβουλία, συνεχίζει το άρθρο, υπάρχουν δύο προβλήματα που συνοψίζονται στο ότι η ελληνική οικονομία πηγαίνει πολύ χειρότερα από ό,τι αναμενόταν και στο ότι είναι μάλλον απίθανο να επιτευχθεί η συμφωνία στην οποία τόσοι πολλοί ελπίζουν.
Ο υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, δηλώνει πως το ΑΕΠ πιθανότατα συρρικνώθηκε περισσότερο από 6% το 2011, ενώ πριν από έξι μήνες, προβλεπόταν ύφεση 3,8%.
Επίσης, αυξάνονται οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας, με τις τράπεζες της χώρας να εκτιμάται ότι χρειάζονται αναδιάρθρωση κεφαλαίων 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, λόγω των μαζικών αναλήψεων και όχι 26 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε υπολογιστεί πριν από λίγους μήνες.
Δύσκολα μπορεί να υπάρξει συμφωνία για οτιδήποτε όταν το έδαφος μετακινείται τόσο βίαια κάτω από τα πόδια όσων εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις. Η διαγραφή χρέους υποτίθεται ότι θα είναι εθελοντική. Οι όροι της, όμως, είναι πολύ σκληροί και ορισμένοι ομολογιούχοι θα παλέψουν άγρια.
Στόχος είναι να μειωθεί ο λόγος χρέους/ΑΕΠ της Ελλάδας στο 120% μέχρι το 2020, από 160% που είναι σήμερα. Με διαγραφή χρεών κατά 50%, όμως, είναι μάλλον απίθανο να επιτευχθεί ο στόχος, δεδομένης της μακροοικονομικής επιδείνωσης.
Η συμφωνία, παράλληλα, δεν μπορεί να είναι πολύ γενναιόδωρη για την Αθήνα, ή για άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία, που ενδέχεται να ζητήσουν παρόμοιο deal.
Το πραγματικό ερώτημα πλέον δεν είναι εάν ή πότε θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αλλά πώς. Η πρωτοβουλία για εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα, όπως σημειώνεται, αφορά τη διαχείριση μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Για τον λόγο αυτό είναι τόσο σημαντική η ελεγχόμενη χρεοκοπία, δεδομένου μάλιστα ότι η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει χρέη 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ στις 20 Μαρτίου.
Χωρίς τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, δεν θα έχει επαρκή ρευστότητα για να τα καταφέρει. Οι ομολογιούχοι θα πρέπει να δεχθούν την ελληνική χρεοκοπία ακόμη και με απαίσιους όρους που προτείνονται. Σε αντίθετη περίπτωση, καταλήγει το άρθρο, μπορεί να τους επιβληθούν ακόμη χειρότεροι
Η 24η Ιανουαρίου θα πρέπει να γραφτεί στις πιο μαύρες σελίδες για το πολιτικό σύστημα της χώρας. Και ίσως να αποτελέσει την απαρχή για μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.
Είχαμε τον Μ. Χρυσοχοϊδη να βγαίνει και να λέει ότι δε διάβασε το Μνημόνιο. Το τι κράξιμο έφαγε το ξέρετε όλοι και ίσως αυτό να είναι ένα μήνυμα ότι ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του και δεν τρώει ό,τι του σερβίρουν.
Ακούσαμε την κ. Λ. Κατσέλη να λέει ότι είχε δύο ώρες για να διαβάσει το Μνημόνιο και μετά πήγε και το ψήφισε. Ασχέτως αν μετά και οι δύο το στήριξαν όσο δεν παίρνει.
Φανταστείτε λοιπόν αφού οι δύο κορυφαίοι υπουργοί δηλώνουν ανίδεοι, τι είναι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ και η Ντόρα που και αυτοί ψήφισαν το Μνημόνιο.
Κι ερχόμαστε στα όσα συνέβησαν στο ελληνικό κοινοβούλιο με την ψήφιση άρθρων του πολυνομοσχεδίου. Σε προηγούμενη ανάρτηση γράφουμε για τη διάλυση της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ και το αντάρτικο βουλευτών. Επίσης, διαβάζουμε ότι κι άλλοι βουλευτές και από τη ΝΔ ή το ΛΑΟΣ έδωσαν μάχη μέσα στη Βουλή για να μην περάσουν βασικά άρθρα του νομοσχεδίου.
Τις πιο μεγάλες αντιδράσεις προκάλεσε η απελευθέρωση του επαγγέλματος των δικηγόρων και των φαρμακοποιών. Δηλαδή, η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών που είναι δικηγόροι αντέδρασαν για ένα καθαρά συντεχνιακό ζήτημα. Ασχέτως αν υπάρχουν λάθη τόσο στο θέμα του δικηγόρου όσο και του φαρμακοποιού είδαμε βουλευτές να εξοργίζονται γιατί απελευθερώνεται το επάγγελμα. Λες και είναι κακό να μπορεί να βρίσκει ο κόσμος φάρμακα όποτε θέλει.
Εν πάση περιπτώσει, η ουσία είναι πως η Βουλή έγινε κόλαση για χάρη ορισμένων συντεχνιών που καλώς ή κακώς έχουν τα αιτήματά τους. Πιέζουν λοιπόν τους βουλευτές να τους κάνουν τα χατίρια. Που ήταν όμως οι κύριοι βουλευτές όταν ψηφιζόταν τα Μνημόνια;
Που ήταν οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Πρωτόπαπας, ο κ. Μπεγλίτης και τόσοι άλλοι όταν χωρίς ντροπή περικόπτονταν οι μισθοί και οι συντάξεις;
Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που τσακώνονται στη Βουλή για τα φαρμακεία κι όχι για τις επικουρικές συντάξεις ανθρώπων που βρίσκονται στη δύση της ζωής τους και δεν έχουν τα απαραίτητα;
Πώς είναι δυνατόν όλοι αυτοί να υποστηρίζουν με σθένος αιτήματα συγκεκριμένων ομάδων κι όχι ολόκληρου του ελληνικού λαού που στενάζει;
Είδε κανείς να γίνεται χαμός στο ΠΑΣΟΚ για τα τόσα Μνημόνια και πολυνομοσχέδια που πέρασαν;
Αιδώς κύριοι βο(υ)λευτές.
Τέλος για Energa και Hellas Power- Επιστρέφουν στη ΔΕΗ 200.000 καταναλωτές
Στο δίκτυο της ΔΕΗ θα περάσουν -αυτόματα- από τα μεσάνυκτα (25.01.2012) οι πελάτες των εταιρειών προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας ENERGA και HELLAS POWER, μετά την καταγγελία των συμβάσεων τους και τη διαγραφή τους από το Μητρώο Συμμετεχόντων στην Χονδρεμπορική Αγορά ηλεκτρισμού, με απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) και του Διαχειριστή του Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ), που επικαλούνται ανεκπλήρωτες οικονομικές υποχρεώσεις εκ μέρους των δύο εταιρειών.
Η ΡΑΕ και ο ΔΕΣΜΗΕ εξέδωσαν σχετική ανακοίνωση:
«Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) και ο Διαχειριστής του Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ) ενημερώνουν τους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας ότι με στόχο την προστασία του καταναλωτή, τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ο ΔΕΣΜΗΕ κατήγγειλε τις συμβάσεις Συναλλαγών Ηλεκτρικής Ενέργειας και διέγραψε τις εταιρείες προμήθειας “ENERGA” και “HELLAS POWER” από το Μητρώο Συμμετεχόντων της Χονδρεμπορικής Αγοράς, λόγω της μη εκπλήρωσης εκ μέρους τους των οικονομικών τους υποχρεώσεων.
Συνεπώς, οι εταιρείες αυτές “ENERGA” και “HELLAS POWER”, σύμφωνα με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, δεν μπορούν πλέον να προμηθεύουν ηλεκτρική ενέργεια σε πελάτες.
Η εξέλιξη αυτή δεν επηρεάζει καθόλου την αδιάλειπτη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στους πελάτες των εταιρειών αυτών, όπως άλλωστε προβλέπει το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, και δεν απαιτείται από την πλευρά των πελατών αυτών να προβούν άμεσα σε οποιαδήποτε ενέργεια.
Κατόπιν τούτου, οι πελάτες των εταιρειών “ENERGA” και “HELLAS POWER” θα εξυπηρετούνται, από ώρα 00:00 της 25ης/1/2012, αυτόματα από τον Προμηθευτή Τελευταίου Καταφυγίου (άρθρο 57, Ν. 4001/2011), που σήμερα είναι η ΔΕΗ ΑΕ.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Νόμου, οι πελάτες αυτοί θα πρέπει εντός τριών (3) μηνών να επιλέξουν τον προμηθευτή της αρεσκείας τους.
Άμεσα, με ανακοίνωσή της, η ΔΕΗ ΑΕ, ως Προμηθευτής Τελευταίου Καταφυγίου, θα ενημερώσει σχετικά τους παραπάνω πελάτες».
Γραμμή εξυπηρέτησης από τη ΔΕΗ
Για την εξυπηρέτηση των πελατών των δύο εταιρειών που υποχρεωτικά επιστρέφουν στο δίκτυό της, η ΔΕΗ ανακοίνωσε τη λειτουργία ειδικής τηλεφωνικής γραμμής για τυχόν απορίες, ερωτήσεις και πληρέστερη ενημέρωση, τονίζοντας όμως ότι οι εν λόγω καταναλωτές δεν χρειάζεται να προβούν άμεσα σε οποιαδήποτε ενέργεια, καθώς δεν θα υπάρξει καμία διακοπή της ηλεκτροδότησής τους.
Παράλληλα, στους πελάτες αυτούς θα δοθεί προθεσμία τριών (3) μηνών για να επιλέξουν τυχόν άλλο προμηθευτή, εάν θέλουν, περιλαμβανομένης της ΔΕΗ.
Τονίζεται ότι για το παραπάνω διάστημα των 3 μηνών, οι εν λόγω καταναλωτές θα τιμολογούνται με το τιμολόγιο της ΔΕΗ, όπως ορίζει ο νόμος.
Η ειδική γραμμή εξυπηρέτησης της ΔΕΗ είναι: 214-214-20000, και θα λειτουργεί Δευτέρα-Κυριακή, και ώρες 08:00 έως 20:00.
- Χρυσοχοϊδης: "Δεν διάβασα το Μνημόνιο"
- Κατσέλη: "Εγώ προσωπικά το διάβασα για 3 ώρες ένα Σάββατο πρωί"
* Δηλαδή τα πιο σκληρά μέτρα των τελευταίων χρόνων ψηφίστηκαν από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ψήφιζαν;
Από όπου και να το κοιτάξει κανείς μένει άναυδος. ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΒΟΛΕΜΕΝΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΟΚΝΗΡΟΥΣ, ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ, ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ, ΚΟΠΑΝΑΤΖΗΔΕΣ, ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΜΟ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΤΟ ΦΡΕΝΟ!
|
Hellas Blogs: Grevena Blogs (Γρεβενά) Lefkada Blogs (Λευκάδα) Kastoria Blogs (Καστοριά) Pella Blogs (Πέλλα) Evrytania Blogs (Ευρυτανία) Paros Blogs (Πάρος) |